ตอนที่หนึ่งร้อยห้าสิบห้า The Company
The Company
บริษัท
คือแผนการที่ผมวางเอาไว้โดยการเรียนแบบการเมืองยุคปัจจุบัน
ที่เราสามารถเอาทหารรับจ้างเอกชนไปตายกันที่สมรภูมิต่างๆทั่วโลกได้โดยประเทศต้นสังกัดบอกว่า
ไม่รู้ ไม่รู้ไม่รู้
ปฏิเสธว่าประเทศของตนเองมาเกี่ยวข้องกับสงครามที่มีอยู่ในโลกได้
หากเราพิจารณาดูดีดีเราจะพบว่าการเมืองระหว่างประเทศไม่ต่างกับเด็กเล่นขายของหรือโป้งแปะ
ว่าขอเพียงมีข้ออ้างไม่ว่าจะฟังไม่น่าเชื่อถือแค่ไหนเราก็จะลืมตาข้างหลับตาข้าง
บริษัท The Company
ที่ผมสร้างขึ้นมานี้แท้จริงแล้วจะสร้างไว้เพื่อการสร้าง
กองทัพทหารรับจ้าง
Mercenary army
ที่แม้ทหารรับจ้างจะตายไปไม่ส่งผลกระทบต่อค่าขวัญกำลังใจของจักรวรรดิเพราะที่ตายไปคือลูกจ้างของบริษัทเอกชนไม่เกี่ยวกับจักรวรรดิจักรวรรดินั้น ไม่รู้ ไม่รู้ ไม่รู้ ว่าบริษัทเอกชนนั้นไปทำอะไรมาบ้างในจักรวาลนี้
จักรวรรดิเราไม่ใช่ทรราชย์ที่ไปควบคุมความเป็นอยู่ของประชาชนขนาดนั้น
ดังนั้นบริษัทเอกชนของประชาชนทำอะไรลงไปบริษัทนั้นไม่ได้ทำลงไปในนามของจักรวรรดิแต่ประการใด
มันคือเหตุผลที่ไม่เป็นเหตุผลและฟังดูไร้สาระสิ้นดี
ที่หากอยู่ในสนามเด็กเล่นมีคนอ้างเหตุผลอย่างนี้คงได้ชกปากกันไปแล้ว
แต่เมื่ออยู่ในเวทีการเมืองระหว่างประเทศดันเป็นเหตุผลที่คนที่อยู่ในแวดวงการเมืองระหว่างประเทศต้องรับฟัง
แผนการของผมคือการจ้างทหารรับจ้างจำนวนมากและส่งพวกเขาไปตายเอ๊ย ไปทำภารกิจสำรวจหรือสู้รบต่างๆนอกจักรวรรดิอย่างไม่เป็นทางการ
นั่นคือเหตุผลที่อยู่ในใจ
เหตุผลที่ให้ในการสัมภาษณ์กับคำถามที่ว่า
บอสอดัมมีเป้าหมายของบริษัทอย่างไรบ้างคะ?
จากนักข่าวของสื่อใหญ่หลายเจ้า
ผมตอบไปว่า
“บริษัทของเรามีภารกิจในเรื่องของเอนเตอเทนเมนต์ความบันเทิงแต่หากถามความรู้สึกส่วนตัวของผมผมต้องการให้การแข่งขันวอล์กเกอร์กลายเป็นกระแสหลักขึ้นมาให้ได้ครับ”