ทะลุมิติพร้อมแอปเถาเปา โอ้ตาเฒ่า องค์หญิงอย่างเราขอเป็นเศรษฐี

ตอนที่ 92 เคราะห์ร้ายมาเยือน(2)

        สิ้นเสียงเจ้าหน้าที่ทุกคนก็ฮือฮาขึ้นมา ต่างพากันมองอวิ๋นเจียว เด็กที่น่ารักและบอบบางเช่นนี้จะเป็นขโมยได้อย่างไร?

        อีกทั้งฉี่เยว่ของบ้านพวกเขาก่อนหน้านี้ไปเรียนที่สำนักศึกษา ทุกเช้าที่รีบร้อนไปเรียน พอเจอผู้ใหญ่ก็จะยิ้มทักทายอย่างมีมารยาทต่างจากอวิ๋นโส่วหลี่ของบ้านตระกูลอวิ๋นเก่าที่ยังสอบเป็นบัณฑิตซิ่วไฉไม่ได้ กลับดูถูกเพื่อนบ้านในชนบทยกตนข่มท่าน ไม่แม้แต่จะมองพวกเขา ไม่ต้องพูดถึงการทักทาย ฝันไปเสียเถอะ

        เด็กที่สุภาพมารยาทดีเช่นนี้จะเป็นขโมยได้อย่างไร?ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาจะขโมยตราประทับอะไรนั่นไปทำไม? บ้านพวกเขามีพร้อมทุกอย่าง ไม่ได้ขาดแคลนเงินทอง!

        “ต้องเข้าใจผิดแล้วแน่ๆ!

        “ครอบครัวพวกเขาเป็นคนดีไม่มีทางขโมยของหรอก”

        “นี่เป็นแค่คำพูดฝ่ายเดียวเหตุใดถึงแน่ใจว่าพวกเขาเป็นคนที่ขโมยของเล่า?”

        “นี่มันทำลายชื่อเสียงของคนอื่นชัดๆ!”

        “ยิ่งไปกว่านั้นค้นหาของเขาค้นกันเช่นนี้หรือ? หากไม่รู้ก็คงจะคิดว่ามาปล้นบ้านเสียอีก!”

        ชาวบ้านต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นเรื่อยๆ ทำให้พวกเจ้าหน้าที่ต่างหน้าเสีย

        อาจารย์ตั่งเอ่ยขึ้น“ชาวบ้านพูดถูก จับโจรหาของกลาง พวกเจ้าอาศัยคำพูดฝ่ายเดียว ก็มาทำลายข้าวของในบ้านคนอื่นไม่เกรงกลัวกฎหมายบ้างหรือ?”

        “ตาแก่นี่เจ้ารู้เรื่องกฎหมายหรือไร?” ผู้ดูแลจางอดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้นมา!

        อาจารย์ตั่งหัวเราะเยาะ“ข้าท่องกฎหมายต้าเยี่ยจนขึ้นใจ ไม่รู้ว่ามีข้อไหนระบุว่าเจ้าหน้าที่ของทางการสามารถรับคำสั่งจากคนรับใช้ของร้านค้าได้!”

        เมื่อได้ยินเช่นนั้นหัวหน้าเจ้าหน้าที่ก็พอจะเดาออกแล้วว่าตาแก่ผู้นี้น่าจะเป็นบัณฑิตซิ่วไฉ มีชื่อเสียงอยู่ในตัวหากเป็นแค่บัณฑิตซิ่วไฉ เพียงแค่เขาไม่ไปทำให้ขุ่นเคืองก็พอ แต่เขาก็ไม่กลัวเช่นกัน!

        ดังนั้นเขาจึงเอ่ยขึ้น“ท่านผู้อาวุโส คนผู้นี้ไม่มีสิทธิ์ออกคำสั่งพวกข้า เขาเพียงพาพวกข้ามาชี้จุดและชี้ตัวเท่านั้นหากสุดท้ายแล้วอวิ๋นเจียวและคนอื่นๆ ไม่ได้ทำความผิดจริง ความเสียหายของพวกเขาทางร้านยาจี้เหรินถังจะเป็นผู้รับผิดชอบเอง!”

        อาจารย์ตั่งเย้ยหยัน“หึ ชดใช้หรือ นี่เป็นคำพูดของเจ้าเอง ชาวบ้านทุกคนได้ยินกันหมดนะ!”

        หัวหน้าเจ้าหน้าที่ตอบ“เป็นข้าเองที่พูด!” เสมียนแอบบอกเขามาแล้วว่า ครั้งนี้ต้องค้นหาของกลางเจอ แม้แต่สถานที่ก็บอกเขาอย่างชัดเจนแล้วการกระทำของพวกเขาเมื่อครู่ หนึ่งคือทางร้านยาจี้เหรินถังที่ร้องขอ สองก็คือเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจและทำให้เกิดความสับสน

        อวิ๋นฉี่ซานเอ่ยกับอาจารย์ตั่ง“ท่านอาจารย์ ท่านอยู่ห่างๆ หน่อยเถิด ศิษย์กลัวว่าเดี๋ยว... ท่านจะบาดเจ็บได้”

        แม้แต่กรงขังก็เอามาด้วยเห็นได้ชัดว่าคนพวกนี้ใจร้อนมากแค่ไหน

        อาจารย์ตั่งรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่อวิ๋นฉี่ซานยังนึกถึงเขาจึงเอ่ยว่า “วางใจเถิด ต่อให้อาจารย์ของเจ้าลาออกจากราชการแล้ว แต่ก็ยังมีตำแหน่งขุนนางขั้นหกอยู่ไม่มีทางปล่อยให้บ้านเจ้าถูกใส่ร้ายเด็ดขาด!”

        อวิ๋นฉี่ซานรีบคำนับอาจารย์ตั่งก่อนจะเดินไปหาอวิ๋นเจียว จับมือนางไว้แน่น แล้วกระซิบข้างหูว่า “เจียวเอ๋อร์ไม่ต้องกลัวพี่รองอยู่ตรงนี้นะ!”

        อวิ๋นเจียวยิ้มให้อวิ๋นฉี่ซาน“พวกเราไม่ได้ทำอะไรผิด ไม่กลัวผีมาเคาะประตูหรอก!”

        ท่าทางองอาจผ่าเผยของนางยิ่งทำให้ชาวบ้านที่มามุงดูรู้สึกว่าต้องมีลับลมคมในแน่ๆ ทุกคนยิ่งวิพากษ์วิจารณ์กันมากขึ้นผู้ดูแลจางหัวเราะเยาะ “เด็กน้อย หากจะหัวเราะก็รีบหัวเราะเสียเถิด อีกประเดี๋ยวเจ้าจะได้ร้องไห้แล้ว”

        ขณะนั้นคนบ้านตระกูลอวิ๋นเก่าก็รีบรุดมาถึง ไม่ขาดใครแม้แต่คนเดียว ผู้เฒ่าอวิ๋นได้ยินเรื่องราวทั้งหมดแล้วเขารีบเบียดตัวเข้ามาหน้าบ้านอวิ๋นเจียว แล้วพูดกับอวิ๋นเจียวอย่างร้อนใจว่า “เด็กน้อยเจ้ายังเด็ก ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี รีบเอาของที่ขโมยเขามาคืนไปซะ!”

        ในใจของเขาลูกชายและหลานชายสำคัญกว่า เขากลัวว่าด้วยความรักที่อวิ๋นโส่วจงมีต่อหลานสาวคนนี้ จะยอมเอาตัวเองและลูกชายเข้าไปเสี่ยง

        อวิ๋นโส่วจู่อยู่ข้างๆพูดยุยงใส่ไฟว่า “ก็แน่ละว่านางไม่รู้เรื่องอะไร ไม่งั้นพี่รองจะให้ลูกชายลูกสาวตัวเองไปขโมยของสำคัญเช่นนั้นหรือ?นั่นมันตราประทับของท่านนายอำเภอเชียวนะ สำคัญยิ่งนัก! หากพี่รองเอาตราประทับไปทำเรื่องไม่ดี...โถ่เอ๊ย... ข้าละไม่กล้าคิดเลย!”

        ผู้เฒ่าอวิ๋นได้ยินดังนั้นก็หันไปตบหน้าอวิ๋นโส่วจู่ทันที “ถ้าพูดไม่เป็นก็หุบปากไปซะ ใครอนุญาตให้เจ้าพูดจาเหลวไหล!ชัดเจนว่าเป็นเพราะเด็กๆ ไม่รู้เรื่อง เลยแอบเอาไปเล่น ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับพี่รองของเจ้ากับฉี่เยว่สักหน่อย!”

        พอเห็นผู้เฒ่าอวิ๋นตีอวิ๋นโส่วจู่เถาซื่อก็โวยวายขึ้นมาทันที “ตาแก่ไม่ตายนี่ ตีลูกชายตัวเองทำไม?อวิ๋นโส่วจงเป็นใครกัน เขาแยกบ้านออกไปแล้ว ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเจ้าเลยสักนิด!ลูกชายลูกสาวของเขามีนิสัยขี้ขโมย แล้วเจ้าจะออกหน้าปกป้องทำไม?”

        อวิ๋นเหมยเอ๋อร์ก็พูดเยาะเย้ยอย่างสะใจว่า“ท่านพ่อ ท่านไปยุ่งเรื่องของพวกเขาทำไม? เห็นได้ชัดว่าเป็นครอบครัวขโมย ทั้งผู้ใหญ่ทั้งเด็กไม่มีใครดีสักคนท่านอยู่ห่างๆ พวกเขาดีกว่า ระวังจะพลอยโดนหางเลขไปด้วย!”

        ผู้เฒ่าอวิ๋นโกรธจนตัวสั่นเขาตีอวิ๋นโส่วจู่ได้ แต่ตีอวิ๋นเหมยเอ๋อร์ไม่ได้ มิเช่นนั้นเถาซื่อคงข่วนหน้าเขาแน่!

        “ครอบครัวนี้มันใจดำน่าจะจับไปกินข้าวคุกให้หมดตั้งนานแล้ว!” ทางที่ดีก็จับไปให้หมด จากนั้นทรัพย์สินของพวกเขาก็จะเป็นของนางเป็นของเจ้าห้าของนาง! เถาซื่อคิดในใจอย่างเปี่ยมความหวัง

        อวิ๋นเจียวแอบกลอกตามองบนอยู่ในใจผู้เฒ่าอวิ๋น ‘ปกป้อง’ บิดาของนางได้ ‘ดี’ เสียจริง

        นางเอ่ยขึ้น“ท่านปู่ ตาข้างไหนของท่านที่เห็นว่าข้าขโมยของไปหรือเจ้าคะ?เหตุใดถึงได้มั่นใจเช่นนี้ คนที่รู้ก็รู้ว่าท่านเป็นปู่ข้า คนที่ไม่รู้คงคิดว่าข้าเป็นศัตรูของท่านแน่ๆ”

        กล่าวจบนางก็ปรายตามองเถาซื่อและอวิ๋นเหมยเอ๋อร์ จากนั้นก็พูดต่อว่า “อ้อ ท่านย่า อาหญิง แล้วก็อาสี่อาสะใภ้สี่ พวกท่านมองพวกเราเป็นศัตรูมานานแล้ว คงอยากให้ครอบครัวพวกข้าถูกจับไปให้หมดสินะ!”

        ทันทีที่นางพูดจบก็มีหญิงชาวบ้านคนหนึ่งเอ่ยเห็นด้วย “นั่นน่ะสิ เมื่อกี้นี้หลิ่วซื่อเพิ่งพูดกับพวกเราอยู่ที่ริมแม่น้ำว่าบ้านของพวกเจ้ากำลังจะพบเจอเรื่องไม่ดีแล้ว พูดอย่างกับรู้ล่วงหน้าว่าครอบครัวพวกเจ้าต้องมีวันนี้แน่ๆ”

        “ใช่ๆพวกเราก็ได้ยิน”

        หญิงสาวในหมู่บ้านอีกหลายคนที่ใจกล้าหน่อยต่างก็เอ่ยสนับสนุน เมื่อได้ยินดังนั้น อวิ๋นโส่วจู่และผู้เฒ่าอวิ๋นต่างก็มองหลิ่วซื่อด้วยสายตาเฉียบคม

        หลิ่วซื่อตกใจจนตัวหดอึกอักแก้ตัวว่า “นั่นโส่วจู่สามีข้าเป็นคนพูดต่างหาก!”

        อวิ๋นโส่วจู่ยกมือตบหน้านางฉาดใหญ่จนแก้มบวมขึ้นมาทันที หลิ่วซื่อเอามือปิดหน้าร้องไห้ พออวิ๋นโส่วจู่ตวาดใส่ทีหนึ่งนางก็ไม่กล้าร้องไห้เสียงดังอีก

        จากนั้นอวิ๋นโส่วจู่ก็ยิ้มแหยๆอธิบายกับผู้เฒ่าอวิ๋นว่า “ท่านพ่อ ท่านอย่าไปฟังนางพูดเหลวไหล ข้าหวังดีกับพี่รองอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันจะไปพูดเช่นนั้นกับนางได้อย่างไร?”

        พูดจบเขาก็หลบไปอยู่ด้านหลังเถาซื่อ ผู้เฒ่าอวิ๋นโกรธจนหน้ามืด แต่เพราะมีเถาซื่ออยู่ข้างๆเขาจึงทำอะไรไม่ได้

        เมื่อจัดการเรื่องในบ้านไม่ได้ผู้เฒ่าอวิ๋นจึงหันไปเกลี้ยกล่อมอวิ๋นโส่วจงอีก “ข้าไม่ได้เห็นว่าอวิ๋นเจียวไปขโมยของแต่เด็กๆ ก็ชอบซุกซน เห็นของอะไรก็อยากได้ ก็เลยแอบหยิบติดมือมาโดยไม่รู้ว่าจะนำภัยมาสู่ครอบครัว”

        “อีกอย่างผู้ดูแลจางของร้านยาจี้เหรินถังก็พูดแล้วไม่ใช่หรือว่าเห็นอวิ๋นเจียวเอาไป พวกเขาคงไม่พูดมั่วๆ โดยไม่มีหลักฐานหรอก! เจ้ารีบให้อวิ๋นเจียวเอาของที่ขโมยมาคืนซะอย่ารอให้พวกเขาค้นเจอ ไม่เช่นนั้นโทษหนักแน่!”

        อวิ๋นโส่วจงมองผู้เฒ่าอวิ๋นอย่างเย็นชาเขาไม่ได้รู้สึกซาบซึ้งกับความห่วงใยของบิดาเลยแม้แต่น้อย กลับรู้สึกหนาวเหน็บในใจเหมือนที่เจียวเอ๋อร์พูด เขาไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยแม้แต่น้อย ก็ฟันธงว่าเป็นคนในครอบครัวที่ไปขโมยของยอมเชื่อคนนอก แต่ไม่ยอมเชื่อคนในครอบครัว ‘การปกป้อง’ เช่นนี้ เขาไม่ต้องการ!