บทที่11 ซ่อมหลังคากัน บ้านของพวกเราจะน่าอยู่ขึ้นแล้ว
รุ่งเช้าวันถัดมาหลินเสี่ยวเฉินตื่นขึ้นก่อนฟ้าสางทั้งบ้านยังคงเงียบสงัดมีเพียงเสียงลมหอบเย็นพัดเอื่อย ๆสร้างบรรยากาศวังเวงเล็กน้อยทำให้เด็กชายอดที่นึกถึงเื่ผีขึ้นมาไม่ได้เขาลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบ ระวังไม่ให้มารดาและพี่สาวตื่นก่อนสวมเสื้อคลุมเก่า ๆแล้วเดินอ้อมออกไปทางหลังบ้าน
ด้านหลังบ้านหลินเป็ลานดินแคบ ๆติดแนวพุ่มไม้เตี้ยและไกลออกไปคือพื้นที่นาแห้งแล้งทอดตัวไปจนสุดสายตาหลินเสี่ยวเฉินมองซ้ายขวาให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ใกล้แล้วจึงเรียกระบบขึ้นมาด้วยเสียงที่แ่เบา
หน้าจอสีน้ำเงินใสปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างเงียบงันเขาเปิดรายการสินค้าเลือกไม้ไผ่จำนวนหนึ่งแล้วกดยืนยันแลกคะแนนเพียงชั่วอึดใจเดียวไม้ไผ่ลำยาวสีเขียวสดหลายสิบลำก็ปรากฏกองเรียงอยู่บนพื้นดินเบื้องหน้า
เด็กชายถอนหายใจเบา ๆ อย่างโล่งอกแม้คะแนนความสุขจะลดลงไปอีกมากแต่ตอนนี้วัสดุจำเป็ที่สุดสำหรับซ่อมหลังคาก็พร้อมแล้วเขารีบลากไม้ไผ่ทั้งหมดมาวางกองไว้ใกล้กระท่อมจากนั้นจึงเดินเข้าไปปลุกคนในบ้าน
เมื่อจางเว่ยเยียนกับหลินอวี้หลานออกมาเห็นกองไม้ไผ่จำนวนมากก็พากันใไม่น้อย
“เสี่ยวเฉิน...เ้าไปเอาไม้ไผ่มามากขนาดนี้ั้แ่เมื่อใดกัน”มารดาถามด้วยสีหน้าประหลาดใจ
“ข้าตื่นเช้าเข้าไปตัดในป่ามาขอรับเห็นเมื่อวานพวกเราต้องใช้มากก็เลยรีบไปเอามาก่อน” หลินเสี่ยวเฉินตอบอย่างไม่ลังเล
จางเว่ยเยียนมองลูกชายด้วยสายตาทั้งห่วงทั้งเอ็นดูนางอยากตำหนิที่เขาฝืนตัวเองเกินไปแต่เมื่อเห็นสีหน้ามุ่งมั่นของเด็กชายก็ได้แต่กลืนคำพูดกลับลงไป
หลังจากกินข้าวเช้าอย่างง่าย ๆกันแล้วหลินเสี่ยวเฉินก็เริ่มสอนมารดากับพี่สาวทำไม้ไผ่สานเคลือบดินเหนียวทันทีเขาลากไม้ไผ่ลำหนึ่งมาวางบนพื้นก่อนหยิบมีดคมออกมา
“ขั้นแรก ต้องผ่าไม้ไผ่ก่อน”เด็กชายอธิบายพลางใช้มีดกรีดตรงปลายลำไผ่ จากนั้นออกแรงผ่าแบ่งลำไผ่ออกเป็สองซีกเสียงเป๊าะดังแ่ขณะเนื้อไผ่แยกออกจากกันอย่างเรียบร้อย
“พอได้สองซีกแล้วก็ผ่าแต่ละซีกต่ออีกให้เป็เส้นเล็กลง”เขาสาธิตช้า ๆ ให้ทั้งสองคนดู เริ่มจากแบ่งครึ่งซ้ำไปเรื่อย ๆจนได้เส้นไม้ไผ่กว้างประมาณสองนิ้วมือแล้วจึงใช้มีดเฉือนผิวแข็งด้านนอกออกบางส่วนเพื่อให้เส้นไผ่อ่อนตัวและดัดง่ายขึ้น
“ถ้าแข็งเกินไป เวลาสานมันจะหัก” เขาดัดไม้ไผ่ขึ้นลงให้เห็นถึงความยืดหยุ่น
หลินอวี้หลานพยักหน้ารับอย่างตั้งใจก่อนจะลองหยิบมีดมาผ่าเองบ้างแม้่แรกยังไม่คล่องนักเส้นไผ่บางเส้นแตกบ้างบิดงอบ้างแต่หลินเสี่ยวเฉินก็คอยแก้ให้ทีละจุดอย่างใจเย็น
เมื่อได้เส้นไผ่จำนวนหนึ่งแล้วเขาก็นำมาวางไขว้กันบนพื้น “ต่อไปคือการสาน”
เขาวางเส้นไผ่แนวตั้งเรียงขนานกันหกเส้น เว้นระยะห่างเท่า ๆ กันจากนั้นนำเส้นแนวนอนสอดขึ้นลงสลับกันไปทีละเส้นคล้ายการถักเสื่อ
“เส้นนี้ลอดใต้ เส้นถัดไปข้ามบน สลับกันไปเรื่อย ๆต้องดึงให้แน่นอย่าให้หลวมไม่อย่างนั้นเวลารับน้ำหนักดินมันจะยุบ”
จางเว่ยเยียนลองทำตามช้า ๆมือของนางแม้หยาบกร้านจากงานไร่นาแต่กลับคล่องแคล่วกว่าที่คิด ไม่นานนักแผงไม้ไผ่สานแผ่นแรกก็เริ่มเป็รูปเป็ร่าง
เมื่อได้แผงสานขนาดพอเหมาะหลินเสี่ยวเฉินจึงอธิบายขั้นตอนต่อไป
“ตอนนี้ต้องเตรียมดินเหนียว”เด็กชายชี้ไปทางแม่น้ำแห้งขอดท้ายหมู่บ้าน “เอาดินเหนียวจากริมตลิ่งมาผสมกับฟางแห้งสับสั้นๆ และแกลบถ้ามีมูลสัตว์แห้งบดละเอียดใส่ลงไปนิดหน่อยจะยิ่งดีเพราะช่วยให้ดินยึดตัวแน่นขึ้น”
“แล้วต้องผสมอย่างไร” หลินอวี้หลานถามขึ้น
“เอาดินเหนียวใส่อ่างเติมน้ำทีละน้อยแล้วใช้เท้านวดจนเหนียวเป็เนื้อเดียวกันจากนั้นค่อยใส่ฟางกับแกลบลงไปคลุกให้ทั่วดินต้องเหนียวพอปั้นได้แต่ไม่เหลวจนไหล”เขาหยิบดินก้อนหนึ่งขึ้นมาปั้นให้ดูเป็ตัวอย่าง “ถ้าปั้นแล้วไม่แตกแปลว่าใช้ได้”
เขานำดินเหนียวที่เตรียมไว้โปะลงบนแผงไม้ไผ่สานใช้ฝ่ามือกดและปาดให้ดินแทรกลงไปตามช่องสานจนเต็มทั้งสองด้าน “ต้องฉาบให้หนาเท่า ๆ กัน ด้านละประมาณครึ่งข้อนิ้วมืออย่าบางเกินไปไม่เช่นนั้นจะกันลมไม่ได้”
จางเว่ยเยียนกับหลินอวี้หลานตั้งใจฟังทุกคำราวกับกลัวจะลืมแม้แต่ขั้นตอนเดียวเมื่อสอนทุกอย่างเรียบร้อยหลินเสี่ยวเฉินจึงรีบล้างมือเตรียมตัวออกไปทำงานที่ร้านอาหาร
ก่อนออกจากบ้านเขาหันมาพูดกับทั้งสองคนว่า “วันนี้ระหว่างที่ข้าไปทำงานพี่หญิงกับท่านแม่ช่วยกันไปเอาดินเหนียวมาทำแผ่นไม้ไผ่สานเคลือบไว้ก่อนพอตอนเย็นข้ากลับมาพวกเราจะขึ้นซ่อมหลังคาด้วยกัน”
“วางใจเถิด ข้ากับท่านแม่จะเตรียมไว้ให้พร้อม” หลินอวี้หลานพยักหน้าอย่างมั่นใจ
ทั้งวันนั้นขณะหลินเสี่ยวเฉินทำงานในร้านอาหารมือของเขายังคงขยับล้างจาน จัดโต๊ะ ยกน้ำชาอย่างคล่องแคล่วแต่ใจกลับลอยไปอยู่ที่บ้านตลอดเวลาเขาคอยนึกภาพมารดากับพี่สาวกำลังนั่งสานไม้ไผ่ใต้ชายคาและภาวนาให้ทุกอย่างดำเนินไปด้วยดี
ส่วนที่บ้านหลินอวี้หลานกับจางเว่ยเยียนก็ทำงานกันแทบไม่หยุดพักทั้งสองใช้ตะกร้าหาบดินเหนียวจากริมแม่น้ำแห้งขอดกลับมาหลายเที่ยวดินเหนียวจากตลิ่งแม่น้ำแม้แข็งตัวเพราะขาดน้ำแต่เมื่อพรมน้ำแล้วกลับเหนียวแน่นดีอย่างยิ่งแม่ลูกช่วยกันผสมดินกับฟางและแกลบตามที่หลินเสี่ยวเฉินสอนไว้จากนั้นจึงช่วยกันสานแผงไม้ไผ่ทีละแผ่นแล้วฉาบดินเหนียวลงไปจนเต็มลานหลังบ้าน
เมื่อเด็กชายเลิกงานและรีบกลับถึงบ้านในยามเย็นภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้เขายิ้มออกมาอย่างพอใจแผ่นไม้ไผ่สานเคลือบดินเหนียวเรียงรายตากลมอยู่เต็มลานเกือบยี่สิบแผ่นมากพอสำหรับซ่อมหลังคาครึ่งหนึ่งของบ้านแล้ว
“ยอดเยี่ยม!” เขาเอ่ยอย่างชื่นชม“พวกท่านทำได้เร็วกว่าที่ข้าคิดเสียอีก”
จางเว่ยเยียนยิ้มบาง ๆแม้ใบหน้าจะเต็มไปด้วยคราบดินแต่แววตากลับเปล่งประกายด้วยความหวัง
หลังพักกินข้าวกันเพียงเล็กน้อยทั้งสามคนก็เริ่มลงมือซ่อมหลังคาทันทีหลินเสี่ยวเฉินปีนขึ้นไปบนโครงหลังคาก่อนใช้เชือกมัดแผ่นไม้ไผ่สานเคลือบดินเหนียวเข้ากับคานไม้ทีละแผ่นอย่างระมัดระวังด้านล่างหลินอวี้หลานคอยส่งแผ่นขึ้นไป ส่วนจางเว่ยเยียนช่วยประคองบันไดและจัดแผ่นใหม่ให้พร้อมใช้
แสงสุดท้ายของวันค่อย ๆ เลือนหายไปขณะที่หลังคาบ้านหลินค่อย ๆได้รับการปิดซ่อมทีละส่วนแม้จะเหนื่อยจนแขนแทบยกไม่ขึ้นแต่ในใจของทุกคนกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่น
หลินกวงนั่งพิงหมอนอยู่บนเตียงไม้เก่าดวงตาคู่หม่นทอดมองภาพตรงหน้าอย่างเงียบงันภายในกระท่อมที่เคยเงียบเหงาบัดนี้เต็มไปด้วยเสียงขยับเขยื้อนเสียงไม้ไผ่กระทบกันเบา ๆและเสียงพูดคุยของภรรยากับลูกสาวที่กำลังช่วยกันส่งแผ่นไม้ไผ่ขึ้นไปให้ลูกชายบนหลังคาหลายครั้งเขาขยับตัวเหมือนจะลุกขึ้นไปช่วยแต่ทันทีที่ความเจ็บแน่นในอกแล่นขึ้นมาเขาก็ทำได้เพียงกำมือแน่นแล้วนั่งลงดังเดิม
ความรู้สึกผิดแล่นผ่านใจของเขาในฐานะหัวหน้าครอบครัวที่กลับต้องนั่งมองลูกเมียทำงานหนักแทนตนเองทว่าเมื่อสายตาหันไปเห็นร่างเล็กของหลินเสี่ยวเฉินที่กำลังปีนป่ายบนคานหลังคาอย่างคล่องแคล่วเขาก็อดยิ้มออกมาไม่ได้รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความอบอุ่นและภาคภูมิใจอย่างที่สุด
ลูกชายตัวน้อยที่เคยอ่อนแอและต้องให้คนอื่นปกป้องบัดนี้กำลังยืนหยัดแบกรับครอบครัวไว้ด้วยสองมือของตนเองแล้วจริงๆ
414
![[นิยายแปล] เสน่ห์ปลายจวักของผีน่ารักบริษัทน้ำแกงยายเมิ่ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1775108556_90716822.webp)
