ทองและคนอื่นๆต่างเขียนสัญญากันอย่างขะมักเขม้น สัญญาที่ทั้งสามคนกำลังเขียนคือ มันคือสัญญาลูกโซ่ที่ทองได้คิดค้อนขึ้นมาและมันเคยถามบัณฑิตผู้หนึ่งแล้วว่าสัญญาประเภทนี้จะผิดกฎหมายของแคว้นหรือไม่บัณฑิตผู้นั้นกล่าวว่า มิผิด
แน่นอนว่าทองไม่ได้นิ่งนอนใจมันเคยวิ่งไปถามนน้ามันที่เป็ผู้ช่วยนายอำเภอ ก็ได้คำตอบมาเช่นเดียวกันเนื่องจากสัญญาประเภทนี้มักจะมีขุนนางใช้ในรูปแบบที่คล้ายคลึงกันในการกิจการเนื่องจากขุนนางถูกสั่งห้าไม่ให้สิ่งใดเป็ของตนหากษัตรไม่อนุญาต เนื่องจากขุนนางมีเงินเดือนและภาระหน้าที่ของชาติแล้วไม่อาจนำเวลาไปดูแลกิจการส่วนตัว
ผ่านไปสักพักทั้งสามคนก็เขียนเสร็จเมื่อนำมาเทียบกันลายมือของทองห่วยแตกที่สุดในบรรดาทั้งหมดหลังจากนั้นทั้งสามก็ประทับตราให้กันและกัน
ในสัญญามีระบุอยู่หลายเื่เช่นแม่เล้าโอนทรัพย์สินทั้งหมดของนางให้แก่ดิน ดินมอบสิทธิ์ดูแลที่ดิน หอและนางโลมให้แก่ทองและทองก็ส่งสิทธิ์การบริหารและสิทธิ์การโยกย้ายเงินทุนให้แม่เล้าโดยตรง ไม่ต้องผ่าน สามีของนางอีกแล้วสัญญาฉบับนี้ยังระบุอีกว่ามอบกำไรเจ็ดส่วนของกำไรสี่ส่วนที่อาจเกิดขึ้นในอนาคตให้แก่ดำสามีของแม่เล้า เนื่องจากหากมอให้แม่เล้าก็จะกลายเป็ว่ามันจะกลายเป็ของดินและทองทั้งหมดเนื่องจากแม่เล้าเป็นางโลมไม่อาจทรัพย์สินธุ์ บางส่วนได้มากเกินไปอาจเกิดการฟ้องร้องขึ้นมาภายหลังได้
เมื่อทั้งสี่ประทับตราและเซนสัญญาลงไปเพื่อแสดงการรับรู้หอและที่ดินทั้งหมดก็มีชื่อของดินเป็ผู้
เมื่อถึง่สายๆทองกับดินจึงเดินไปที่ ที่ว่าการอำเภอพร้อมกับดำเพื่อแจ้งการเปลี่ยนผู้หอและอื่นๆแล้ว รวมทั้งไปเซ็นสัญญาเปิดหอการค้า ภายใต้ชื่อของหอจันทร์เงิน
เนื่องจากชื่อของผู้หอเป็ของแม่เล้าจึงทำให้ดำมาในฐานะตัวแทนแม่เล้า และเ้าของที่ดิน ดำจึงมาด้วยกันกับทั้งสอง
เมื่อผู้ช่วยนายอำเภอเห็นสัญญาดังกล่าวก็แปลกใจว่าทำไม่ถึงมอบสิทธิ์ที่ดินให้กับเด็กเจ็ดขวบ แต่ก็ไม่ได้กล่าวอะไรและประทับตรายืนยันแล้วว่ามีผลบังคับใช้
หากเป็ไปตามปกติพวกทองไม่จำเป็ต้องนำเอาสัญญามาให้ที่ว่าการนายอำเภอเซ็นรับรู้ด้วยหรอกแต่ทองมักจะทำอะไรกัน ไว้ก่อนเสมอจึงต้องมาให้ที่ว่าการนายอำเภอเซ็นรับรู้
เมื่อเสร็จแล้วทองจึงให้ดินยื่นเื่การเปิดหอการค้าภายใต้ชื่อหอจันทร์เงิน และแน่นอนว่า ก็ราบลื่นอีกเช่นเคย
เมื่อทำทุกอย่างเสร็จแล้วดินจึงเอ่ยปากถาม “ท่านทองไม่ทราบว่า จะต้องทำเช่นไรต่อไป”
ก่อนหน้านี้ทองคิดจะเข้าหญ้าทมิฬมาจากเมืองที่มันเคยอยู่ แต่ทว่ามันก็ต้องล้อมเลิกความคิดนี้ไปเมื่อมันไม่มีเวลามากพอที่จะทำเื่ดังกล่าว มันจึงต้องทำการเปลี่ยนแผน
“ข้าวข้าไปดูที่ดินที่ท่านดำทำการปลูกสมุนไพรไว้ดีกว่าข้าจะได้รู้ว่าจะทำอะไรต่อไปดี”
ดำพยักหน้ารับรู้ก่อนพาทองและดินออกไปดูดูที่ดินที่ตนทำการเพราะปลูกไว้อยู่
ทองเมื่อมาเห็นทันจึงต้องตกตะอย่างช่วยมิได้ เนื่องที่ดินแปลงนี้มีความกว้างประมาณยี่สิบไร่ทั้งยังเต็มไปด้วย พืชผักผลไม้นานาพันธุ์ นอกจากสมุนไพรชนิดต่างๆอีกด้วย
ก่อนหน้านี้มันยังนึกสงสัยว่าที่ดินของแม่เล้าจะมีขนาดใหญ่พอสำหรับแผนการของมมันหรือเปล่าแต่เมื่อดูจากขนาดก็นับว่าใหญ่พอสมควร จึงไม่มีผลกระทบต่อแผนการของมัน
ทองพยักหน้าอย่างพึงพอใจ“นับว่าไม่เลว นี่เหมาะจะทำการตามแผนได้สำเร็จ”
หลังจากนั้นทองจึงกล่าวให้ทั้งสองกลับได้แล้ว เนื่องจากแผนการนี้ต้องรีบทำให้สำเร็จ มันจึงไม่มีเวลาชื่นชม ความสวยงามของธรรมชาติ
มันกลับมาถึงที่หอจันทร์เงินมันรีบบอกให้แม้เล้าพาสาโยกย้ายหญ้าทมิฬ กอที่พบข้างริมลำธาร ไปไว้ที่ดินแห่งนั้นเป็การชั่วคราวและยังกำชับอีกว่าหากนำไปฝังแล้วก็ให้แม่นางสาหยดเืหล่อเลี้ยงหญ้าทมิฬด้วย
หลังจากนั้นก็ทำการสั่งปิดหอจันทร์เงินเป็เวลาหนึ่งวันเพื่อปรับปรุงมันก็นำสมุนไพรที่เก็บไว้มาขายเพื่อ้าเงินทุน มันได้ขายสมุนไพรบางส่วนในราคาถูกให้กับร้าขายยาที่ให้ราคาเป็ธรรมกับมัน หลังจากที่มันนำสมุนไพรไปขายอีกรอบมันจึงได้ทำความรูจักกับพ่อค้ายาผู้นั้น อย่างเป็ทางการ
พ่อค้าท่านนี้ชื่อว่าพี่เทาพี่เทาเป็เคยเป็เด็กเก็บสมุนไพร เมื่อมันเห็นทอง ที่เป็เด็กนำสมุนไพรมาขายจึงนึกถึงตนเองเป็เด็ก จึงไม่ได้คิดเอารัดเอาเปรียบมันเกินความจำเป็
ซึ่งมันไม่คิดเลยว่าเพียงวันต่อมาเด็กคนนั้นจะกลายเป็ผู้ขายสมุนไพรรายใหญ่ขึ้นมาและไม่เพียงแค่นั้น ยังวางแผนทำการค้ารายใหญ่อีกด้วยแต่มันก็ไม่ได้คิดเป็จริงเป็จังหรอก
ทองเมื่อได้ทำเงินมาสำรองทุนแล้วมันจึงเดินไปทำการซื้อของตกแต่งและมอบหมายให้ดินนำนางโลมตกแต่งหอให้เป็ทางการมากกว่านี้
ซึ่งเมื่อดินเสร็จสิ้นจากการรับมอบหน้าที่มาจากทองแล้วทองก็ตามมันไปที่ตลาดใหญ่ มุ่งหน้าหาซุ้มขายทาสเพื่อจะดำเนินการขั้นต่อไป
ในการมาตลาดทาสครั้งนี้มัน้าหาสตรีบริสุทธิ์และหน้าตาดีจำนวนหลายคน เพื่อ้าเืจากพวกนางและจะเปิดการประมูลพรมจันเชิญบรรดาเศรษฐีมาร่วมประมูลเพื่อสร้างชื่อให้กับหอจันทร์เงิน
แต่ทว่ามันกลับต้องผิดหวังการหาสาวพรมจันในตลาดทาสนั้น มันพึ่งรู้สึกว่าตนเองสิ้นคิดขึ้นมาทันทีแต่ทว่าเมื่อมันกำลังล้มเลิกแผนการ ก็เห็นหญิงสาวสามคนตั้งป้ายขายตัวฝังศพพ่อเมื่อเห็นเช่นนั้นมันจึงสงสัยว่า สตรีพวกนี้จะขายแรงงานชั่วชีวิตหรือเต็มใจขายทั้งตัว
ทองเดินเข้าไปหาพวกนาง“พี่สาวทั้งหลาย ข้าเป็ตัวแทนจากหอนางโลมจันทร์เงิน ท่านตั้งการที่จะฝังศพบิดา ไม่ทราบว่า้าที่จะมาทำงานกับหอของข้าดีหรือไม่”ทองเอ่ยชักชวน แม่นางพวกนี้หน้าตาสะสวย มันไม่ทราบว่าพรมจันหรือเปล่าแต่ทว่าก็สามารถนำไปเรียกแขกได้”
“ต้องขอโทษนายน้อยด้วยพวกข้าสามพี่น้อง คิดขายแรงงานไม่ขายร่างกาย” หญิงสาวผู้หนึ่งอายุราวสิบเจ็ดสิบแปดนางคล้ายพี่ใหญ่ของหญิงสาวทั้งสอง
ทองส่ายศีรษะอย่างเสียดาย“น่าเสียดายจริงๆ หากพวกเ้าสามารถ ไปทำงานที่ หอของข้าได้อาจจะต้องรับแขกแค่ครั้งเดียวก็จะเป็อิสระแท้ๆ” เมื่อกล่าวจบทองจึงวางเงินหนึ่งตำลึงไว้ให้แล้วกล่าวทิ้งท้าย
“หากพวกเ้าเปลี่ยนใจก็มาหาข้าที่หอจันเงินได้นะยิ่งหากบริสุทธิ์ด้วย ไม่แน่ทำครั้งเดียวอาจมีกินไปทั้งชีวิต”
เมื่อกล่าวจบทองก็เดินจากไปหากพวกนางขายตัวไปเป็ทาสในบ้านเศรษฐี พวกนางอาจจะโดนลูกชายเศรษฐีบ้านนั้นปลุกปล้ำอย่างช่วยไม่ได้และถ้าหากนางบริสุทธิ์ พรมจันของนากก็จะเสียเปล่า แลกกับเงินไม่กี่สิบตำลึงที่มอบให้เศรษฐีและก็จะโดนไล่ตะเพิดออกมา
แต่ทว่าหากพวกนางโชคดีก็อาจจะได้เป็เมียน้อยของเศรษฐีก็ได้ แต่แน่นอนว่านั่นมันคือคำว่าโชคดี และคำๆนั้นในแคว้นแห่งนี้ไม่ได้ปรากฏขึ้นมาง่ายๆ
แต่ทว่าหากมาอยู่กับมันไม่แน่ว่าอาจได้หลักร้อยตำลึงในการทำงานครั้งแรกและครั้งสุดท้ายก็ได้ ไม่ว่าจะยุคไหนๆพรมจันก็มีค่าทั้งนั้นแหละ
ระหว่างเดินทางกลับทองจึงเอ่ยถามขึ้น “ดินวันที่เห็นสัญญาที่เขียนด้วยมือเ้ามันช่างสวยเสียเหลือเกินม่ทราบว่าเ้าเป็นักเขียนผู้กันหรือ”
ทองพยักหน้าอย่าอายๆมันไม่เคยบอกใครว่ามันเป็นักเขียนผู้กัน เนื่องจากในแคว้นแห่งนี้มักใช้นกในการเขียนมากกว่าการใช้ผู้กันมันจึงอายกับความรู้สึกแปลกแยก
ทองเมื่อเห็นเช่นนั้นก็คิดได้ว่านึกแล้วไม่มีผิด เนื่องจากการจับขนนกของดินนั้นพิถีพิถันเกินควรจะเป็จึงทำให้มันนึกถึงอาชีพหนึ่งที่พบได้จากบัณฑิตต่างแดน
“เช่นนั้นเ้าวาดรูปไดรึไม่”
“ได้ขอรับ”
ทองทำท่าดีใจ“เช่นนั้นก็ดี เดี๋ยวข้าจะไปชื้อกระดาษมาให้เ้า เ้าไปนอนรอพักผ่อนทีหอก่อนเลย”
ดินก้มหัวยอมรับคำสั่งหลังจากเห็นทองเดินจากไป มันจึงเดินไปเรื่อยๆ มุ่งหน้ากลับหอจันทร์เงิน
ทองเมื่อแยกจากดินแล้วมันก็คิดจะให้ดิน เขียนใบประกาศรับสมัครงาน ซึ่งเนื้อความจะมีอยู่สองเื่เื่แรก เป็การรับสมัครนางโลม ไม่รับชื้อจากพ่อค้ารับสมัครผู้ที่้าเป็ด้วยความเต็มใจ ตัดปัญหายุ่งยากได้สองสามเื่มีสัญญาชั่วคราวและตลอดชีวิต และเื่ที่สอง รับสมัครแรงงานทาสเซ็นสัญญาทำงานสิบปีถึงตลอดชีวิต
นี่คือแผนการคร่าวๆในหัวของมันเนื่องจากมันไม่เวลาที่จะตระเวนไปทั่วทั้งเมืองเพื่อหาคนหรอก
ถ้าถามว่าทำไมถึงต้องรับสมัครนางโลมอย่างเต็มใจนั้นก็เพื่อตัดปัญหาการทำร้ายแขกและการข้าตัวตาย แน่นอนว่าก็อาจจะไม่ทั้งหมดที่เนื่องจากมันคิดว่าอาจจะมีผู้หญิงคนไหนเกิดเปลี่ยนใจกลางคันทองก็พร้อมที่จะให้โอกาสจนกว่าจะเข้าห้องรับแขก หรือนำตัวลงประมูลอย่างเป็ทางการมันก็จะยกเลิกสัญญาและปล่อยกลับบ้านทันที
ทว่าหาก้าเปลี่ยนใจหลังจากตอนนั้นแล้วล่ะก็สายไปแล้ว ถ้าหากนางไม่อยากรับแขกจริงๆ ทองก็พร้อมที่จะให้นางผู้ใดก็ตาม ดื่มยาพิษเพื่อฆ่าตัวตายและหากไม่ยอมข้าตัวตายพยายามทำร้ายแขก ทองก็มีวิธีการอันโหดร้ายรออยู่
สำหรับทองนั้นมันเป็คนใจดีที่พร้อมจะให้โอกาสกับผู้ใดทุกเมื่อ แต่ว่า มันเกลียดคนที่ผิดสัญญาที่สุดหาก้าทีจะผิดสัญญากับมันแล้วล่ะก็ จะต้องเตรียมใจรับผลลัพธ์ ให้ดี
“เอาล่ะรีบเอาไปให้ดินเขียนดีกว่า”
ทองเดินกลับหอคิดแผนการในอนาคตไปพลางๆ มันไม่รู้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมันอยู่
1K
