ลงให้อ่านทุกวัน เวลา 19:00 น. เป็ต้นไป [ส่วน eBook มาวันที่ 30/07/68 ราคาเบา ๆ เพียง 89฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ]
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
บทที่ 3
"ห้องของหนูอยู่สุดทางเดินค่ะ"
เสียงแม่บ้านวัยกลางคนเอ่ยขึ้น ขณะเดินนำอลิสาไปตามทางเดินด้านข้างของคฤหาสน์
"ขอบคุณค่ะ"
น้ำเสียงของอลิสาเบาลง ขณะเธอกอดเสื้อผ้าที่พับใส่แขนไว้แน่น
หลังการปะทะสั้น ๆ เมื่อ่หัวค่ำ บรรยากาศในบ้านก็ดูจะเย็นลงกว่าเดิมอีกนิด...หรืออาจเป็หัวใจของเธอเองที่เริ่มเ็า
ประตูบานหนึ่งเปิดอยู่แง้ม ๆ ม่านสีเทาหนาแน่นคล้ายจะกั้นแสงและความทรงจำไว้ภายใน
อลิสาชะงักเล็กน้อยเมื่อผ่านหน้าห้องนั้น แล้วหันไปมอง
"ข้างในนั่นคือห้องเก็บของค่ะ" แม่บ้านพูดพลางรีบก้าวตาม
"เก็บของอะไรเหรอคะ?" เธอถามอย่างสุภาพ
"ของเก่า ๆ ของบ้านนี้ค่ะ...รวมถึงของคุณท่านด้วย"
อลิสาขมวดคิ้ว ก่อนจะหันกลับไปมองประตูที่เปิดแง้มไว้
"หมายถึง...คุณพ่อของคุณพายุใช่ไหมคะ?"
แม่บ้านเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนตอบเบา ๆ "ใช่ค่ะ คุณท่าน...หรือที่ใคร ๆ เรียกกันว่านายใหญ่"
หญิงสาวก้าวถอยหลัง กลับไปยืนที่หน้าห้องนั้นก่อนผลักประตูให้เปิดออกกว้างขึ้น
กลิ่นอับเบา ๆ ลอยมากระทบปลายจมูก พร้อมฝุ่นบาง ๆ ที่จับอยู่ตามของใช้
ภายในห้องมีทั้งนาฬิกาตั้งพื้นเก่า โต๊ะไม้แกะสลัก และกรอบรูปหลากหลายขนาดเรียงรายบนชั้นไม้บิวต์อิน
เธอก้าวเข้าไปใกล้กรอบรูปบานใหญ่ตรงกลาง ภาพของชายวัยกลางคนในชุดสูทเต็มยศมองตรงด้วยสายตาเฉียบขาด
แววตาคล้ายจะคุ้นตาเหลือเกิน...ไม่ต่างจากใครบางคนที่เธอเพิ่งเจอมา
"คุณพายุ...เหมือนคุณพ่อมากเลยนะคะ" อลิสาพูดเบา ๆ เหมือนพูดกับตัวเอง
แม่บ้านพยักหน้า “ใช่ค่ะ หน้าตา ท่าทาง...แม้แต่ความเงียบก็ยังถอดแบบกันมา”
อลิสาหันไปมองอีกฝ่าย ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงลังเล “คุณพายุไม่ค่อยพูดเื่คุณพ่อเลยใช่ไหมคะ?”
“ไม่เคยพูดเลยค่ะ” แม่บ้านถอนหายใจเบา ๆ “ท่านจากไปกะทันหัน ตอนนั้นคุณพายุยังเรียนอยู่เมืองนอก...กลับมาก็เจอพินัยกรรมกับภาระทุกอย่างที่ไม่เคยเลือกเอง”
หญิงสาวเงียบไป ความอึดอัดบางอย่างก่อตัวในอก
เธอไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่คำว่า ‘ไม่เคยเลือกเอง’ มันสะท้อนเข้ามาในใจเธอด้วยเช่นกัน
“คุณพายุ...คงไม่ชอบการแต่งงานแบบนี้สินะคะ” เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย
“ค่ะ” แม่บ้านตอบตรง “เขาไม่เคยยอมรับใครเข้ามาในชีวิตง่าย ๆ...ยิ่งเป็คำสั่งของพ่อ ยิ่งต่อต้าน”
อลิสามองภาพในกรอบอีกครั้ง ดวงตาในภาพนั้นเหมือนจับจ้องเธออยู่เงียบ ๆ
ริมฝีปากเธอเม้มแน่นเล็กน้อย ก่อนพูดขึ้นช้า ๆ
"แล้วแบบนี้...หนูควรทำยังไงดีคะ?"
แม่บ้านไม่ตอบในทันที แต่เดินเข้ามาใกล้ วางมือลงบนบ่าของเธอเบา ๆ
“ก็แค่...อยู่เงียบ ๆ ไปก่อนค่ะ อยู่ให้นานพอที่เขาจะรู้ว่าหนูไม่ใช่ศัตรู”
หญิงสาวพยักหน้า
เธอไม่พูดอะไรต่อ นอกจากยืนอยู่ตรงนั้นนานพอจะรู้สึกว่าความเย็นของภาพในกรอบเริ่มซึมเข้าไปในหัวใจ
แสงจากโคมไฟมุมห้องนั่งเล่นยังคงเปิดอยู่ในยามดึก รัศมีนวลตาทาบไล้เงาบนพื้นไม้เรียบสนิท ขับให้ร่างบางที่ซบอยู่บนโซฟาหนังสีเข้มดูอ่อนโยนและเปราะบางขึ้นในทันตา
เสียงประตูหน้าคฤหาสน์เปิดออกอย่างเงียบเชียบ
พายุปรากฏตัวพร้อมเอกสารในมือ แววตาเรียบนิ่งตวัดมองไปรอบห้องเพียงชั่ววินาทีก่อนชะงัก
ร่างของอลิสานอนนิ่ง ดวงหน้าหวานแนบกับเบาะนุ่ม เส้นผมหลุดลุ่ยบางส่วนเคลียแก้ม สีหน้าผ่อนคลายเพียงครู่เดียวที่เขาเคยเห็น
เขาขยับเท้าเข้ามาใกล้...เสียงรองเท้าหนังดังเบา ๆ บนพื้นไม้
มือซ้ายวางเอกสารลงบนโต๊ะกระจกหน้าโซฟาอย่างระมัดระวัง ขณะสายตายังไม่ละจากหญิงสาวตรงหน้า
"เธอ..."
เสียงทุ้มเอ่ยต่ำเกือบไม่พ้นลำคอ ก่อนจะกลืนหายไปในลำคอเสียเอง
พายุมองเธออย่างใช้ความคิด ใบหน้าไร้เครื่องสำอางดูเหนื่อยล้า ขอบตาคล้ำบางจากการอดนอน ริมฝีปากสีจางเม้มแน่นเหมือนเผลอฝันอะไรบางอย่าง
มือข้างหนึ่งของเขาเลื่อนขึ้นช้า ๆ จนถึงระดับไหล่เธอ
ปลายนิ้วกำลังจะัั...แต่ก็ชะงัก
ทันใดนั้น ภาพบางอย่างแวบเข้ามาในหัว
ภาพในอดีต...เสียงที่เขาไม่อยากได้ยินอีก…คำสั่ง เสียงบังคับ แววตาเ็าของใครอีกคนที่เคยบงการทุกการเคลื่อนไหวของเขา
พายุชักมือกลับราวกับถูกไฟลวก
ดวงตาที่เคยอ่อนลงเพียงชั่วพริบตา กลับแข็งกระด้างขึ้นอีกครั้ง
เขาหันหน้าหนี สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว
"อย่าอ่อนแอไปกับเื่ไร้สาระ"
เสียงทุ้มพึมพำกับตัวเอง ไม่แน่ใจว่าเขาหมายถึงผู้หญิงตรงหน้า...หรือหมายถึงตัวเองกันแน่
เขายืนอยู่นิ่ง ๆ ตรงนั้นครู่หนึ่ง มองเธอครั้งสุดท้ายก่อนจะหมุนตัวกลับอย่างเงียบงัน
ฝีเท้าแ่เบาจนไม่อาจปลุกคนที่กำลังหลับได้
ไม่มีเสียงประตูปิด ไม่มีเสียงพูด ไม่มีคำอธิบายใด
มีเพียงแสงโคมไฟที่ยังสว่างไสว และหญิงสาวที่ยังคงหลับโดยไม่รู้เลยว่า...
มีสายตาคู่หนึ่งเคยจ้องมองเธอไว้นานกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา
16K
