Mr. JUDO ทุ่มฉันเถอะที่รัก (มี E-book)

42 |  เหยื่อ

        “แสนย์ ไหวไหมวะมึง เครียดเรื่องข่าวไม่ดีที่โรงเรียนเหรอ”

        ชัชแสนย์เพิ่งรู้ตัวว่าชนินทร์ เพื่อนวิศวกรคนสนิทมานั่งหน้าบาร์ข้างกันแล้ว หลังจากเขาโทร. ตามไม่ถึงครึ่งชั่วโมง

        “อืม ก็ด้วย หลายเรื่อง” 

        ชายหนุ่มจะรินเหล้าให้ แต่ชนินทร์ขอเป็นเบียร์ดีกว่า 

        “แล้วพวกมึงจะทำไงต่อไปวะ”

        “เมื่อวานทางยูโดซันออกคลิปชี้แจงเกี่ยวกับมาตรฐานของโรงเรียนแล้ว พูดเรื่องการดูแลความปลอดภัยของนักเรียน การอบรมโคช แล้วก็อธิบายด้วยว่าเหตุการณ์ในวันนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง และพวกกูตัดสินใจกันยังไง แต่กระแสตอบรับยังไม่ค่อยดีเท่าไหร่ว่ะ”

        “เอาน่า เพิ่งลงคลิปไปเมื่อวานเอง เดี๋ยวมันจะต้องดีขึ้น แล้วไอ้น้องคนที่บาดเจ็บเป็นไงบ้างวะ”

        “ไม่เป็นไรมาก แขนเคล็ด ไม่ถึงกับหัก”

        “นั่นไง ดีเลย มึงก็ให้น้องช่วยออกมาพูดอีกรอบ...ให้เด็กมันพูด ดูน่าเชื่อถือดีนะกูว่า”

        ชัชแสนย์หัวเราะหึกับแก้วออนเดอะร็อกในมือ “คนดูจะไม่คิดว่าพวกกูบังคับให้เด็กพูดเหรอวะ”

        “ไม่หรอกน่า” ชนินทร์ลากเสียงยาว “ว่าแต่เครียดขนาดนี้ ยังจับสปายไม่ได้ด้วยใช่ไหม”

        “อือ” เจ้าของยูโดซันส่งเสียงตอบในลำคอคล้ายกับถอนใจ “ตอนนี้ตีวงแคบลงจนได้คนที่น่าสงสัยสองคน คนหนึ่งเป็นแม่บ้าน อีกคนเป็นลูกศิษย์ที่กูรักมาก สปายอาจจะเป็นหนึ่งในสองคนนั้น หรือไม่ก็เป็นทั้งคู่”

        “หือ สปายมีสองคนเลยเหรอวะ”

        “ไม่รู้ สองคนนั้นเป็นเพื่อนสนิทกัน อาจจะผลัดกันทำหรือไม่ก็ช่วยกันปกปิดก็ได้ ใจจริงกูอยากจะสอบสวนทีละคนให้รู้เรื่องไป แต่ตอนนี้ไม่มีหลักฐานชัดเจน ยังไงก็คงต้องปล่อยไปก่อน”

        พูดจบเขาก็ถอนหายใจยาว ชนินทร์โอบบ่าเพื่อนแล้วจับโยกจนคลอนไปทั้งตัว “เอาน่า อย่าคิดมากสิวะไอ้แสนย์ มึงทำดีที่สุดแล้ว มา ๆ ชนแก้วกันดีกว่า”

        แล้วแก้วเบียร์เย็นเฉียบก็เลื่อนมาเคาะเป๊งกับแก้วเหล้าในมือเขา ชัชแสนย์ยิ้มออกมาได้นิดหนึ่ง ชนินทร์เป็นอีกคนที่ทำให้เขายิ้มได้เสมอสมกับที่เป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่สมัยเรียนวิศวะ กระทั่งมาทำงานที่บริษัทเอ็นเนอร์จีเทคเหมือนกัน ชนินทร์เป็นคนเฮฮาอารมณ์ดี ชอบแกล้ง ชอบแซวเพื่อน ๆ จนข้ามเส้นความเป็นคนสนุกสนานมาสู่ฝั่งที่เรียกว่า ‘ไอ้แสบ’ แต่ถึงอย่างนั้น หากไปเที่ยวที่ไหนโดยในแก๊งไม่มีชายหนุ่มคนนี้ไปด้วย ก็รู้สึกงานกร่อยชอบกล

        “แล้วสาว ๆ ของมึงเป็นไงบ้างวะแสนย์ ‘โสดเสงี่ยมเลี่ยมทอง’ ” ไอ้เพื่อนหนุ่มลากเสียงยาวล้อเลียนแล้วหัวเราะชอบอกชอบใจ ไม่รู้ว่าถามจริง ๆ หรือแค่เย้าเล่นกันแน่

        “วุ่นวายชิบเป๋ง ฝีมือมึงแท้ ๆ เลยไอ้นินทร์” เขาชี้หน้าคาดโทษ แต่ชนินทร์กลับทำหน้ากวนใส่

        “ฝีมือกูที่ไหน กูแค่เขียนสลาก มึงดันจับได้เอง ช่วยไม่ได้โว้ย”

        ชัชแสนย์หัวเราะพลางส่ายหน้าระอา เขาจำได้ดี ตอนที่จับสลากขึ้นมาได้ใบที่เขียนว่า ‘ลงเพจโสดเสงี่ยมเลี่ยมทอง’ วงไพ่วิศวะถึงกับแตก เฮกันลั่น ส่วนนายคนต้นเรื่องก็หัวเราะขำแทบลงไปชักดิ้นชักงอกับพื้นทราย มันบอกว่าตั้งใจจะแกล้งพวกที่มีแฟนแล้วให้ต้องโดนแฟนดึงจิกหูสักหน่อย ไม่นึกเลยว่าคนที่จับได้จะกลายเป็นฤๅษีของเพื่อน ๆ อย่างเขา ไอ้นินทร์จัดการเขียนประวัติเขาซะสวยหรู หารูปหล่อ ๆ สวมสูทบ้าง ชุดยูโดบ้าง รูปเปลือยอกอวดซิกซ์แพ็กบ้าง ลงเพจให้เสร็จสรรพในฐานะคนแนะนำเพื่อน และยังมีหน้ามาบอกอีกว่าคราวนี้พ่อฤๅษีจะได้เลิกจำศีล ออกมาจากถ้ำเสียที

        ตอนนั้นชัชแสนย์ตั้งใจว่าจะยอมลงประกาศแค่พอเป็นพิธี พอเกมจบผ่านไปเดี๋ยวจะไปลบออก แต่ที่ไหนได้ ทันทีที่ภาพเขาไปปรากฏในหน้าเพจก็มีคนไม่รู้จักทั่วทุกสารทิศทั้งชายหญิงทักแชตกระหน่ำทั้งวันทั้งคืน ตอนทำงานก็มีเสียงข้อความเข้าเตือนตลอดจนพนักงานในออฟฟิศมอง พอเปลี่ยนเป็นระบบสั่นก็สั่นครืด ๆ อยู่ในกระเป๋ากางเกงจนเสียสมาธิไม่เป็นอันทำงาน ครั้นปิดเสียงไปซะเลย พอมีงานด่วนหรือข้อความสำคัญเข้ามาเขาก็พลาดอีก จนสุดท้ายต้องใช้ไม้ตาย บอกทุกคนไปว่าโทรศัพท์เสีย ให้ติดต่อทางโทรศัพท์ภายในเพียงอย่างเดียว

        ‘ไอ้นินทร์ มึงต้องรับผิดชอบ เอาไปตอบเองเลยไป’ เขายื่นโทรศัพท์ไปให้ ชนินทร์ไม่รับ เขาก็วางลงบนโต๊ะทำงานของเพื่อนตัวต้นเรื่องอย่างไม่ใส่ใจ

        ‘อะไรวะ นี่กูอุตส่าห์หาสาว ๆ มาให้มึงเลือกแล้ว ยังต้องให้กูคุยให้ด้วยเหรอวะ’

        ‘ไม่ได้ให้คุยจีบเว้ย แต่ให้ไล่ไปให้หมด’

        ชนินทร์หยิบโทรศัพท์ของเขาขึ้นมาเปิดดู ‘โอ้โฮ น้อง ๆ น่ารักทั้งนั้น จะไล่ลงได้ยังไงวะ ใจมึงทำด้วยหินหรือไงวะไอ้แสนย์’

        ‘กูจะทำงาน มึงอยากคุยก็คุยไป เอามือถือกูไปไกล ๆ รำคาญ’

        ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ทุกเช้าพอเข้าออฟฟิศเขาก็จะฝากโทรศัพท์มือถือไว้กับชนินทร์ พอเลิกงานค่อยเอาคืน ช่วยบรรเทาความวุ่นวายในช่วงกลางวันไปได้บ้าง 

        จนกระทั่งวันหนึ่งเขาต้องออกไซต์งานด่วนกับพวกทีมช่าง ก็ขึ้นรถตู้ไปโดยลืมเอาโทรศัพท์คืนจากชนินทร์ พอไม่มีเครื่องมือสื่อสารประจำตัวแล้ว จะประสานงานกับทางออฟฟิศก็ไม่ได้ พวกที่ออฟฟิศมีเคสเร่งด่วนติดต่อเขาโดยตรงไม่ได้ จึงต้องวานให้ใครต่อใครตามตัวเขาจากไซต์งานมาพูดโทรศัพท์ที่ห้องสำนักงาน ภารกิจที่ยุ่งอยู่แล้วกลับวุ่นวายถึงขีดสุด พอวันมหาวิปโยคผ่านไป ชัชแสนย์ก็เข็ด จำต้องเอาโทรศัพท์กลับคืนมาไว้กับตัว

        ‘เออ เอาไปเถอะ กูเคลียร์ให้หมดแล้ว’ ชนินทร์ว่าพลางยื่นอุปกรณ์เจ้าปัญหาคืนให้

        ชัชแสนย์พยักหน้าพอใจ ความดีของไอ้เพื่อนแสบก็ยังพอมีอยู่บ้าง 

        จากวันนั้นสถานการณ์ความสงบก็กลับคืนมา แม้ยังมีสาว ๆ ทักมาบ้างนาน ๆ ครั้งประปราย แต่เขาก็ไม่ได้พูดคุยสานต่อกับใครอย่างจริงจัง ไม่นานหญิงสาวเหล่านั้นก็เงียบไปเอง

        ชัชแสนย์สั่งแก้วออนเดอะร็อกมาใหม่เมื่อแก้วเดิมน้ำแข็งละลายเกือบหมด ชนินทร์โยกตัวไปตามจังหวะเพลงท่าทางเพลิดเพลิน

        “มีสาวสวย ๆ เข้าแถวให้มึงเลือกเป็นร้อย ไม่เจอถูกใจบ้างสักคนเหรอวะ” ไอ้เพื่อนแสบดูจะยังไม่ยอมจบเรื่องง่าย ๆ ไม่ต่างกับเพื่อนแก๊งวิศวะที่ยังแซวไม่เลิก ไม่รู้จะเดือดร้อนอะไรกับความโสดของเขานักหนา

        “ไม่รู้ว่ะ กูไม่เคยเข้าไปดู”

        ชนินทร์ส่งเสียงโห่ “อะไรวะ นี่สรุปว่าไม่มีหญิงใดเขย่าตบะพ่อฤๅษีได้เลยเหรอวะ แม้แต่คนเดียว?”

        หนุ่มเจ้าสำราญถามพลางเอี้ยวคอเหลียวมองสาวสวยเซ็กซี่ที่เพิ่งเดินนวยนาดผ่านไป แอบผิวปากวี้ดวิ้วเบา ๆ แบบไม่ต้องการให้เจ้าตัวรู้

        “จะว่าไปก็มีอยู่คนหนึ่ง” ชัชแสนย์ตอบเสียงเบาพลางรินเหล้าลงในแก้วใบใหม่ “แต่ก็ช่างเถอะ”

        ปลาคาร์พโบกมือลาเพื่อน ๆ ที่กลับกันก่อน เธอยังอยากนั่งต่อคนเดียวอีกสักพัก ริมฝีปากเรียวบางจิบค็อกเทลสีคราม ผุดรอยยิ้มย่ามใจ จะรีบกลับทำไมในเมื่อ ‘เหยื่อ’ ยังดื่มเหล้าอยู่ตรงบาร์

        ระยะนี้มีเรื่องวุ่นวายมากมายเกิดขึ้นที่ยูโดซัน ทั้งยังเป็นช่วงประเมินสุดยอดสถาบันยูโดอีก พี่แสนย์คงเครียดมากจนต้องมาดื่มเหล้าอย่างนี้ และสวรรค์ก็คงเป็นใจให้เธอบังเอิญมาเที่ยวกับเพื่อนในคลับเดียวกันพอดี นั่งรอดูท่าทีอีกครู่ใหญ่ เพื่อนชายร่างอวบท้วมของพี่แสนย์ก็ทำท่าจะชวนกลับ แต่ชายหนุ่มโบกมือปฏิเสธ เพื่อนชายคนนั้นจึงแยกกลับออกมาคนเดียว

        ปลาคาร์พไม่รอช้า ตรงไปที่บาร์เครื่องดื่มใต้แสงไฟสีนวลสว่างนั้นทันที 

        “อ้าว พี่แสนย์นี่เอง นึกว่าใคร” หญิงสาวโปรยยิ้มหวาน “ปลาขอนั่งด้วยคนนะคะ”

        “อ่อ น้องปลา” เสียงเครือของเขาบ่งบอกว่าอาการเมาเริ่มคุกคามแล้วไม่มากก็น้อย

        หญิงสาวแสดงสีหน้าเป็นห่วงจับใจ เลื่อนขวดวิสกี้ซึ่งหมดไปกว่าครึ่งค่อนขวดออกห่าง 

        “ปลาว่าพี่แสนย์เมามากแล้วนะคะ อย่าดื่มอีกเลยค่ะ”

        ชัชแสนย์ยิ้มบาง ดวงตาพราวระยับ “พี่ไม่เมาง่าย ๆ หรอก แค่นี้สบายมาก น้องปลาไม่ต้องห่วง”

        เขาคว้าเอาขวดเหล้ากลับไป เทลงแก้วจนหมดหยดสุดท้าย หญิงสาวถอนหายใจเฮือก

        “ไม่ให้ปลาเป็นห่วงพี่ ปลาทำไม่ได้หรอกนะคะ มีเรื่องกลุ้มใจอะไรเล่าให้ปลาฟังได้นะ ปลายินดีรับฟังพี่เสมอ” หญิงสาววางมือบนไหล่ของเขา แล้วค่อย ๆ ลูบไปเกือบถึงลำคอ

        “ขอบคุณมากครับ แต่พี่ไม่เป็นไรมากจริง ๆ แค่อยากดื่มเท่านั้นเอง”

        หญิงสาวแสร้งทำท่าทางขัดใจ

        “โอเค ถ้าพี่แสนย์จะดื่ม ปลาจะดื่มเป็นเพื่อนพี่เองค่ะ”

        ว่าแล้วเธอก็หันไปสั่งเครื่องดื่มกับบาร์เทนเดอร์ มาร์การิต้าอ่อน ๆ ของเธอกับเครื่องดื่มสูตรพิเศษสำหรับเขา หญิงสาวกรีดนิ้วเรียวลูบไล้ลำแขนแข็งแรงที่วางพาดบาร์หินอ่อนเนื้อดีอย่างปลอบประโลม ด้วยเมนูที่เธอตั้งใจสรรค์สร้างมาเพื่อเขาโดยเฉพาะนี้ ชัชแสนย์จะได้รับการปรนนิบัติอย่างนุ่มนวลอ่อนหวาน ผ่อนคลายความตึงเครียดออกจากเรือนกายทุกสัดส่วน ปลุกกระตุ้นความสุขสุดหฤหรรษ์อย่างที่สปาหรูที่สุดก็ให้ไม่ได้เลยทีเดียว

***ลง 60% ของเรื่อง หลังจากนั้นจะเปิดพรีออเดอร์เล่ม+อีบุ๊กค่ะ ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ***

เอาแล้ว คุณแสนย์ของเราจะถูกปลาคาร์พกระทำชำเราไหมเนี่ย ต้องเรียกนางเอกขี่ม้าขาวมาช่วยซะแล้ววว