เสน่หาชั่วกัลป์

ผ่านไปสองวัน ไม่มีข่าวคราวที่ถังเหลาเหย่ตั้งตารอ “ผู้น้อยเหยียบประตูมาเยี่ยมเยือน” เลยสักนิด หลังจากเขาเดินวนไปมาในบ้านอย่างร้อนรุ่มใจหลายรอบ สุดท้ายตัดสินใจไปเยี่ยมเยือนฮัวชิงหร่านเสียดีกว่า ทุกคนล้วนเป็นคนรู้จักเก่าแก่ อย่ามัวคิดเรื่องฐานะ หลอกลวงทำเป็นพิธีเพื่อเอาหน้าเช่นนั้น

ฮัวชิงหร่านไม่คุ้นเคยพื้นที่ในเขตลิ้วเหอ ถังเหลาเหย่เป็นถึงผู้ใหญ่ที่พาลูกสาวไปเยี่ยมเยือน จะกล่าวไปก็นับเป็นเรื่องดีงามเรื่องหนึ่งเช่นกัน

คิดได้ดังนี้ ถังเหลาเหย่จึงให้ถังโยวแต่งองค์ทรงเครื่องอย่างดิบดี หลังจากนั้นตามเขาไปเยี่ยมเยียนฮัวชิงหร่าน 

ถังโยวตั้งใจแต่งตัว มืออ้วน ๆ ชี้ไปทางหงซิ้วกับลวี่เยา ให้นางสองคนตามไปพร้อมกัน

ถังเหลาเหย่เห็นบุตรสาวที่งดงามสว่างไสว มีเสน่ห์ดึงดูดผู้คน ตรงข้ามกับสาวใช้อัปลักษณ์สองคนแล้ว ใจดวงนี้ก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันใด กล่าวในใจ ‘หากฮัวชิงหร่านดูถูกลูกสาวตระกูลข้า คงเป็นตาหมาที่มืดบอด!’

ถังเหลาเหย่ยกมือขึ้นโบก ให้คนขับรถม้ารีบนำรถมา  

เพิ่งจะนั่งบนรถม้าก็เห็นถังเฉียนในชุดกระโปรงสีชมพูอ่อนดั่งดอกท้อบาน ปรากฏต่อหน้าสายตาผู้คน 

ถังเฉียนคารวะถังเหลาเหย่และถังโยวอย่างอ่อนโยน เรียกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ท่านพ่อ พี่ใหญ่”

ถังเหลาเหย่ถามอย่างเอาใจใส่ว่า “เจ้ามาได้อย่างไร? มิใช่ว่าร่างกายยังไม่หายดีหรอกหรือ?”

ถังเฉียนตอบกลับอย่างเคารพนอบน้อม “ร่างกายเฉียนเอ๋อร์ดีขึ้นมากแล้ว ยุ่งยากท่านพ่อให้ต้องเป็นห่วง เป็นเฉียนเอ๋อร์ที่ไม่ดี เฉียนเอ๋อร์ได้ยินว่าท่านพ่อและพี่ใหญ่จะออกไปข้างนอก จึงตั้งใจมาส่ง” 

ถังเหลาเหย่โบกมือกล่าว “กลับไปเถอะ ๆ อย่าตากลม อีกสักครู่ข้ากับโยวเอ๋อร์ก็กลับ เจ้าเข้าไปในห้องเถอะ”

หวาอี๋เหนียงกล่าวแทรก “ร่างกายของคุณหนูรองดีขึ้นมากแล้ว ก็น่าจะเดิน ๆ ขยับ ๆ ผ่อนคลายจิตใจ เช่นนั้นนายท่านพาคุณหนูรองออกไปเดินเล่นด้วยกันเถิด”  

ถังเหลาเหย่ลำบากใจเล็กน้อย

หากพาถังเฉียนไป ฮัวชิงหร่านอาจถูกใจถังเฉียนมากกว่า ตระกูลถังเหลาเหย่ยังมีบุตรสาวแท้ ๆ ที่รอเป็นฝั่งเป็นฝา ไม่สามารถนำคนเล็กออกเรือนไปก่อน หรือค่อยหาให้คนโตในภายหลัง? ถึงตอนนั้นกลัวก็แต่คนโตยิ่งออกเรือนไม่ได้ไปกันใหญ่ อีกอย่างไม่เคยมีใครทำเช่นนี้

ถังเหลาเหย่กำลังจะปฏิเสธ กลับเห็นถังเฉียนมองมาอย่างคาดหวัง ทว่าเห็นสีหน้าถังเหลาเหย่ดูลำบากใจก็ก้มศีรษะอย่างว่าง่าย กล่าวเสียงเบาว่า “ท่านพ่อกับพี่ใหญ่รีบไปรีบกลับ เฉียนเอ๋อร์รอพวกท่านอยู่ที่บ้าน”  

ถังเหลาเหย่พลันรู้สึกใจไม่แข็งพอ บุตรสาวคนนี้ว่านอนสอนง่าย ไม่เคยร้องขอสิ่งใด หากบุพเพสันนิวาสครั้งนี้ของนางสำเร็จก็เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่งดงามเช่นกัน ถังเหลาเหย่จึงกล่าว “เจ้าขึ้นมา ตามพี่ใหญ่ไปด้วยกันเถอะ”

ถังเฉียนเงยหน้า ใบหน้าเล็ก ๆ เท่าฝ่ามือเต็มไปด้วยความปีติยินดี

ถังเหลาเหย่ไม่กล้ามองถังโยว ก้นไปนั่งอยู่ข้าง ๆ คนขับรถม้า สะเทือนจนม้าสั่นแล้วสั่นอีก

ถังโยวจ้องถังเฉียนอย่างโกรธเกลียด เดินตึงตังสองก้าวกระโดดขึ้นรถม้า พอก้นนั่งลง รถม้าก็สะเทือนขึ้นอีกครา

เสี่ยวหรูสาวรับใช้ของถังเฉียนประคองถังเฉียนขึ้นนั่งบนรถ ในรถม้าเหลือเพียงที่นั่งเดียว หงซิ้วรีบก้าวไปข้างหน้า ยกเท้าจะเหยียบขึ้นรถ หงซิ้วอยากออกไปดูโลกภายนอกกับถังโยว แม้ว่านางจะอัปลักษณ์ไปสักนิด แต่เมื่อเทียบกับลวี่เยา นางเป็นสาวงามที่มีชีวิตชีวานะ ไม่แน่ว่าท่านชายคนใดถูกใจ ขอนางไปเป็นรอง รอเพียงโอกาสนี้ ห้ามพลาด! 

ความโมโหในใจของถังโยวยังไม่หาย เห็นท่าทางต่ำช้าเช่นนี้ของหงซิ้ว ไม่ต่างไปจากถังเฉียนเลยสักนิด ไฟในใจก็เริ่มแผดเผา เท้าเตะหนึ่งทีทำหงซิ้วตกจากรถม้า ก่อนจะชี้ไปที่ลวี่เยาแล้วตะโกนกล่าว “เจ้าขึ้นมาหาข้า!”

หงซิ้วตกจากรถม้า เจ็บก้นจนสูดหายใจเข้าแรง ๆ แต่กลับมิกล้าร้องโวยวาย ในใจเพียงแต่เพิ่มความเคียดแค้นลวี่เยา หากไม่มีนาง นังอ้วนนั่นต้องพานางไปแน่ 

จะว่าไปคนผู้นี้ก็แปลกประหลาดเหลือเกิน ชัดเจนว่าคนที่เตะหงซิ้วคือถังโยว แต่หงซิ้วกลับเคียดแค้นลวี่เยา ดูไปแล้ว ความริษยาประเภทนี้ ก็ต้องการฐานันดรเช่นกัน หากฐานันดรแตกต่างกันมาก ริษยาก็จะมิใช่ริษยา หากแต่เป็นการมองจากที่สูงลงมาที่ต่ำ

ลวี่เยาก้มหน้าขึ้นไปบนรถม้าอย่างช้า ๆ นั่งอยู่ข้างกายถังโยว

เรียบร้อย ครานี้เขตลิ้วเหอพอที่จะกล่าวได้ว่าคึกคักขึ้นมาแล้วจริง ๆ

ฮัวชิงหร่านในที่สุดก็ตามมาแล้ว

หากนางทายไม่ผิด ฮัวชิงหร่านได้รับข่าวมาแน่นอน รู้ว่านางยังไม่ตาย คิดตามมาซ้ำอีกสักดาบ โอ้ ใครให้ความกล้าหาญชาญชัยกับเขามากขนาดนี้? อืม ใช่ เป็นนาง เป็นนางเองที่เมตตาเกินไป วุ่นวายกับการรับมือชวีหนานอี มิได้ทุ่มแรงกำลังจัดการเก็บเขา เช่นนี้ก็ดี อีกฝ่ายเข้ามาหาด้วยตนเอง ก็อย่าโทษที่นางมือไม้โหดเหี้ยมรุนแรงก็แล้วกัน  

ลวี่เยาก็คือหูเหยียน หูเหยียนก็คือลวี่เยา น่าเสียดาย ไม่ว่าจะเป็นหูเหยียนหรือลวี่เยา ฮัวชิงหร่านล้วนไม่รู้จัก

มนุษย์ต่างก็รู้ว่านักพรตชอบสวมหน้ากากเงิน แต่กลับไม่รู้ว่านางเพียงชอบเงินเพื่อเลี้ยงผู้คน ตอนนี้ดูไปแล้ว สิ่งเดียวที่นางเป็นกังวลคือ——ซานเจี้ย  

“สามภพ” เป็นอาวุธเทพ ที่ยอมรับเจ้าของแล้ว หากอารมณ์นางไม่มั่นคง สามภพก็จะส่งเสียงอื้ออึง การไปพบฮัวชิงหร่านครั้งนี้ นางจำเป็นต้องควบคุมอารมณ์ให้มั่นคง ห้ามมีเจตนาฆ่า เป็นไปได้ก็แสดงความชอบพอเล็กน้อย จึงเป็นการดีที่สุด อย่างไรก็ตาม คราแรกหูเหยียนแสดงความสงสัย กลัวเหลือเกินว่าไม่ง่ายที่จะควบคุมจิตใจตนเอง กล่าวกันว่าการพบกันของคู่อริมีแต่ความโกรธเคืองจนตาแดงก่ำ ไม่รู้จริง ๆ ว่านางสามารถไม่ใส่ใจได้หรือไม่ เฮ้อ...

ตระกูลถังเดิมมิใช่พวกผู้ดีร่ำรวย เพียงเพราะถังเหลาเหย่รู้จักทำการค้า เปิดร้านหลายแห่ง ทรัพย์สินในบ้านมีมากมายหลายอย่าง ตระกูลเช่นนี้ไม่มีกฎระเบียบอะไรมาก ดูได้จากรถม้าที่ผู้ใหญ่ผู้น้อยนั่งเบียดอยู่ด้วยกันเช่นนี้

คนขับรถม้าเหวี่ยงแซ่ขึ้น รถม้าค่อย ๆ ขยับไปข้างหน้า

ล้อรถน้ำหนักไม่เท่ากันนัก ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด ๆ ราวกับว่าสามารถแตกหักได้ทุกเมื่อ

เสี่ยวหรูสาวรับใช้ของถังเฉียนกวาดสายตามองถังโยว หลังจากนั้นมองไปทางลวี่เยา อดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าด้วยความเวทนา ทุกครั้งที่เสี่ยวหรูเห็นหูเหยียนจะรู้สึกหวาดกลัว แต่กลับไม่สามารถควบคุมสายตาตนเอง มองไปทางหูเหยียนหลายครา ทุกครั้งหลังมองผ่าน ในใจของเสี่ยวหรูมักเกิดความรู้สึกปีติยินดีอย่างยิ่ง ขอบคุณบิดามารดาที่ให้กำเนิดตนเองอย่างดี มิได้มีรูปร่างหน้าตาเหมือนผีเช่นนั้น 

กล่าวตามจริงแล้ว เสี่ยวหรูกับลวี่เยาไม่มีความเคียดแค้นต่อกัน ทว่าเสี่ยวหรูก็ยังคงไม่ชอบลวี่เยา มาคิดทบทวนอย่างละเอียด ทุกคนต่างไม่มีอะไรมาก ล้วนเป็นทาสกันทั้งนั้น นางคิดตั้งแต่เช้ายันเย็นหาวิธีทำให้นายพอใจ แต่ลวี่เยากลับมีท่าทีเหมือนไม่สนใจสิ่งใด เสี่ยวหรูเห็นแล้วหงุดหงิด! อีกฝ่ายมีสิทธิ์อะไร หน้าตาอัปลักษณ์ ปัญญาก็นิ่ม กลับแสดงท่าทีเย่อหยิ่งเพียงนี้?! 

เสี่ยวหรูเบะปาก หลังจากนั้นกล่าวเสียงเบากับถังเฉียนว่า “คุณหนู รถม้านี้มีกลิ่นแปลกประหลาด เปิดม่านเสียหน่อยจะได้ไม่ถูกอบเสีย” ระหว่างกล่าวก็ใช้สายตากวาดมองลวี่เยา 

ลวี่เยาสวมชุดกระโปรงสั้นผ้ากระสอบ ประกอบกับใบหน้าที่วาดเส้นขีดเขียนคิ้วอย่างจงใจ ทำให้ผู้คนเมื่อเห็นแล้วรู้สึกรังเกียจอย่างเสียมิได้  

ถังเฉียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ละสายตา มองไปที่ถังโยว ยิ้มบาง ๆ กล่าว “วันนี้ท่านพี่สวยมากจริง ๆ” 

ถังโยวพ่นความโกรธกล่าว “ข้าทำไมมองเจ้าก็สับสนอลหม่านอัดอั้นอยู่ในใจ?” 

หน้าเล็ก ๆ ขาว ๆ ของถังเฉียนก้มมองต่ำ กล่าวพึมพำ “ทำให้ท่านพี่จิตใจว้าวุ่น คือเฉียนเอ๋อร์ใช่หรือไม่”

ถังโยวกล่าวอย่างโหดเหี้ยม “แกล้งสำออยให้มันน้อย ๆ หน่อย! ที่มองไม่สบายที่สุดก็คือหน้าตาที่เสแสร้งแกล้งทำนั่น!

Ebook เล่ม 1 ออกแล้วนะคะ ฝากทุกท่านติดตามด้วยค่ะอย่างน้อยคอมเมนต์ให้กำลังใจกันก็ยังดี ขอบพระคุณล่วงหน้าค่ะ

ลิงก์ Ebook (Meb): https://bit.ly/3RxC5ap
***ถึงจะมี Ebook แล้ว แต่ยังเปิดให้อ่านฟรีจนจบนะคะ***