อภินิหารศาสตราวุธ

ตอนที่ 167 การต่อสู้ของสำนักนอกรีต (2)อีกด้านของการต่อสู้พัด เข้าปะทะกับ ดาบไม้ ไปมาอย่างรวดเร็ว"เป็นไร ไม่ใช่ว่ามีฝีมือแค่นี้หรอกนะ"โครงกระดูกที่ใช้ดาบไม้ นามว่า ตงฟาง กำลังกดดันอีกฝ่ายในตอนนี้ตงฟาง ใช้ดาบไม้คู่อย่างช่ำชองราวกับนักดาบที่เคยมีชื่อเสียงในอดีตกาลคนนึงนักดาบคนนั้น ใช้อาวุธเป็น ดาบไม้คู่ แบบเดียวกับ ตงฟางในตอนนี้ จนสร้างชื่อเสียงตัวเองให้โด่งดังขึ้นมา"ดำขาวพลิกแพลง"เต้าซื่อ ใช้วิชาออกมาจู่โจมใส่ ตงฟาง ในทันที"หืม"ตงฟาง ไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายกำลังทำอะไรอยู่กันแน่แต่จู่ๆก็เกิดการเปลี่ยนแปลงของบรรยากาศรอบตัวขึ้นมาเมื่อตอนนี้อีกด้านคือความมืด อีกด้านคือแสงสว่างด้านแสงสว่าง พัดหมากล้อมสีขาว จู่โจมด้วยวิธีการหักเหแสงขึ้นมา ทำการหลอกล่อศัตรูสร้างความสับสนแก่อีกฝ่ายด้านความมืด พัดหมากล้อมสีดำ ลอบจู่โจมในเงามืด จากมุมอับสายตา รอคอยเหยื่อให้เปิดช่องว่างแล้วจัดการเข้าจู่โจมในทันทีเป็นการประสานกันได้อย่างลงตัวอย่างมากแต่วิชานี้ยังไม่จบเพียงเท่านี้ เมื่อความมืดที่เคยปรากฏด้านขวา สลับมาฝั่งซ้ายอย่างกะทันหันส่วนด้านสว่างที่เคยปรากฏด้านซ้าย กับเปลี่ยนมาสลับอยู่ด้านขวาแทน"อะไรน่ะ"ตงฟาง ประหลาดใจขึ้นมา เมื่อต้องพบเจอกับเหตุการณ์ประหลาดแปลกๆอย่างไม่ทันตั้งตัว"รีบตกใจเร็วไปหน่อยไหม""ยังไม่หมดหรอกนะ"เต้าซื่อ ยิ้มอย่างชั่วร้าย เมื่ออีกฝ่ายที่กำลังสับสนกับเหตุการณ์รอบตัวเปลี่ยนแปลงไปมาอย่างกะทันหันเมื่อจู่ๆด้านมืด ด้านสว่าง เกิดการเปลี่ยนแปลงอีกครั้งแต่คราวนี้ไม่ใช่การเปลี่ยนแปลงสลับซ้าย ขวา เหมือนในตอนแรก แต่เป็นบนล่างขึ้นมาจากด้านมืดที่อยู่ฝั่งซ้ายโยกไปอยู่ด้านบน ส่วนด้านสว่างที่เคยอยู่ฝั่งขวาเปลี่ยนไปอยู่ด้านล่างจากนั้นก็สลับแสงกับความมืด บนล่าง ซ้ายขวา ไปมาตลอดเวลา ค่อยๆเล่นงานศัตรูหนักขึ้นเรื่อยๆ"ช่างเป็นการตอกเล็ก ตอกน้อยที่น่ารำคาญนัก"ตงฟาง เมื่อต้องมาเจอกับเหตุการณ์น่าหงุดหงิดเช่นนี้อยู่นาน ก็เริ่มทนไม่ไหวออกมาดาบไม้คู่ในมือ ปักลงบนพื้นดินจากนั้นก็เกิดเถาวัลย์ไม้ปรากฏออกมาเถาวัลย์ไม้หนึ่งเส้น สองเส้น สามเส้น จนตอนนี้กลายเป็นร้อยกว่าเส้น จนเปลี่ยนสถานที่เป็นดงเถาวัลย์ในพริบตาพัดหมากล้อม แม้จะผสานวิชา มืดขาวพลิกแพลง สร้างความปั่นป่วน สับสนแก่ศัตรูยังไง ก็ต้องฝ่าดงเถาวัลย์ไม้ที่ปรากฏขึ้นมาล้อมพื้นที่นี้ทันทีจนในที่สุด ตงฟางก็รับรู้การเคลื่อนไหวของพัดหมากล้อมขึ้นมา จัดการใช้ดาบไม้ฟาดฟันใส่ทันทีฉึก"แก"โดนในขณะที่ดาบไม้อีกเล่มที่แทงลงในพื้นดินก่อนหน้านี้ ไปโผล่ตรงพื้นของเต้าซื่อทะลุโผล่มาจากพื้นดินสังหารอีกฝ่ายลงจนล้มลงไปเต้าซื่อ ที่ไม่มีโอกาสได้ขยับตัวหนีได้เลย เมื่อถูกเถาวัลย์ไม้พันขาเอาไว้ ส่วนพัดหมากล้อมที่เล่นงานศัตรูอยู่ระยะไกล จนไม่มีศาสตราวุธตัดเถาวัลย์ไม้ได้...ทางด้านการต่อสู้อีกแห่งเจ้าสำนักโลหิตสมิง กับ โครงกระดูกถือไม้เท้า ที่กำลังเผชิญหน้ากันอยู่"ไม่นึกเลยว่า ศาสตราวุธแบบนั้นจะใช้เป็นอาวุธต่อสู้ได้ด้วย"ซือฟาง ที่แปลกใจเมื่อตอนนี้ตนเองกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่ถือไม้เท้าเข้าโจมตีใส่ตนจนทำให้ต้องล่าถอยออกมาโครงกระดูกที่ใช้ไม้เท้าเป็นศาสตราวุธ นามว่า ฟง ที่นอกจะใช้โจมตีแล้ว ยังนำมาพยุงร่างกระดูกตัวเองอีกด้วย"ศาสตราวุธเจ้าก็ประหลาดไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าข้าเหมือนกันแหละ"ฟง ต้องมารับมือกับ ไหประหลาดในมือศัตรู ที่เป็นศาสตราวุธ ที่ไม่ค่อยได้เห็นคนเลือกมาต่อสู้แบบนี้มาก่อนไห ที่ใส่เลือดเอาไว้มากมาย กลายเป็นดั่งกระสุนคนตายพุ่งใส่ ฟง ดั่งลูกธนูฟง ที่ใช้เพียงไม้เท้าปัดป้องออกไปได้อย่างง่ายดายแม้ว่าจะดูเหมือนคนไม่มีแรง แต่ฟงที่เพียงใช้แรงเล็กน้อยในการเคลื่อนไหวสะกิดกระสุนเลือดก็สลายฝนเลือดลงได้แล้ว"ประสบการณ์มากล้นเหลือเกิน"เมื่อฝนเลือดไม่สามารถสร้างความเสียหายแก่ศัตรู จึงเปลี่ยนวิธีการอย่างรวดเร็วเลือดที่อยู่ไหปรากฏออกมาจำนวนมากลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า เหมือนดั่งก้อนเมฆสีเลือดในตอนนี้ฟง ที่เงยหน้ามองด้วยความประหลาดใจ ไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายต้องการทำไรออกมากันแน่จากนั้นก้อนเมฆเลือดก็พุ่งลงใส่ฟงทั้งอย่างงั้นเลือดที่เป็นดั่งของเหลวเหมือนกับน้ำ แม้ดูเหมือนไม่น่ากลัว แต่อาจจับตัวกันก็จะเป็นอาวุธได้เช่นกันดั่งกับน้ำที่ถูกความเย็นจนกลายเป็นน้ำแข็ง ก็สามารถใช้น้ำแข็งสังหารคนลงได้"เข้าใจละ คิดจะให้มาทับข้าสินะ"ฟง เดาความคิดอีกฝ่ายออกมา เมื่อตนเองผ่านประสบการณ์ต่อสู้มาโชกโชนในอดีตไม้เท้าที่ฟงถืออยู่ บัดนี้มีดาบซ่อนเอาไว้ด้านในได้ปรากฏออกมาดาบในไม้เท้าแผ่ออร่ามหาศาลออกมา เหมือนกับกำลังดีใจที่ได้ถูกปลดปล่อยเป็นอิสระแล้วในตอนนี้ฉั่วะฟง ใช้ดาบที่ดึงออกมาตัดเลือดที่รวมตัวอัดแน่นจนขาดเป็นสองท่อนในพริบตา"ดาบเล่มนั้นมันอะไรกัน"ซือฟาง ที่เห็นภาพที่เกิดขึ้นเบื้องหน้า จนต้องตกใจทันที จากนั้นรีบมองดาบในมืออีกฝ่ายอย่างรวดเร็วแต่ตอนนี้ฟงถือแต่ด้ามดาบเอาไว้ ส่วนใบดาบกับหายไปเรียบร้อยตุบหัวของซือฟางร่วงลงออกจากร่างโดยที่เจ้าตัวไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นมากันแน่ซือฟาง ที่เห็นภาพสุดท้ายของศัตรูคือ กำลังจับด้ามดาบที่ไม่มีใบดาบฟันมาทางตนเท่านั้น"เห็นแล้วสินะ ดาบแสงของข้า"ฟง เอ่ยอย่างใจเย็นก่อนจะเก็บดาบเข้าไปในไม้เท้าซึ่งตอนนี้ใบดาบได้ปรากฏออกมาให้เห็นในสายตาซือฟางอีกครั้ง เป็นใบดาบที่เปื้อนเลือดของตนอยู่ด้วยตอนนี้ซือฟางเข้าใจแล้วว่า ทำไมใบดาบของอีกฝ่ายถึงหายไป เพราะมันคือ ดาบที่เกิดจากธาตุแสง ด้วยวิชาบางอย่างจนแสงสามารถจับตัวเป็นดาบได้เหมือนกับเลือดที่สามารถจับตัวเป็นรูปเป็นร่างได้เช่นกันแต่การที่สามารถทำให้แสงก่อตัวเป็นดาบได้ ช่างเป็นวิชาล้ำลึกยิ่งกว่าวิชาที่เลือดก่อตัวเป็นก้อนเมฆเสียอีกการต่อสู้ของเจ้าสำนักทั้งสองตอนนี้ได้จบลงเรียบร้อย

โดยเจ้าสำนักนอกรีตทั้งสามคน เต้าซื่อแห่งสำนักจันทรคลาส ซือฟางแห่งสำนักโลหิตสมิง เสี่ยหายแห่งสำนักเดือนเพ็ญ ได้เสียชีวิตลงจากการต่อสู้

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 167 การต่อสู้ของสำนักนอกรีต (2)

คล้ายกับเรื่องอภินิหารศาสตราวุธ ที่คุณอ่าน

อภินิหารศาสตราวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่​ 167 การต่อสู้​ของสำนัก​นอกรีต​ (2)

คล้ายกับเรื่องอภินิหารศาสตราวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้

ตอนที่ 167 การต่อสู้ของสำนักนอกรีต (2)