สู่วิถีอมตะ

บทที่ 52 เริ่มการท้าทาย

จิตสัมผัสสายแล้วสายเล่าจี้มาสู่เจียงผิงอัน คนมากมายโคจรปราณเตรียมลงมือ

“ข้าบอกแล้วไง! เจียงผิงอันมิใช่ไส้ศึก!!”

เมิ่งจิงแผดเสียง อัสนีบนร่างเรืองวาบเกินควบคุม เส้นผมของนางโบกไสว “ผู้ใดกล้าลงมือ ข้าจะจัดการเสีย!”

หม่าเหว่ยลิงโลดในใจ นั่นแหละ! เดือดดาลแบบนั้นต่อไปนะ!

ขอเพียงนางกล้าลงมือกับผู้อื่น องค์หญิงจะขับนางออกไปแน่นอน!

“แคว้นหลิงไถฆ่าทหารของเราต้าเซี่ย ต้องสูญเสียไปเพียงไร กำลังแคว้นเราสิ้นไปเพียงไร ผู้ใดทำร้ายต้าเซี่ยของเขา ต้องไม่ถูกปล่อยไว้!”

หม่าเหว่ยดูกังวลถึงบ้านเมืองปวงชน ยุแยงราดน้ำมันบนกองเพลิงต่อไป

“ถูกต้อง! เพื่อต้าเซี่ย ต้องกำจัดไส้ศึกให้สิ้น!”

หนุ่มสาวกลุ่มหนึ่งเดือดดาล

สีหน้าของเจียงผิงอันค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเยียบเย็น อำนาจในกายเคลื่อนโคจร

ขณะที่การปะทะกำลังจะเริ่มนี้เอง หนึ่งแรงกดดันก็ปรากฏลงสยบอำนาจของปวงชน

“เจียงผิงอันมิใช่ไส้ศึก ข้าตรวจสอบมาแล้ว”

เซี่ยชิงเดินเข้ามา คืนนี้นางสวมชุดพิธีการชาววัง ดูสง่างดงาม แข่งรัศมีเทียบจันทรา

“ใต้เท้า!”

“องค์หญิง!”

ปวงชนก้มหัวคารวะ

เซี่ยชิงชำเลืองหม่าเหว่ย เจียงผิงอัน และคนอื่น ๆ “วันนี้เป็นวันเฉลิมฉลอง อย่าได้ก่อปัญหาไม่น่าอภิรมย์”

“เขาเป็นคนพูดว่าเจียงผิงอันเป็นไส้ศึก!” เมิ่งจิงชี้หม่าเหว่ยด้วยตาแดงฉาน เดือดดาลยิ่งนัก

“เท่านี้ก็ไม่เป็นไรแล้วมิใช่หรือ?”

เซี่ยชิงลูบหัวเมิ่งจิง แม้นางก็รู้เช่นกันว่าหม่าเหว่ยจงใจสร้างปัญหา แต่ก็มิอาจพูดออกมาได้

เพราะถึงอย่างไร คนหนุ่มสาวอื่น ๆ ก็ต่างเป็นเดือดเป็นร้อนแทนต้าเซี่ย

หากพูดพาดพิงหม่าเหว่ย ผู้คนก็อาจคิดไปได้ว่านางมิห่วงความปลอดภัยของบ้านเมือง

เมื่อองค์หญิงกล่าวว่าเจียงผิงอันมิใช่ไส้ศึก คนอื่น ๆ ก็เก็บเจตนาปรปักษ์ไป

หม่าเหว่ยมิได้เผยสิ่งใดบนสีหน้า แต่ในใจผิดหวังอย่างยิ่ง จะสำเร็จอยู่แล้วเชียว

ขอเพียงเกิดการพิพาท เมิ่งจิงกับเจียงผิงอันก็จะถูกขับออกไปแน่ ๆ

เซี่ยชิงมองไปยังหนุ่มสาวรายล้อม พลางกล่าวว่า “วันนี้ นอกจากจะเฉลิมฉลองขึ้นปีใหม่กับทุกคนแล้ว เรื่องสำคัญที่สุดยังอยู่ที่ความปรองดอง”

“ทุกผู้แข่งขัน ความขัดแย้งย่อมต้องบังเกิด แต่ทุกคนล้วนเป็นคนของต้าเซี่ย เป็นอนาคตเสาหลักค้ำจุนต้าเซี่ย”

“เพื่อการพัฒนาของต้าเซี่ย และเพื่อให้ทุกคนเติบโตได้ดีขึ้นในภายหน้า สร้างมิตรย่อมเป็นประโยชน์กว่าสร้างศัตรู”

“อีกหนึ่งเดือนข้างหน้า การประชันแย่งตำแหน่งจะจบลง และระหว่างนี้ ทุกคนตั้งใจฝึกฝน ไม่ว่าจะได้ที่หนึ่งหรือไม่ ก็จะยังเติบโตกันอยู่ดี”

“ช่วงกาลต่อจากนี้ เป็นของพวกเจ้าเหล่าหนุ่มสาว ข้าจะไม่อยู่ให้พวกเจ้ากดดันกัน หวังให้พวกเจ้าอยู่ดีสุขสบาย”

เซี่ยชิงหันมองกลับไปที่หญิงรับใช้ “แต่ละคนจะได้ซองแดงเป็นหินวิญญาณพันชิ้น”

สำหรับผู้ฝึกตนขอบเขตสร้างรากฐานทั่วไปในสำนักต่าง ๆ การได้หินวิญญาณเดือนละร้อยชิ้นนับว่าไม่เลวแล้ว

แต่ที่นี่ แค่ซองแดงก็ปาเข้าไปพันชิ้น และยังมีทรัพยากรมหาศาลแจกจ่ายทุกวัน

หญิงรับใช้นำถุงเก็บของสีแดงออกมาแจกจ่ายหินวิญญาณโดยถ้วนทั่ว

“ขอบพระทัยองค์หญิง!”

ปวงชนคำนับขอบคุณ

หลังจากองค์หญิงจากไป เมิ่งจิงก็ชี้หน้าตวาดหม่าเหว่ย “รอก่อนเถอะ หนึ่งเดือนนี้ ข้าจะเหยียบย่ำเจ้า! จะเตะเจ้าออกจากสิบอันดับแรกให้ได้!”

สมานฉันท์อะไร นางหาใส่ใจไม่ การที่หม่าเหว่ยจงใจใส่ความเจียงผิงอันทำให้นางโกรธยิ่งนัก

สีหน้าของหม่าเหว่ยไม่สู้ดี เขาต้องทุ่มเทอย่างหนักเพื่อเร่งสู่ชั้นเก้าให้ได้ มิเช่นนั้น ด้วยความแข็งแกร่งของอีกฝ่าย เขาก็อาจจะถูกดีดร่วงได้จริง ๆ แน่

การติดสิบอันดับแรกของการแข่งขันจะทำให้ได้มาซึ่งทรัพยากรมหาศาลอันดียิ่งต่อการฝึกฝนของเขา จึงมิอาจหล่นลงจากลำดับได้

เมิ่งจิงไร้อารมณ์กินดื่ม หลังได้รับซองแดง นางก็ลากเจียงผิงอันจากไป

คนเหล่านี้อยู่ด้วยแล้วไม่สนุกเลย อยู่กับเจ้าท่อนไม้ยังสนุกกว่า

ก่อนเจียงผิงอันจรจาก เขาก็ฉวยขาสัตว์ภูตมาชิ้นหนึ่ง หากยามค่ำไร้สิ่งใดถึงท้อง เขาก็หิวได้ง่ายนัก

“อย่าโกรธเลยนะ ภายหลังข้าจะล้างแค้นให้เจ้า!”

ใต้ท้องนภาราตรี เมิ่งจิงสัญญาอย่างเคร่งขรึม

“ข้าทำเองได้นะ”

เจียงผิงอันพร้อมเริ่มท้าทายในวันพรุ่งแล้ว แม้ไร้วาจา แต่ก็มิได้หมายความว่าเขาไม่โกรธ

“เจ้าจะทำเอง? อยากย่องขึ้นบ้านผู้ใดหรือ? ไม่สิ ยอดฝีมือในจวนเจ้าเมืองเยอะแยะดุจเมฆา เจ้าจะถูกจับได้แน่นอน”

เมิ่งจิงไม่ได้คิดเรื่องเจียงผิงอันไต่อันดับเลยสักนิด

นางเผลอคิดไปว่าเจียงผิงอันคิดเล่นงานคนตอบโต้

เจียงผิงอันมิได้อธิบาย พูดไปอีกฝ่ายก็ไม่เชื่ออยู่ดี

แสงตะวันอ่อนโยนเรืองนภา ปีใหม่มาถึงแล้ว

คนหนุ่มสาวมากมายเพิ่งเฉลิมฉลองชื่นมื่นมาทั้งคืน

เมื่อหวนกลับมายังภูเขา ก็เห็นหนึ่งบุคคลยืนที่ทางเข้าชั้นยี่สิบเก้า

“โอ้ เจ้าคนระดับต่ำคิดเริ่มท้าทายแล้วหรือ?” หม่าเหว่ยกลับมาถึงก็เห็นเจียงผิงอัน

เขาล้อเลียนด้วยวาจาเชือดเฉือนอีกครั้ง “สู้เขาเข้านะ ยังมีเวลาตั้งเดือน พยายามอยู่ในชั้นยี่สิบเก้าให้ได้เล่า ฮ่า ๆ~”

แล้วก็ทะยานสู่ยอดเขา หาสนใจเจียงผิงอันไม่

สีหน้าของเจียงผิงอันราบเรียบ มิเผยความยินดียินร้าย ทำเพียงมองเฉย ๆ

ไม่นานนัก อัจฉริยะผู้อยู่ในชั้นยี่สิบเก้าก็กลับมา

เจียงผิงอันกุมกำปั้นคารวะน้อย ๆ “โปรดชี้แนะด้วย”

“ยอดยุทธ์ระดับกลาง? การฝึกฝนของเจ้าเอาชนะข้าไม่ได้หรอก”

ชายหนุ่มผู้นั้นอายุสิบแปดนามเริ่นหมิง สวมชุดคลุมยาวสีดำ ห้อยกระบี่สีดำที่เอว

เขามิได้เย้ยเจียงผิงอัน แค่เห็นว่าการฝึกฝนของอีกฝ่ายต่ำเกินไป จึงขอให้อีกฝ่ายอย่าเสียเวลา

ผู้ที่อยู่บนเขาได้ล้วนเป็นยอดยุทธ์ระดับสูง ไม่ก็ผู้ฝึกตนขั้นปลายขอบเขตสร้างรากฐาน

อีกฝ่ายเป็นเพียงยอดยุทธ์ระดับกลาง ปราณในกายมีไม่เพียงพอ

เจียงผิงอันยังคงกุมกำปั้นกล่าว “โปรดชี้แนะด้วย”

เริ่นหมิงส่ายหัวอย่างจนใจ

เขาสงสัยว่าเจียงผิงอันจะหงุดหงิดกับหม่าเหว่ยเมื่อคืน จึงวางแผนท้าทายไต่อันดับ

ไม่รู้ว่าตลอดสี่เดือนมานี้ เจียงผิงอันมัวทำอะไรอยู่ แต่เขาก็เป็นเพียงยอดยุทธ์ระดับกลางเท่านั้น

“ระวังด้วย”

เริ่นหมิงยกมือขึ้นหักกิ่งไม้กิ่งหนึ่ง โบกมันอย่างเรียบเฉย ปราณกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวฟาดฟันผ่านแดนดิน สับก้อนหินแตกกระจาย

เขาหาจริงจังไม่ การโจมตีนี้เพียงพอเอาชนะอีกฝ่ายได้แล้ว

เจียงผิงอันยกมือขึ้น ปราณประหลาดสายหนึ่งแผ่ออกมาจากกาย

ยามปราณกระบี่โปรยลงตรงหน้า เจียงผิงอันก็บิดข้อมือ ส่งปราณกระบี่น่าสะพรึงกลัวนั้นทะยานกลับไป

เริ่นหมิงซึ่งเดิมเฉยชาพลันม่านตาหดวูบ รีบชักกระบี่ออกมาต้านรับ

เปรี้ยง!

ปราณกระบี่ปะทะโถม อำนาจทรงพลังพัดฝุ่นควันฟุ้งตลบ

“หมัดอู๋จี๋! เจ้าเรียนวรยุทธ์นี้ได้!”

สีหน้าของเริ่นหมิงมิได้เย้ยเยาะ กลับตะลึงและเคร่งขรึม

เคล็ดวิชาอันสามารถสะท้อนการโจมตีของผู้อื่นนั้นมิได้มีมากมาย และเคล็ดวิชาซึ่งใช้การฝึกกายาลำพังสะท้อนฤทธิ์ผู้อื่นได้นั้นก็มีเพียงหยิบมือ

สิ่งที่ลือนามเหนือใดคือ ‘หมัดอู๋จี๋’

“ข้าได้ยินมานานแล้วว่า หากมิใช่ผู้มีจิตใจเยือกเย็น ไม่อาจฝึกหมัดอู๋จี๋ได้ วันนี้ได้ประสบ ก็เป็นจริงเช่นนั้น เก็บตัวเงียบบนชั้นสามสิบได้สี่เดือนเต็ม นับถือนัก”

เดิมที เริ่นหมิงมิได้คิดอะไรกับเจียงผิงอัน แต่ยามนี้ ความรู้สึกชื่นชมพลันปรากฏขึ้นในใจ

“หากเจ้าบรรลุหมัดอู๋จี๋อย่างสมบูรณ์ ข้าก็คงแพ้แน่ แต่ข้าไม่มีทางยอมแพ้ง่าย ๆ เราสู้กันเถอะ! ขอข้าประจักษ์วรยุทธ์นี้เป็นบุญตาหน่อย!”

เริ่นหมิงเคร่งขรึม ทิ้งฝักกระบี่ในมือแล้วพุ่งเข้ามา

สีหน้าของเจียงผิงอันยังคงเยือกเย็น ยกมือขึ้นต่อสู้