ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

    อี้เฉินเขาสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนไต่ถามไปที่นาง "เจ้าพร้อมหรือไม่" ทว่าเมื่ออี้เฉินเห็นใบหน้าหญิงสาวบึ้งตึงไม่น่ามอง มันก็ทำให้เขา ยกยิ้มน้อยๆ ขึ้นมา ชมชอบใบหน้านั้นของนางไม่น้อย เมื่อเตรียมที่จะพลิ้วกายาออกไปภายนอกดอกบัวสีเลือด หมายเข้าไปดูภายในโลงศพสีทอง ใต้ก้น บึงน้ำโลหิตจะมีสิ่งใดรอเขาอยู่กันแน่

ทว่า เยว่ชิงเซียนนางกลับเอ่ยพูดออกมาด้วยความไม่จำยอม ส่งคำพูดไล่หลังไปให้ชายหนุ่ม "เจ้าระวัง จะไม่ตายดีเอา!!" ก่อนตัวนางจะเดินตามชายหนุ่มอัปลักษณ์ ไปด้วยสีหน้าบึ้งตึง ไม่สบอารมณ์

"เจ้าห่วงข้าก็ไม่บอก น้องหญิงของข้า" อี้เฉินกล่าวคำพูดหยอกเย้า ก่อนจะเดินแหวกมิติ ดอกบัว ออกไปภายนอก ไม่สนใจตัวนางอีกต่อไป

"เจ้า...! เจ้า...!" เยว่ชิงเซียน นางถึงกับ กำหมัดจนแน่น กระทืบเท้าอย่างแรง ไม่คิดชายหนุ่มผู้นี้จะเล่นได้ทุกเมื่อ ไม่ดูสถานการณ์ว่าอยู่ในช่วงเวลาใด

     ฉับพลันที่อี้เฉินเห็นภาพใต้ก้น บึงโลหิต ที่อยู่เบื้องหน้า พร้อมกับโลงศพสีทอง เขา รู้สึกหวาดหวั่นในใจขึ้นมาไม่น้อย ครั้นเห็น สัตว์อสูรมากมายแหวกว่าย จนรอบบริเวณมืดมิด ส่งปราณพลังที่น่าคร้ามเกรงแพร่กระจายออกไปทั่วทิศ ล้อมรอบ โลงศพสีทองที่เก่าแก่คร่ำครึไว้ จนมืดฟ้ามัวดิน

     อี้เฉิน ในยามนี้ดวงตาของเขาจดจ้องไปที่ โลงศพสีทองอย่างไม่วางตา พยักหน้าให้เยว่ชิงเซียน เป็นสัญญาณแห่งการเดินทาง พวกเขาที่แหวกว่าย ภายใต้บึงน้ำโลหิต เข้าไปใกล้ๆ โลงศพสีทองช้าๆ ในไม่กี่ชั่วอึดใจ ทว่าเมื่อเข้าไปใกล้ ยิ่งรู้สึกถึงแรงกดดันที่แผ่ซ่านออกมาทั่วทิศ กดดันร่างน้อยๆ ของพวกเขาจน รู้สึกปั่นป่วน จากปราณพลังของสัตว์อสูรที่หนาแน่น

ไม่ช้า สัตว์อสูรหลายๆ ตัวเริ่ม ส่งเสียงขู่คำรามออกมากู่ก้อง ประหนึ่งพบเจอผู้บุกรุก ในพริบตาจิตสังหารของเหล่าสัตว์อสูรก็โหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง ส่งปราณพลังออกมาเป็นระลอกคลื่น ปัง! ปัง! จับจ้องสายตามาที่อี้เฉินกับ เยว่ชิงเซียน เขม็งเป็นตาเดียว

      เยว่ชิงเซียนนางสะกิดแขนชายหนุ่มในทันที หมายมั่นให้อี้เฉินส่งเมล็ดบัวแห่งการหวนคืนมาให้ หวังว่าชายหนุ่มจะหวาดกลัว ให้นางช่วยเป็นกำลังเสริม ทว่าตัวนางก็ต้องเบิกตาออกกว้าง ครั้นเห็นชายหนุ่มผสานอินใจกลางบึงน้ำโลหิต จุดตราประทับเลือดขึ้นมาบนร่าง จนกายาราวกับอาบย้อมไปด้วยเลือด ส่งผลให้ปราณโลหิต ภายในทะเลความรู้ ของอี้เฉิน โพยพุ่งขึ้นมาอย่างรุนแรง แผ่ซ่านไปด้วยแรงกดดันที่บ้าคลั่ง โหมซัดออกไปทั่วทิศ

       อี้เฉินยกฝ่ามือขึ้นผสานอิน สำแดงวิชา โซ่สวรรค์พันธนาการ ในฉับพลัน ด้านหลังของเขาก่อรูปวงแหวนพลังสีแดงวงใหญ่ ขับเคลื่อนด้วยอักขระสีแดงฉานหมุนวนจนเร็วจี๋ ก่อนปลดปล่อยโซ่ขนาดเท่าตัวคน ออกไปหลายร้อยเส้นสาย แหวกว่ายออกมาจากวงแหวน แทงร่างเหล่าสัตว์อสูร ประหนึ่งโซ่สีเลือด เป็นอสรพิษ เลื้อยพันออกไปด้วยความฉวัดเฉวียน สัตว์อสูรไม่น้อยถูกแทงร่างจนตายตก เสียง ฟึบๆ!!!ดังก้อง บึงน้ำ

ราวโซ่กฎเกณฑ์ที่พร้อมลงทัณฑ์ ทุกสรรพสิ่งที่ขวางกั้น บึงน้ำเต็มไปด้วยโลหิตที่เข้มข้น ในฉับพลัน จากโลหิตของสัตว์อสูรที่ตายตก สัตว์อสูรโดยรอบยิ่งบ้าคลั่ง ครั้นเห็นเป้าหมายของอี้เฉินไม่ใช่การ ฆ่าสังหารพวกมัน แต่เป็นโลงศพสีทองใบนั้น
"เคร้ง!!!!"

       ในเสี้ยววินาที ที่เยว่ชิงเซียน เห็นชายหนุ่มบังคับนิ้วไปในทิศทางโลงศพสีทอง ตัวนางถึงกับเบิกตาออกกว้าง ครั้นเห็นชายหนุ่ม สามารถดึงโลงศพสีทองกลับเข้ามาหาตัวได้ ทว่าเมื่อนางเห็นชายหนุ่มใช้ปราณโลหิต โจมตี พลังของชายหนุ่มก็ยิ่งเพิ่มพูนภายในบึงน้ำโลหิตแห่งนี้ จนกายาส่องแสงสีแดงขึ้นมาเนืองๆ ผสานเข้ากับโลหิตของสถานที่แห่งนี้ มันทำให้ตัวนางตกตะลึงอยู่ไม่น้อย ประหนึ่งชายหนุ่ม ที่อยู่ตรงหน้านาง เป็นราชันหนุ่มก็มิปาน

     อี้เฉินที่ใช้วิชาสวรรค์พันธนาการ ดึง โลงศพขึ้นมาไว้ในมือได้ เขาย่อขนาดโลงศพสีทอง ดูดมันเข้าไปภายใน ทะเลความรู้ของเขาในทันที ก่อนที่เตรียมจะพลิ้วกายาจากไปจากสถานที่แห่งนี้

      ทว่าอี้เฉินก็ถึงกับหน้ามืดทะมึน เมื่อพบว่า เหล่าสัตว์อสูรนับร้อย ติดตามตัวเขามาไม่ห่าง ปากของมันแยก คมเขี้ยวหมายจะกลืนกินตัวเขาลงไป แม้แต่เสียงคำรามยังดังออกมากู่ก้อง ไม่ขาดสาย ภายในบึงโลหิตแห่งนี้ ส่งคลื่นน้ำอัดกระแทกอี้เฉิน จนกายาสั่นสะท้าน ส่วนเยว่ชิงเซียนแทบไม่ต้องพูดถึง ขั้นพลังของนางยุบฮวบฮาบทำได้เพียงหนีตามชายหนุ่ม ไปด้วยความไม่จำยอม

      ทว่าเมื่อ อี้เฉินได้ยินเสียงของ มังกรคะนองน้ำ เอ่ยน้ำเสียงออกมาด้วยความบ้าคลั่ง ออกมาจากใต้ก้น บึงโลหิตที่ลึกที่สุด มันก็ทำให้อี้เฉิน กับเยว่ชิงเซียน ตกใจสุดแสน เหมือนว่าพวกเขาจะไปแหย่ผู้ยิ่งใหญ่ภายในบึงโลหิตเข้าเสียแล้ว "เจ้าจะเอามันไปไม่ได้ ส่งโลงศพสีทองออกมาเสีย"

      ฉับพลันที่มังกรคะนองน้ำ เอ่ยคำพูดออกมาเสร็จสิ้น เหมือนมันเดือดดาล บ้าคลั่งเป็นอย่างมาก แพร่ปราณพลัง ควบคุมบึงน้ำโลหิตไปทั่วบึงน้ำใหญ่ ในชั่วพริบตาบึงน้ำใหญ่ราวกับทะเล ที่บ้าคลั่งในฉับพลัน ก่อตัวเป็นน้ำวนขนาดยักษ์ ดูดทุกสรรพสิ่งลงไปใต้บึงน้ำในทันที กระแทกก้น บึงโลหิต เบื้องล่าง จนแหลกลาญ เสียง ปัง!!! ดังออกมากึกก้อง ไม่ขาดสาย ราว กับเจ้าสมุทร ผู้โกรธเกรี้ยว ลงทัณฑ์

     อี้เฉินกับ เยว่ชิงเซียนถึงกับกระอักเลือดออกมาคำใหญ่ ร่างกระแทกพื้นน้ำเบื้องล่างอย่างรุนแรง อายสังหารของมันทะลุทะลวง ดุจดั่งกระบี่ที่พุ่งเสียบร่าง ทว่าเยว่ชิงเซียน นางเต็มไปด้วยความไม่จำยอม เอื้อมมือไปสะกิดชายหนุ่มอยู่หลายครา หมายจะให้ชายหนุ่มส่งเมล็ดบัวแห่งการหวนคืนมาให้ ทว่านางกลับไม่ได้สิ่งของที่นางต้องการ จากชายหนุ่ม ฝ่ามือน้อยๆ กำหมัดไว้จนแน่น ไม่คิดชีวิตนี้จะอยู่ในกำมือของชายหนุ่มอัปลักษณ์

      อี้เฉินเขาเองก็บาดเจ็บไม่น้อย แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ ฉับพลันที่ เห็นแสงวาบ อี้เฉิน รู้ตัวในทันที มังกรคะนองน้ำหมายมั่นจะปลิดชีพ เขากับเยว่ชิงเซียนลง หลบไม่พ้นการโจมตีเป็นแน่

    เมื่อเห็นมังกรคะนองน้ำอ้าปากออกกว้าง จนเกล็ดสีฟ้าของมันสว่างพร่างพราวใต้ผืนน้ำ เผยให้เห็นร่างกายขนาดใหญ่โต ภายในบึงน้ำที่บ้าคลั่ง ปล่อยคลื่นน้ำขนาดใหญ่พุ่งออกมาในฉับพลัน ประหนึ่งลูกปืนใหญ่หลายสิบลูกถูกยิงมาในทิศทางอี้เฉิน กับเยว่ชิงเซียน

เสียง!ปัง ปัง! ดังแหวกน้ำโลหิตมาดังกู่ก้อง

    อี้เฉินถึงกับหน้ามืดทะมึน ไร้ทางเลือก เขาจึงจำใจเรียก กระถางทองแดงใบใหญ่ ออกมาจากทะเลความรู้ ก่อนใช้มันคุมร่างของเขากับเยว่ชิงเซียนไว้ หมายมั่นจะป้องกันการโจมตีในฉับพลัน แม้ว่าจะสร้างม่านพลังป้องกันไว้อีกชั้นก็ตาม ม่านพลังกลับฉีกขาดราวกับเป็นเศษกระดาษใน

พริบตา เสียง"ปัง!!"ดังออกมากู่ก้อง

ตัวอี้เฉินกับ เยว่ชิงเซียนที่อยู่ภายในกระถางทองแดงใบใหญ่ ถึงกับรอยกระเด็นขึ้นไปเหนือบึงน้ำในชั่วขณะ ด้วยความแรงของการโจมตีของเจ้า มังกรคะนองน้ำ

    เมื่อโดน การโจมตีที่รุนแรงเข้าไป เสียงแตกร้าวของกระถางทองแดงดังออกมาลั่น แม้จะรอดการโจมตีครั้งนี้ไปได้ แต่หากมีอีกคราเกรงว่ามันต้องพังทลายเป็นแน่

แม้ตัวของอี้เฉินกับ เยว่ชิงเซียนที่อยู่ภายในกระถางทองแดงใบใหญ่ จะรอดพ้นการโจมตีออกมาได้ มันก็ทำให้ตัวของอี้เฉินบาดเจ็บไม่น้อย เยว่ชิงเซียนนางเองก็กระอักเลือดออกมาคำใหญ่

     ถึงเลือดของเจ้ามังกรคะนองน้ำจะมีสรรพคุณ คลับคล้ายคลับคลา สมุนไพรระดับสูงอยู่ไม่น้อย แต่ใครเล่าจะกล้าไล่ล่าผู้ยิ่งใหญ่ในขั้นเทวะขั้นสุด อี้เฉินกำหมัดไว้จนแน่นหากเจ้าสมิงน้อยออกมาช่วยตัวเขา สักหน่อยมันก็น่าจะดีไม่น้อย ทว่ามันกลับเหนียมอายไม่ออกมาคิดช่วยอี้เฉินแม้แต่น้อย

     มังกรคะนองน้ำ  มันเดือดดาลบ้าคลั่งเป็นอย่างมาก จิตสังหารโหมซัดออกมาอย่างรุนแรง บ่งบอกว่าจะฆ่าสังหารอี้เฉิน เสียให้ได้ "เจ้า! เจ้า! ไอ้มนุษย์ โสโครก เจ้าคิดว่าเจ้าจะรอดพ้นคมเขี้ยวของข้าไปได้งั้นหรือ" ฉับพลันที่มังกรคะนองน้ำ   ชูหัวขึ้นเหนือบึงน้ำใหญ่เผยให้เห็น ร่างกายอันใหญ่โตของมัน ราวกับจะกลืนกินโลกใบเล็กได้ทั้งใบ คมเขี้ยวเองก็แหลมคมไม่น้อยจ้องมองอี้เฉิน ราวกับจะดื่มเลือดกินเนื้อ

"เจ้าทิ้งโลงศพสีทองออกมาเสีย แล้วข้าจะสังหารเจ้าอย่างไม่ทรมาน แม้แต่ค่ายกลเคลื่อนย้ายก็ไม่อาจช่วยเจ้าได้ หากถูกปากของข้า กลืนกินลงไป" ฉับพลันที่มังกรคะนองน้ำเอ่ยพูดเสร็จสิ้นมันเลื้อยเข้ามาด้วยความดุดันและปราดเปรียว อ้าปากออกกว้างหมายมั่นจะกลืนกินชายหนุ่ม กับหญิงสาว ลงไปภายในคมเขี้ยวของมัน

    อี้เฉิน ครั้นได้ยินเขาหน้ามืดทะมึนอยู่ไม่น้อย เยว่ชิงเซียนเองก็สะกิดแขน ชายหนุ่มไม่หยุด นางไม่อยากตายเฉกเช่นนี้ ...อี้เฉินเขา เก็บกระถางทองแดงเข้าไปภายในทะเลความรู้ของเขาทันที ก่อนเข้าไปกอดกาย เยว่ชิงเซียนไว้แน่น สำแดงวิชามังกรทะยานนภา หลบหนีคมเขี้ยวของ เจ้ามังกรคะนองน้ำไปอย่างฉิวเฉียด

       เมื่ออี้เฉิน กับเยว่ชิงเซียน ปรากฏกายออกไป ไกลหลายลี้ในฉับพลัน อี้เฉินก็ถอนหายใจออกมายาวด้วยความโล่งอก ทว่าใบหน้าของเขาก็สั่นไหวขึ้นมา ในชั่วขณะ เมื่อเจอ ฝ่ามือเรียวเล็ก ของเยว่ชิงเซียนตบฝ่ามือ เข้าใส่ใบหน้าของเขา จนรู้สึกแสบร้อนผิวหนัง

"เจ้า เจ้าทำบ้าอะไรของเจ้า ปล่อยข้าออกไปเดียวนี้"เยว่ชิงเซียนกล่าวคำพูดออกมาด้วยความไม่จำยอม ดิ้นเอวคอด จนหลุดออกจากแขนของชายหนุ่ม ด้วยใบหน้าพองลม

       อี้เฉินส่ายหัว "มันใช่เวลาไหม รีบหนีไปที่ภูเขาสูงลูกนั้นก่อนเร็วเข้า หรือเจ้าไม่อยากได้เมล็ดบัวแห่งการหวนคืน" ก่อนอี้เฉินจะดึงมือของเยว่ชิงเซียนไว้แน่น ลากจูงไปด้วยความทุลักทุเล หมายจะออกจากบึงน้ำโลหิต ไปที่เทือกเขาแห่งนั้นให้ได้ จนในยามนี้ใบหน้าที่งดงามของ

เยว่ชิงเซียน พองลมเต็มไปด้วยเลือดฝาด ด้วยความโกรธเคือง

     มังกรคะนองน้ำ  คำรามออกมาอย่างบ้าคลั่งเมื่อพบว่าภายใต้คมเขี้ยวของมันไม่มีสิ่งใด "เจ้า ไอ้แมวขโมย เจ้าไปอยู่ที่ไหน" ก่อนที่มันจะอาละวาดออกไปทั่วทิศ หางตวัด จนบึงน้ำรอบๆ ก่อเกิดคลื่นลูกใหญ่ เสียงดังออกมากึกก้อง บ่งบอกถึงความแค้นเคืองของมันไม่น้อย จิตสังหารโพยพุงท่วมท้นท้องฟ้า ควานหาตัวอี้เฉินอย่างบ้าคลั่ง

    เมื่ออี้เฉิน กับเยว่ชิงเซียน รอดพ้นคมเขี้ยวของมังกรคะนองน้ำไปได้ กลุ่มคนโดยรอบก็เริ่มมารวมตัวยังสถานที่แห่งนี้ ครั้นได้ยินเสียงต่อสู้ใหญ่ เป็นไปได้ว่าจะมีกลุ่มคนได้ของล้ำค่าไป มีแม้บางกลุ่มคิดเข้าไปฆ่าสังหาร เจ้ามังกรคะนองน้ำเสียด้วยซ้ำ หมายมั่นจะนำเอาเลือดบริสุทธิ์ของมันมาขัดเกลากายา ทว่าบึงน้ำเต็มไปด้วยคำสาปโลหิต ผู้คนจึงไม่กล้าบุ่มบ่าม

    อี้เฉินตัวของเขาบาดเจ็บไม่น้อย ทว่าเมื่อ เห็นว่าภายในกระถางทองแดงมีน้ำของบึงโลหิตอยู่ แถมมันยังเต็มไปด้วยคำสาปของโลหิต เขาจึงไม่ได้คิดเทมันทิ้ง เก็บมันไว้เช่นนั้น มันอาจจะมีประโยชน์กับเขาในภายภาคหน้า