มารฟ้าพิชิตสวรรค์

ตอนที่ 37

หลังจากที่ชิงเทียนกลับมาถึงจี่หนาน เขาก็ตรงกลับบ้านทันที ตอนนี้เขาใกล้จะเรียนจบและเข้ามหาลัยแล้ว แม่เขามักจะถามเสมอว่า เขาอ่านหนังสือหรือยัง ที่จริงชิงเทียนไม่อยากจะเรียนต่อสักเท่าไหร่ แต่แม่ของเขาก็หวังเห็นลูกชาย เรียนจบสูงๆ ถึงแม้ว่าชิงเทียนจะบอกว่าเขารวยแล้วก็ตาม

ในตอนดึก ชิงเทียนไปดูอาการของโต้วหลัว พยาบาลหลายคน ต่างก่นด่าหลวงจีนลามก พวกเธอต่างเกี่ยงกัน เวลาที่ต้องเข้าไปดูแลเขา ชิงเทียนถึงกับกุมขมับ หลังจากได้ยินว่าพยาบาลบางคนถูกลวนลาม 

ชิงเทียนเข้าไปในห้องเพื่อตรวจโต้วหลัว เข้าวัดชีพจร และใช้ปราณตรวจสอบ ว่ามีธาตุหยินตกค้างหรือไม่ “เอาล่ะ อาการปกติดี กลับบ้านได้... ไม่สิกลับวัดได้" เขาอยากจะไล่หลวงจีนลามกคนนี้ ไปให้พ้นๆสักที

โต้วหลัวมองเขาด้วยสีหน้าอ้อนวอน 

“อะไร อยากลวนลามฉันรึไง?" ชิงเทียนเทียนไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมคนแบบนี้ถึงมาเป็นหลวงจีนได้

“จะบ้ารึไง! อาตมา ชอบแต่สาวอึ๋มๆเท่านั้น"

“มีข้อมูล ของพวกที่ทำร้ายนายมาฝาก พวกมันมีชื่อว่าองค์กร อิลลูมินาติ ภายในองค์กรจะมีเจ้าหน้าที่ ที่มีพลังพิเศษแตกต่างกันไป ถ้าเจอพวกมันอีก ก็แจ้งให้ฉันรู้แล้วกัน" เขาจดที่อยู่และเบอร์โทรให้โตััวหลัว

“ขอบคุณประสกมาก ไว้ถ้าหากประสกมีเรื่องเดือดร้อน หรือหากจะสู้กับองค์กร อินฟินิตี้ ก็สามารถเรียกอาตมา ได้ทุกเมื่อ" โต้วหลัว ประสานมือให้ชิงเทียนด้วยขวามจริงใจ

ชิงเทียนกรอกตา “อิลลูมินาติ ไม่ใช่ อินฟินิตี้" เขาอยากจะเรียกโต้วหลัวมาช่วย หากเกิดการต่อสู้เต็มรูปแบบ หลวงจีนคนนี้ มีความสามารถมากทีเดียว เสียแต่ว่าเขาเป็นคนหื่นกาม

หลังจากที่จัดการเรื่องของโต้วหลัวเสร็จแล้ว ชิงเทียนก็ตั้งใจจะกลับไปที่วิลล่า เขาเดินผ่านแผนกผู้ป่วยนอก แล้วก็พบเข้ากับคนคุ้ยเคย “สวัสดีครับอาจารย์” หลานลู่จื่อตกใจหันกลับมา “ช...ชิงเทียน เธอมาทำอะไรที่นี่?”

“อาจารย์ ผมเป็นหมอนะ คุณลืมไปแล้วเหรอ?” เขามองเห็นหลานลู่จื่อกำลังรอใครสักคนอยู่ จึงเข้ามาทักทายเธอสักหน่อย

ชายวัยกลางคนเดินเข้ามา หาพวกเขา “ลู่จื่อ ใกล้ถึงคิวพ่อรึยัง”

ชิงเทียนจำเขาได้ทันที “ สวัสดีครับสารวัตร” เขาไม่คิดมาก่อน ว่าสารวัตรที่มาสอบสวนเขาในวันนั้น จะเป็นพ่อของหลานลู่จื่อ

“คุณหมอชิงเทียน ไม่เจอคุณซะนาน สบายดีนะครับ” หลานกงเซิ่ง ได้ยินลูกสาวเล่าให้ฟังว่า ก่อนหน้านี้ชิงเทียนเป็นเด็กที่ไม่เอาไหน แต่หลังจากประสบอุบัติเหตุ เขาก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน บางทีการกระทบกระเทือนทางสมอง อาจจะไปกระตุ้นความสามารถที่แท้จริงก็ได้

ชิงเทียนมองสำรวจหลานกงเซิ่งอยู่สักพัก “สารวัตร คุณมีอาการอ่อนเพลีย เบื่ออาหาร แน่นหน้าอกรึเปล่า”

“ค...คุณรู้ได้ยังไง?” ที่ชิงเทียนพูดมามันตรงกับอาการของเขาทุกอย่าง แต่จะเป็นไปได้ยังไง ชิงเทียนยังไม่ได้ตรวจดูอาการเขาเลย

“สารวัตร ดูเหมือนว่าคุณต้องนอนที่นี่ไปสักพักเลยหล่ะ”

“คุณพ่อเป็นอะไรงั้นเหรอ” หลานลู่จื่อรู้สึกกังวนในคำพูดของชิงเทียน

ชิงเทียนพยายามทำให้พวกเขาใจเย็น “ไม่ได้ร้ายแรงอะไรมาก แค่วัณโรคปอด มีโอกาสแพร่เชื่อ ควรจะนอนดูอาการอยู่ที่นี่ เดี๋ยวผมจะให้ผู้อำนวยการจางดูแลต่อ ไม่ต้องเป็นห่วง”

หลังจากที่ทีมแพทย์ พาตัวหลานกงเซิ่งไปรักษาและดูอาการ ชิงเทียนหันมามอง หลานลู่จื่อ “อาจารย์ คุณอยากให้ผมไปส่งไหม?”

“อืมมม..” เธอไม่มีทางเลือกเท่าไหร่นัก อีกทั้งเธอยังไม่มีใบขับขี่

ชิงเทียนขับรถมาส่งเธอที่บ้าน หลานลู่จื่อใช้มือเสยผมทัดหู “ขอบคุณนะ” เธอหน้าแดงเล็กน้อย

“เพื่ออาจารย์คนสวย ผมไปรับไปส่งคุณทุกวันยังได้นะ” ชิงเทียนตั้งใจจะพูดแหย่เธอ เขาคิดว่าเวลาเธอโกรธนั้นน่ารักดี แต่ผลที่ออกมากลับตรงกันข้าม

“เรียกฉันว่า ลู่จื่อก็พอ...” เธอพูดอย่างเขินอาย

ชิงเทียนไม่คิดว่าเธอจะตอนสนองเช่นนี้ท่าทีเขินอายของเธอ มันทำให้เขาแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ เขาต้องค่อยหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับอารมณ์ อาจารย์ของเขาช่างอันตรายจริงๆ

สุดท้ายเขาก็ไม่อาจควบคุมตัวเองได้ ชิงเทียนค่อยๆยื่นหน้าเข้าใกล้เธอ หลานลู่จื่อทำตัวไม่ถูก เธอหน้าแดงขึ้นเรื่อยๆ แต่ภาพของเย่เสวี่ยหลันก็ซ้อนทับขึ้นมา 

ชิงเทียนถอยออกมา “ไว้เจอกันนะ ลู่จื่อ" ชิงเทียนยิ้มให้เธอ 

หลานลู่จื่อโน้มตัวเข้ามา แล้วหอมแก้มเขา จากนั้นเธอก็รีบลงจากรถไป ทำเอาชิงเทียนนิ่งค้างไปสักพัก ชิงเทียนมองเธอเดินหายเข้าไปในบ้าน และเผยยิ้มออกมา รถบูกัตติสีดำค่อยๆเคลื่อนตัวออกไป ภายในแดนเซียน การมีภรรยาหลายคน ไม่ใช่เรื่องแปลก อย่างเช่นราขาเผ่าเก้าหางเพื่อนของเขา ก็มีภรรยามากกว่าร้อยคน 

สาเหตุที่ชิงเทียนมีภรรยาคนเดียว เพราะเขาไม่เคยเปิดใจให้ใคร แต่หลังจากมาจุติใหม่ในร่างนี้ มุมมองจากความทรงจำของชิงเทียนคนก่อน เริ่มจะทำให้จิตใจของเขาเปลี่ยนไป

หลานลู่จื่อเปิดประตูเข้ามาแล้วเอามือปิดหน้า “นี่ฉันทำอะไรลงไป เขาเป็นนักเรียนของฉันนะ" เธอเกิดความสับสบในตัวเอง

***********************************

ชิงเทียนขับรถกลับมาถึงวิลล่า เขามุ่งหน้าไปยังโรงจอดรถ เและนำเครื่องในสัตว์ปีศาจ และสสุนไพรออกมาวางเรียงราย สมุนไพรที่เก็บเกี่ยวได้บนเกาะ เติมเต็มวัตถุดิบที่ขาดหายแล้ว เขาจุดเปลวเพลิงขึ้นมา วัตถุดิบจากสัตว์ปีศาจถูกใช้เป็นส่วนผสมหลัก เมื่อการกลั่นโอสถเสร็จสิ้น ก็ปรากฎเม็ดยาสีดำลอยวนอยู่กลางอากาศ ‘ยาปราณอสูร' มันมีพลังปราณจากอสูรอัดแน่นอยู่ภายใน

ชิงเทียนกลืนเม็ดยาลงคอแล้วทำการดูดซับ มันเป็นยาที่ค่อนข้างอันตราย เพราะหากจิตใจไม่เข้มแข็งพอ จะถูกพลังอสูรกลืนกินสติ และเกิดอาการบ้าคลั่ง แต่ว่าชิงเทียนเป็นผู้บ่มเพาะวิถีมารอยู่แล้ว เขาดูดซับยาชนิดนี้มานับไม่ถ้วน ย่อมมีวิธีรับมือเป็นธรรมดา

ออร่าสีดำกระจายตัวออกมา เสียงกรีดร้องคำรามของสัตว์ร้ายวนเวียนอยู่ในหัว ร่างกายของเขาถูกทำลายและฟื้นตัว ด้วยความเร็วสูง เขาต้องทนรับความทรมานเพื่อแลกมากับพลัง ออร่าสีดำลอยวนเหมือนพายุแล้วค่อยๆหลอมรวมเข้าไปในจุดตันเถียน ชิงเทียนลืมตาขึ้นมา ภายในดวงตาของเขามีสีดำสนิท และค่อยๆกลับมาเป็นปกติ 

ตอนนี้ชิงเทียนเลือนระดับมาอยู่ใน ขอบเขต สร้างแก่นปราณขั้นสูงแล้ว เขาตังใจไว้ว่าจะเข้าไปในเขาวงกตชิงหลง เมื่ออยู่ในขอบเขต ก่อตั้งร่างกาย อย่างน้อยก็สามารถเรียนเคล็ดวิชาผนึกเทพ เพื่อเพิ่มทางรอดให้กับตนเองได้

โทรศัพท์ของเขาดังขึ้น เป็นสายจากโอวหยางเจิ้งหยู “มีอะไร?" เขากำลังอยากจะทดสอบฝีมือของโอวหยางเจิ้งหยูพอดี เขาค่อนข้างห่วงเรื่องการบ่มเพาะ ของศิษคนนี้ ชิงเทียนไม่ได้เจอเขามาสักพักแล้ว

“ท่านอาจารย์ พอดีว่าสหายของศิษ มีโรคที่รักษาไม่หายมาเป็นเวลานาน จึงอยากให้อาจารย์มาช่วยดูอาการ" 

ชิงเทียนมองนาฬิกา ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว แต่เขายังไม่ค่อยง่วงเท่าไหร่ “อยู่ที่ไหน?" หลังจากที่โอวหยางเจิ้งหยูบอกพิกัดมาแล้ว รถสปอร์ตสีดำก็ขับบึ่งไปทันที ชิงเทียนจอดรถหน้าโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง เขาไปยังห้องที่ลูกศิษบอกไว้ โอวหยางเจิ้งหยูเปิดประตูให้เขา ภายในยังมีชายชราอีกคนนั่งรออยู่ 

ชายชรารีบเดินมาจับมือทักทายชิงเทียนทันที “คุณหมอ ผมชิงถิงฟง ยินดีที่ได้รู้จัก" ชิงเทียนขมวดคิวเล็วน้อย “คุณมีสกุลว่าชิง? คงไม่ใช่ตระกูลชิงจากเมืองหลวงะ"

ชิงถิงฟงยิ้มร่า “ดูเหมือนตระกูลของผม จะโด่งดังไม่น้อยเลยนะ แม้แต่แพทย์เทวะยังรู้จัก"

ชิงเทียนลองตรวจดูอาการชิงถิงฟง ร่างกายภายนอกของชิงถิงฟง ดูเหมือนคนปกติทุกประการ เขาจึงลองตรวจระบบอวัยวะภายในและระบบไหลเวียนโลหิต ผ่านไปไม่นานชิงเทียนก็ถอนมือออก เขานั่งนิ่งเงียบอยู่สักพัก โอวหยางเจิ้งหยู และชิงถิงฟงต่างงุนงงกับท่าทีของชิงเทียน

“คุณถูกวางยาพิษ" ในที่สุดชิงเทียนก็ยอมพูดออกมา

“อะไรนะ!?" สองชายชรามีสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก นั้นหมายความว่า มีคนทรยศอยู่ข้างกายชิงถิงฟงมาโดยตลอด “แต่ว่าคุณหมอ ผมเพียงแค่รู้สึกเวียนหัว แล้วก็เจ็บหน้าอกเท่านั้นนะ"

“มันเป็นพิษที่แสดงอาการช้า หลังจากนี้ 7 วันคุณจะเสียชีวิตแน่นอน และคนร้ายก็น่าจะวางแผนเตรียมหนี เรียบร้อยแล้ว

ชิงถิงฟงรู้สึกเป็นกังวน เขายังต้องตามหาลูกชายที่ถูกจับตัวไป ไม่รู้ว่าตอนนี้จะเป็นตายร้ายดียังไง “แล้วสามารถรักษาได้ไหมครับ"

ชิงเทียนนำมือมาทาบที่หน้าอกของชิงถิงฟง “มันอาจจะเจ็บหน่อยนะครับ" ชิงเทียนใช้ฝ่ามือกดลงบนหน้าออก แล้วใช้ปราณขับพิษออกมา เพียงแค่การกดหน้าอกครั้งเดียว ชิงถิงฟงถึงกับกระอักเลือดออกมา มันมีสีแดงปนสีม่วงคล้ำ

เลือดบางส่วน กระเด็นมาถูกมือของชิงเทียน เขาขอให้โอวหยางเจิ้งหยูไปเอาน้ำสะอาดมาให้เขาล้างมือ “ผมขับพิษให้หมดแล้ว ที่เหลือก็ให้ไปที่โรงพยาบาล เดียวผมจะให้พยาบาลจัดยาที่บำรุงเลือดไว้ให้"

“ขอบคุณ คุณหมอ ที่ช่วยชีวิตตาแก่คนนี้ไว้" ชิงถิงฟงประสานมือให้ชิงเทียน ตระกูลชิงติดหนี้บุญคุณ หมอหนุ่มคนนี้มากมายนัก ชิงถิงฟงจะต้องหาทางตอบแทนแน่นอน

ชิงเทียนถกแขนเสื้อแล้วล้างมือในอ่างเหล็กที่โอวหยางเจิ้งหยูเตรียมมาให้ “มันเป็นหน้าที่ของแพทย์อยู่แล้ว ผู้อาวุโสอย่าได้คิดมาก"

ขณะที่ชิงเทียนกำลังล้างมืออยู่นั้น ชิงถิงฟงก็ได้สังเกตุเห็นปานสีเขียวอ่อน บริเวณใต้แขนขวาของชองเทียน มันมีลักษณะคล้ายนกตัวเล็ก กำลังสยายปีก ภาพความทรงจำของชิงถิงฟง ปรากฏขึ้นมาเป็นภาพที่เด่นชัด ในตอนที่ลูกชายของเขาอุ้มทารกน้อยเข้ามา “พ่อดูนี่สิ ลูกชายของผมน่ารักไหม" 

ชายชรารับเด็กทารกมาอุ้มไว้ในอ้อมแขน “ช่างน่าเอ็นดูจริงๆ แล้วเหมี่ยวอันเป็นยังไงบ้าง" เขาเคยได้ยินแต่ชื่อของลูกสะใภ้เท่านั้น จากที่ลูกชายของเขาเล่า ครอบครัวของเธอประสบอุบัติเหตุ และมีเธอเพียงคนเดียวที่รอดชีวิต

“เธอสบายดีครับ... พ่อผมมีธุระต้องไปจัดการนิดหน่อย คงต้องขอตัวก่อน" ลูกชายเขาเข้ามาอุ้มทารกไป ชายชราสังเกตุเห็นปานรูปนกใต้แขนขวาของทารก มันกำลังทำท่าทางสยายปีก “ต้องโตเป็นคนที่ยิ่งใหญ่แน่นอน ดั่งนกที่โบยบิน ไปบนท้องฟ้า" ชายชรายิ้มให้กับหลานชายตัวน้อย

ชิงเทียนสังเกตุเห็นสายตาของชิงถิงฟง ที่มองมายังเขาอย่างเลื่อนลอย “ผู้อาวุโส... คุณยังรู้สึกไม่สบายรึเปล่า"

“คุณหมอ ผมขอถามได้รึเปล่า แม่ของคุณมีชื่อว่าอะไร?" 

ชิงเทียนไม่เข้าใจว่าทำไมชายชราต้องอยากรู้ขื่อแม่เขา แต่ชิงเทียนก็ยอมตอบ “แม่ของผมชื่อว่าชิงอัน"

ชายชราเดินมากอดชิงเทียน อย่างกระทันหัน สร้างความตกตะลึงให้ทั้งชิงเทียน และโอวหยางเจิ้งหยู แม้ชื่อจะไม่ใช่เหมี่ยวอัน แต่ก็เป็นไปได้ ที่เธอจะเปลี่ยนมาใช้นามสกุลชิง ตามลูกชายของเขาชิงเหอตี้

ชิงเหอตี้ชิงถูกองค์กรลึกลับจับตัวไป ตั้งแต่ตอนที่หลานของเขาอายุไม่กี่เดือนเท่านัน หลายคนถอดใจเรื่องที่ชิงเหอตี้ยังมีชีวิตอยู่ไปแล้ว ชิงถิงฟงส่งคนออกตามหาลูกสะใภ้และหลานชาย แต่เขาไม่รู้แม้กระทั่งที่อยู่หรือเบอร์ติดต่อ 

“หลานชาย ในที่สุดฉันก็เจอหลานชายสักที" ชายชราพูดออกมาทั้งน้ำตา ในขณะที่ชิงเทียนและโอวหยางเจิ้งหยู อึ้งงันจนพูดอะไรไม่ออก

-----------------------------------

Facebook Fanpage : มารฟ้าพิชิตสวรรค์

https://www.facebook.com/มารฟ้าพิชิตสวรรค์-105158271890771