“น่าจะใช่ขอรับบ่าวมิได้เข้าไปในเรือนนางนานแล้วแต่เมล็ดพันธุ์เพิ่งลงดินเมื่อวันก่อนอยู่ๆจะเติบโตได้อย่างไร?” พ่อบ้านหวางถาม
ฮวาเมิ่งซือที่เป็วรยุทธ์อยู่บ้างยามนี้นางอยู่ในระดับสองเมฆาทะยานย่อมต้องรู้มากกว่าอี๋เหนียงสอง
แต่ฮวาเมิ่งซือเองก็ส่ายหน้า“ข้าไม่รู้จักสมุนไพรนี้ ให้เขาทำดังนางว่าเถอะ...เราต้องทราบข้อมูลก่อนลงมือ”
อี๋เหนียงสองเห็นด้วยกับบุตรสาวจึงสั่งพ่อบ้านให้นำสมุนไพรไปขายเสีย
ยิ่งพ่อบ้านหวางคิดก็ยิ่งสับสนเหตุใดคุณหนู้าให้เขาขายสมุนไพรให้นาง? สิ่งหนึ่งที่แน่ชัดคือคุณหนูผู้หนึ่งออกไปทำเช่นนี้ย่อมไม่เหมาะสม
เมื่อสำเร็จเรียบร้อยแล้วพ่อบ้านหวางก็ส่งมอบตั๋วแลกเงินจำนวนห้าหมื่นตำลึงเงินให้แก่ฮวาชีเยว่สองสาวใช้ต่างก็ตกตะลึงจนตาค้าง
ฮวาชีเยว่เพียงมองพ่อบ้านหวางด้วยสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลงและไม่กล่าวอะไรอีกแสงเ็าทอประกายในดวงตา
ยามนี้ฮวาชีเยว่ได้เงินพอค่าของขวัญแล้ว
ฮวาชีเยว่สั่งบ่าวไพร่ว่าหากใครถามก็ให้ตอบไปว่าเป็เมล็ดพันธุ์ที่พระลึกลับรูปหนึ่งที่วัดหรงฝูมอบให้
“คุณหนูท่านไปได้เมล็ดพันธุ์นี้มาจากไหนกันแน่เ้าคะ? เหตุใดพวกบ่าวไม่เคยได้ยินท่านพูดถึงมาก่อน” ลู่ซินถามฮวาชีเยว่อย่างสงสัย
ฮวาชีเยว่ส่งตั๋วแลกเงินให้โหย่วชุ่ยสั่งให้นำไปซื้อของขวัญส่งให้จวนสกุลโจว“แล้วข้าจะบอกเ้าคราวหลัง”
โหย่วชุ่ยยิ้มบาง“ท่านไม่เผยความลับเร็วๆ นี้หรอกลู่ซินอย่าถามอีกเลย”
ลู่ซินพยักหน้าฮวาชีเยว่เอนกายพริ้มปิดดวงตาคู่งามอีกไม่นานนางก็จะได้พบลูกชายแล้ว
เทียนซีเ้าถูกนางแพศยานั่นวางยาจนเป็ใบ้องค์หญิงฮุ่ยเจินโจวจื่อเฉิง!ข้าจะให้พวกเ้าต้องชดใช้!
หนึ่งชั่วยามผ่านไปโหย่วชุ่ยก็พาตัวเทียนซีกลับมาประตูเรือนส่งเสียงเอี๊ยดยามถูกผลักเปิดนางมองกลับไปอย่างไม่สบายใจแล้วจึงได้เห็นใบหน้าเล็กๆอันคุ้นตา
แสงตะวันยามบ่ายร้อนแรงนักต้นหลงแดงงดงามดูน่าดึงดูดทอประกายเป็พิเศษแต่เมื่อฮวาชีเยว่มองเห็นใบหน้าดำคล้ำผอมซูบที่เต็มไปด้วยรอยแผลแล้วนางก็รู้สึกว่าโลกทั้งใบพลันมืดหม่นลง
เทียนซีก้มหน้าทันทีที่เข้ามาเขามองนางอย่างเขินอายครั้งหนึ่งแล้วก้มหน้าลงอีกครั้ง
มือน้อยบอบบางของเทียนซีเต็มไปด้วยรอยแผลน่าตกตะลึง!หลายวันมานี้เขาโดนรังแกอย่างโเี้!
รอยข่วนบนใบหน้าทำลายใบหน้าเล็กขาวบอบบางลงยามฮวาชีเยว่มองรูปร่างผอมบางของบุตรชายที่คล้ายจะถูกลมพัดปลิวได้เล็บนางก็จิกเข้าอุ้งมือตนเองโดยแรง
“คุณหนูเ้าคะเด็กน้อยน่าสงสารคนนี้ชื่อโจวเทียนซีเ้าค่ะได้ยินว่าถูกสาวใช้ใหม่รังแกสาวใช้ผู้นั้นถูกตีจนตายแล้วแต่สิ่งที่นางทำกับเขา…”
สีหน้าโหย่วชุ่ยมีแต่ความเสียใจคิดว่ารอยแผลบนใบหน้าเขาคงไม่มีวันรักษาหายแล้ว
ฮวาชีเยว่แค่นเสียงสาวใช้น่ะหรือคนลงมือทำใบหน้าเขาาเ็? เกรงว่าจะเป็คำโกหกมากกว่า!
ลูกชายนางที่เคยน่ารักมีชีวิตชีวากลับกลายเป็เด็กอ่อนแอความใสซื่อของเขาล้วนหายไปจนสิ้นใบหน้าเต็มเปี่ยมด้วยความหวาดกลัวทั้งยังสั่นกระตุกดูไม่สมวัยแม้แต่น้อย
ฮวาชีเยว่รู้สึกเ็ปนักนางเกลียดตนเองที่ไม่แข็งแกร่งพอจะปกป้องเขา!
หยาดน้ำตาเอ่อล้นลู่ซินร้องอุทาน“คุณหนู เป็อะไรไปเ้าคะ?”
ฮวาชีเยว่กลั้นน้ำตาและฝืนยิ้มออกมา“ไม่มีอะไร เ้า...เ้าคือเทียนซี ใช่หรือไม่?”
1K
