ฉันที่ตื่นขึ้นมาอยู่ในร่างของ หลี่ซูเจียว หญิงสาวชื่อเดียวกันที่กำลังจะแต่งงานในอีกเพียงห้าวันข้างหน้า ในวัยเพียงสิบแปดปี ต่างกับฉันที่ชาติที่แล้วอายุเกือบย่างเข้าเลขสามแล้วยังไม่สามารถพบคนที่เรียกว่าถูกใจได้เลย ชาติที่แล้วทำอาชีพเป็ติวเตอร์ และส่วนที่เหลือก็รับ่ต่อดูแลสวนผักของพ่อแม่ที่เสียไป ไม่กี่ปีจากที่ท่านเสียน้องชายวัยสิบห้าก็เสียกระทันหัน ทำให้ฉันต้องอยู่คนเดียว ฉันเดาว่าร่างก่อนหน้า น่าจะตายเพราะเป็ลมแดดในสวนผักนั้นแหละ หันมองชีวิตก่อนก็ใช่ว่าจะเรียบง่าย แต่ก็เดินหน้าต่อ ให้เต็มที่กับชีวิตนี้ อย่างน้อยเราก็คงมีความสุขบ้างก็คงดี
จากที่ฉันเข้าร่างนี้มา1 อาทิตย์ สังเกตดูสังคมข้างนอกแล้วเป็ยุคที่โบราณกว่าปัจจุบันมาก แต่ก็ยังพอปรับตัวได้เพราะมีรถยนต์ มีโทรทัศน์พอให้เห็นบ้าง ดูจากสังคมแล้ว ครอบครัวที่อยู่ตอนนี้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่เนื่องจากอาศัยอยู่กับแม่เลี้ยงที่ไม่ค่อยชอบฉันกับน้องชาย แต่ซูเจียวคนก่อนก็รับมือได้ค่อนข้างดี ไม่รู้ว่าเป็เื่บังเอิญหรือเปล่า แต่น้องชายคนนี้คล้ายกับน้องชายของฉันมาก ถึงแม้ตอนนี้เขายังอายุไม่ถึงสิบขวบด้วยซ้ำ ฉันตั้งใจว่าจะต้องพาน้องไปอยู่ด้วยให้ได้ เพราะแม่เลี้ยงคนนี้ ถึงแม้จะทำอะไรฉันไม่ได้แต่มักจะกลั่นแกล้งน้องฉัน ตอนที่ฉันไม่อยู่เพราะกลัวว่าลูกติดของนางจะไม่ได้สมบัติ พรุ่งนี้เป็วันที่ฉันนัดว่าที่สามีมาพบโดยที่ไม่บอกใคร อย่างน้อยฉันขอดูหน้าก่อนหน่อยเถอะถึงจะได้ยินว่าเป็คนดี ที่คุณตาของฉันหมั้นไว้แต่เด็ก แต่ก็ไม่เคยเห็นหน้าไม่ก่อน อีกอย่างอยากตกลงเื่ที่ฉันจะพาน้องไปอยู่ด้วย
“เจ้เจียว…พี่เจียว คุณแม่ท่านให้ไปเตรียมข้าวเย็นแล้ว”
“ได้” หญิงหันมองน้องชายที่นั่งข้างๆอย่างอารมณ์ดี เด็กน้อยที่ไม่ชินกับที่นางให้เขาเรียก ‘พี่’ แทนคำว่า ‘เจ้’ ตามที่นางบอก
ยิ่งมองยิ่งเหมือนกันจริงๆ ฉันคิดพลางลุกเดินไปหอมแก้มกลม
“พี่….?!!” แก้มของร่างเล็กขึ้นสี ทำให้ฉันหมั่นเขี้ยวไปอีก จึงจุ๊บเหม่งไปอีกที
‘’ว่าไง….หืม? 555” เห็นเ้าเด็กขี้เขิน มันน่าแกล้งจริงๆ “ไปเถอะ ไปช่วยพี่ด้วย”
“อื้อ!!” เด็กน้อยขานรับอย่างสดใส พี่ที่หลายวันก่อนหน้านี้ดูเศร้ามากที่ได้ยินเื่จะแต่งงาน แต่ั้แ่ั้แ่เมื่อวานก็กลับมาสดใส แถมยังร่าเริงกว่าปกติ เห็นแล้วเขาก็พลอยมีความสุขไปด้วย ก่อนหน้านี้ได้ยินมาว่าพี่เขยเป็คนดีทำงานเก่ง ชอบพี่สาวของเขาขนาดมาสู่ขอเองถึงที่บ้าน พี่ของเขาหลังจากนี้คงมีความสุขไม่น้อย
.
.
หลังจากเตรียมมื้อเย็นเสร็จ ก็เตรียมทานข้าวแน่นอนว่าทานด้วยกันถึงแม้จะอึดอัด แต่ก็จำเป็ เพราะต้องขอออกไปข้างนอก
“คุณพ่อคะ พรุ่งนี้จะออกไปซื้อของที่ตลาดนะคะ”
“ของอะไร ของที่จะเอาไปด้วยก็เตรียมครบแล้วนี่” เตรียมแล้ว!? ครบของคุณคือ ชุดที่ใส่ซ้ำมามากกว่า 5ปี และชุดของแม่เก็บไว้อีก 5-6 ชุด และเครื่องประดับของแม่ที่เหลือไว้ให้ฉันที่เ้าของร่างเดิมแอบเก็บไว้ไม่ใช่เหรอ
“ไปซื้อของไว้ทำกับข้าวค่ะ ร้านใหม่ที่เปิดในตลาดพรุ่งนี้ เขาคุยกันว่าจะลดราคาเครื่องเทศ กับเครื่องปรุงรสในวันเปิดร้าน หนูว่าจะไปดูซักหน่อย”
“อ้อ เื่นั้นก็พอได้ยินอยู่นะ งั้นก็ให้ไปไปเถอะ ตลาดไม่ค่อยไกลแกก็เดินไปละกัน พรุ่งนี้ฉันต้องใช้จักรยาน”แม่เลี้ยงพูดขึ้นมา คงจะไม่อยากให้ฉันใช้จักรยานที่มีคันเดียวของบ้านที่ได้มาใหม่ในวันที่
ว่าที่สามีมาสู่ขอ เขาให้เป็ของขวัญ ก่อนหน้านี้ที่บ้านก็มีจักรยานที่คุณตาให้แม่ไว้อยู่คันหนึง แต่มันพังไปตอนแม่เลี้ยงเอาไปปั่นชนเข้ากับต้นไม้
“ค่ะ เดี๋ยวหนูพาอาโยวไปด้วยนะคะ เผื่อได้ของมาเยอะหน่อยจะได้ช่วยขน” ฉันไม่ทิ้งน้องของฉันให้คุณตีเล่นหรอกความทรงจำของร่างเดิมจำได้ว่าทุกครั้งที่ออกไปโดยทิ้งน้องไว้ เขาจะโดนตี ไม่ก็โดนหยิกตลอด
“จะไปก็ไป แต่อย่านานนักล่ะ” คุณพ่อพูดตัดบทสนทนา และเพื่อให้ได้กินข้าวต่อ
วันรุ่งขึ้นเด็กสาวแต่งชุดเรียบง่าย ทำผมให้ธรรมดามาที่สุดเพื่อไม่ให้จับได้ ถึงแม้จะไปพบว่าที่สามี แต่ก็ไม่ได้เป็สถานที่พิเศษอะไรแค่เพียงเดินตลาดนัด แต่แบบนี้ก็ดี อีกอย่างเขาจะได้รับได้ว่าปกติเราเป็แบบไหน คิดได้ดังนั้นก็กระเป๋าที่สานคล้ายตะกร้าไปและลงไปเรียกน้องชายที่ห้องข้างล่าง
“อาโยว เตรียมตัวหรือยัง เราต้องรีบหน่อยนะ สายๆจะร้อน”
“ผมมาแล้วๆ” เสียงเล็กดังผ่านประตู เสียงเท้าคู่เล็กที่ค่อยดังเข้ามาใกล้ประตู
“ป่ะ ไปกัน เราต้องเดินไกลหน่อย พี่เตรียมน้ำกับขนมรองท้องไว้ ระหว่างทางค่อยกิน”
“อื้อ!!” ร่างเล็กเขย่าหัวเหมือนลูกเจี๊ยบจิกข้าวสาร ทำเอานางยิ่งเอ็นดูเขาไปใหญ่
แม้ตลาดจะไม่ไกลมากแต่ด้วยเส้นทางจะต้องเดินอ้อม จึงต้องใช้เวลาราวๆ15นาที ตัวเล็กที่เดินตามมาหอบเบาๆแล้ว
“ถึงแล้ว เราแวะร้านน้ำชาเถอะ” เพราะนางนัดว่าที่สามีไว้ที่นั่น
“ไม่ต้องหรอกขอรับ เข้าร้านแบบนั้นต้องเสียเงิน นั่งแถวนี้กินน้ำที่พี่พกมา อึก สองอึกก็หายเหนื่อยแล้ว อีกอย่างเพิ่งกินหมั่นโถวลูกเล็กไป ก็อยู่ท้องแล้ว”
“ตัวแค่นี้หัดตระหนี่แล้วเหรอ” นางยีหัวน้องชายตัวเล็กไปทีเพื่อให้หายหมั่นเขี้ยว “พี่มีธุระที่นั่น เข้าไปกับพี่”
“อ้อ” เด็กน้อย ก็คิดว่าปกติบ้านเราไม่ได้มีสถานะพอที่นะนั่งในร้านแบบนี้ได้ จริงๆอาจได้ แต่คุณแม่เขาไม่ค่อยให้เงินพี่ต่างหากนี่นา
เมื่อเปิดร้านเข้าไปก็เห็นว่าร้านตกแต่งอย่างเรียบง่ายคนในร้านมีไม่มากไม่น้อย ลมพัดก็ทำเย็นสบายได้ทั้งร้าน กินหอมของชาจางๆลอยมาตามลม เถ้าแก่ร้านนี้ทำร้านได้ดีจริงๆ
“มากี่ท่านเ้าคะ” พนักงานสาวที่นี่คัดหน้าตาจริงๆสวยกันหมดเลย ชุดกี่เพ้าที่ใส่ยิ่งทำให้เห็นรูปร่าง ยิ่งดึงดูดหนุ่มเล็กหนุ่มใหญ่เข้าร้าน
“3 ค่ะ ฉันนัดคนไว้ จางลี่จิ่น มาหรือยังคะ”
“ท่านนั้นมาสักครู่แล้ว กำลังรออยู่เ้าค่ะ เชิญทางนี้” เธอนำทางไปที่โต๊ะด้านในที่ติดหน้าต่างที่ลมอ่อนๆผ่าน พนักงานสาวผายมือเพื่อบอกโต๊ะ
“ขอบคุณ” ฉันนั่นลง และเหลือที่ด้านหนึงของเก้าอี้ยาวให้น้อง ฉันมองคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าอย่างพิจารณา เขาต้องตัวสูงมากแน่ๆขนาดนั่งยังสูงขนาดนี้ หน้าตาเข้ม มองดูเหมือนดุ ผิวสีแทนกับรูปร่างเขาน่ากลัวเข้าไปใหญ่ แต่ั์ตากลับอ่อนโยนต่างกับภาพลักษณ์เลย
“เอ่อ คุณจางคะ” ไม่รู้จะเรียกอะไรดีเลย “นี่คือน้องฉันค่ะอาโยว”
“ครับ ผมเคยได้ยินว่าคุณมีน้องอยู่” ร่างสูงตอบรับคำอย่างสุภาพ แต่คำพูดกับกระชัดติดห้วนไปบ้าง ”ดื่มชาหน่อยสิครับ เดินทางมาคงร้อนไม่น้อย” ก่อนที่เขาจะค่อยๆเทชาใส่ถ้วยกระเบื้องใบเล็ก
“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวยกชาขึ้นมาจิบ มองหน้าที่เข้มจนดุของเขา “ขอเข้าประเด็นเลยนะคะ ฉันอยากพาน้องไปอยู่ด้วยค่ะ หลังที่เราแต่งงานกัน”
เคร้ง!!
“พี่!!!” แทนที่คนที่ใจะเป็ด้านหน้าหญิงสาว กับกลายเป็เ้าเด็กที่เธอพามาซะงั้น นางจึงหันไปมองหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดมุมปากและเสื้อผ้าที่โดนน้ำชา
“ร้อนไหม ทำไมไม่ระวัง” หญิงสาวดุก่อนดีดหน้าผากใสนั่นเบาๆเพื่อนเป็การลงโทษ ”ไม่มีมารยาทเลย ขอโทษพี่เขยเ้าซะ”
“ขออภัยขอรับ”
ชายหนุ่มฝั่งตรงข้ามที่มองการกระทำที่เป็ห่วง และเอ็นดูน้องชายของนางจนเพลิน สะดุ้งในใจเล็กน้อย นางให้น้องเรียกเขาว่าพี่เขย
“ไม่เป็ไรครับ น้องคุณน่าจะใไปหน่อย” เขาพูดเสียงเบา ก่อนจะสบตาหญิงสาวตรงหน้า “เื่น้องคุณเดี๋ยวผมบอกทางบ้านคุณให้ แต่ผมก็ไม่ทราบว่าทางบ้านคุณจะตกลงไหมนะครับ” เขามองลึกลงไปในตาหญิงสาวตรงหน้า
การที่นางกล้ามาปรึกษาเขาโดยตรงก็มีความกล้ามากพอที่เขาจะประทับใจแล้ว ทั้งๆ คนที่กล้ามองเขาตรงๆแทบไม่มีด้วยซ้ำแต่เธอกลับมองเขาตรงๆ ไม่หลบตาเขาแม้แต่ครั้งเดียว ภรรยาคนอาจจะดีกว่าที่เขาคิดก็ได้
หญิงสาวแอบใที่เขาตกลงในทันที แต่ก็ดีกว่าต้องเจรจามากความ จึงกล่าวขอบคุณ และแผนที่คิดไว้ เอาง่ายๆคือนางเอาเงินตัวเองส่วนหนึงที่เก็บไว้เป็สินเดิมเพื่อให้เขาไปเจรจากับทางบ้าน สุดท้ายเขาไม่รับ เขาบอกจะไปจัดการเื่นี้ด้วยตนเอง
นางเห็นท่าทีเชื่อถือได้ขอเขาก็เบาใจ ในใจก็แอบคิดคนคนนี้แต่งงานไปอยู่กินด้วยชีวิตนางอาจจะดีก็ได้ แต่เื่นี้ต้องดูไปยาวๆ
#ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ#ไรท์ยังไม่ได้แก้คำผิดนะคะ
700
