ตอนที่ 5.2
เ้าของรอยสัก
ตึก ตึก ตึก
เสียงฝีเท้าของบรรดาชายหนุ่มทั้ง 4 ต่างดังมาจากจุดเดียวกัน ตอนแรกพวกเขาตั้งใจจะออกตามหาแต่พอออกจากห้องไปได้ไม่กี่ก้าวก็เจอกับพยาบาลคนหนึ่งมาบอกว่าเ้านายของพวกเขาอยู่แผนกฉุกเฉิน ทุกคนจึงวิ่งพากันเข้ามาหานายหญิงที่นั่งเฝ้าสามีอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน
“นายหญิง! เป็อะไรหรือเปล่าครับ” ธรณ์ถาม
“เมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้นครับ” คณินถาม
“คนที่อยู่ในห้องเป็ใครครับ” สารัชถามบ้าง
“นายหญิง ทำไมทำกับพวกผมแบบนั้นล่ะครับ” แต่เด่นภูมิกลับตัดพ้อใส่หญิงสาวแทน ดูจากรอยยิ้มสะใจเมื่อเพลงขวัญเห็นพวกเขาวิ่งตาลีตาเหลือกมาหาก็พอจะรู้ว่าคนที่จับพวกเขาไปนอนกับศพเป็ใคร
“ถามทีละคนได้มั้ย ฉันตอบไม่ทัน”
“เกิดอะไรขึ้นครับ ทั้งหมดนี้คืออะไร” คณินเป็ตัวแทนถาม เห็นอยู่ว่านายหญิงไม่าเ็อะไรจึงไปโฟกัสเื่เมื่อคืนแทน
“นายใหญ่ของพวกนายถูกคนเข้ามาทำร้าย”
“ศพที่อยู่ในห้อง...”
“ใช่ คนนั้นแหละ มันชิงกินยาพิษฆ่าตัวตายหนีความผิด”
“แล้วนายใหญ่เป็อะไรมากมั้ยครับ มันมาคนเดียวนายใหญ่น่าจะจัดการได้นะครับ” เด่นภูมิสันนิษฐาน
“จะจัดการได้ยังไงล่ะ นายใหญ่ของพวกนายก็โดนมันวางยานอนหลับเหมือนกัน พวกนายนี่มันน่าหักเงินเดือนมั้ย? เ้านายเกือบโดนฆ่าตายแต่บอดี้การ์ดตั้ง 5 คนกลับถูกมันยาวางนอนหลับไปซะได้ ดีนะที่มันให้กินยานอนหลับ หากมันให้กินยาพิษ คงตายสภาพเดียวกับศพที่พวกนายนอนด้วยเมื่อคืน”
“พวกผมผิดไปแล้วครับ ผมขอโทษที่ประมาท”
ชายร่างสูงทั้ง 4 ต่างพร้อมเพรียงกันนั่งคุกเข่าต่อหน้านายหญิง เื่ที่เกิดขึ้นมันเป็เพราะความผิดพลาดของพวกเขาเองทั้งหมด
“นายใหญ่ของพวกนายไม่เป็อะไรมากแล้ว โดนแทงแค่ไม่กี่ทีเขาไม่ตายหรอก หมอบอกว่า่รอฤทธิ์ยานอนหลับมันหมดก็เท่านั้น พอ ๆ ไม่ต้องทำหน้าเครียดกัน”
ตอนแรกเพียงฝันตั้งใจจะว่าพวกเขาให้แรงกว่านี้ แต่พอเอาเข้าจริง เห็นสีหน้าแววตารู้สึกผิดของชายหนุ่มทั้ง 4 เธอก็โกรธไม่ลง ขึ้นชื่อว่ามนุษย์ ต่อให้เก่งมาจากไหนก็ต้องมีวันทำผิดพลาดกันบ้าง
“ฉันยกโทษให้แล้ว ลุกขึ้นสิ”
“...”
“ยังไม่ลุกอีก!”
“พวกผมทำผิด นายหญิงลงโทษพวกผมเถอะครับ” ทั้ง 4 คนยังคุกเข่าอยู่ต่อหน้าหญิงสาวไม่ขยับไปไหน ความผิดครั้งนี้พวกเขาสมควรโดนลงโทษหนัก ๆ
“ที่ฉันปล่อยให้พวกนายนอนกับศพทั้งคืนก็ถือเป็การลงโทษแล้ว เพราะงั้นลุกขึ้นแล้วไปสืบมาใครกันที่วางยาพวกนายกับนายใหญ่เดี๋ยวนี้”
“ครับนายหญิง” เด่นภูมิรีบลุกขึ้นทันที เห็นอย่างนั้นคนที่เหลือจึงลุกตาม
“ขอบคุณครับนายหญิง” คณินโค้งคำนับขอบคุณนายหญิงของพิภักดิ์ดาศร จากที่เขาเห็นในวันนี้และจากที่เธอช่วยชีวิตนายใหญ่มาได้ เขาคงต้องมองนายหญิงใหม่เสียแล้ว เธอไม่ใช่ผู้หญิงบอบบางที่ต้องคุ้มกันอยู่ในปราสาทอีกต่อไป เธอเป็นายหญิงที่จะยืนเคียงบ่าเคียงไหล่เ้านายของเขา
“เด่นภูมิ มึงอยู่คอยดูแลนายหญิง ส่วนคนที่เหลือตามกูไปที่ห้องควบคุม”
ทั้งสามคนขอตัวไปยังห้องควบคุมของโรงพยาบาล ในห้องนั้นจะสามารถดูวีดีโอจากกล้องวงจกปิดของเมื่อคืนได้ส่วนเพลงขวัญกับเด่นภูมิก็อยู่รอศรัณย์ต่อไป
จนสักพักแพทย์ถึงได้ออกมาบอกว่าเขาฟื้นได้สติแล้ว และมาถามว่าจะให้ส่งตัวเขากลับไปยังห้องเดิมหรือเปิดห้องใหม่ เพียงฝันเห็นว่าควรปิดเื่ศรัณย์ถูกทำร้ายไว้ก่อน เธอจึงบอกให้พาเขากลับไปยังห้องเดิม ส่วนตนและเด่นภูมิเดินนำกลับไปยังห้อง
ดิตถ์นำศพไปซ่อนไว้ในห้องน้ำเรียบร้อยและจัดห้องทุกอย่างให้เหมือนเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นตามที่ธร
ณ์โทรมาสั่งการ ธรณ์เล่าทุกอย่างให้เขาฟังหมดแล้วเมื่อเห็นเพลงขวัญเข้ามาจึงโค้งคำนับเป็การขอบคุณที่ยกโทษให้พวกเขา
“ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย” เพียงฝันถาม
“เรียบร้อยครับ”
“ดีมาก”
ไม่นานหลังจากเพลงขวัญและเด่นภูมิมาถึง เตียงเข็นผู้ป่วยก็ตามเข้ามา ศรัณย์ได้สติแล้วแต่ยังมีสีหน้าอ่อนแรง เขารอจนบุรุษพยาบาลออกกันไปหมดแล้วจึงถาม
“เกิดอะไรขึ้น” เขายังมึนหัวจากยาและอาการาเ็ที่หน้าท้องจึงประติดปะต่อเื่ไม่ได้ จากที่นอนหลับอยู่ดี ๆ ก็ตื่นมาในห้องฉุกเฉินพร้อมกับแผลถูกแทงอีกสองจุดที่หน้าท้อง
“เมื่อคืนพวกเราถูกวางยานอนหลับครับ มันเข้ามาทำร้ายนาย โชคดีที่นายหญิงไม่ถูกวางยาเลยช่วยนายไว้ได้”
“แล้วคุณกับลูกเป็อะไรหรือเปล่า” ศรัณย์หันมาถามหญิงสาว พอฟังลูกน้องเล่าก็เหมือนจะเริ่มรู้เข้าใจสถานการณ์บ้างแล้ว โชคดีแค่ไหนที่มันไม่ทำอะไรเพลงขวัญและเลือกจะฆ่าเขาคนเดียว
“ฉันไม่เป็อะไร ลูกก็ด้วย”
“ดีแล้ว” ใบหน้าชายหนุ่มคลายกังวลไปได้บ้าง “คุณเห็นหน้ามันมั้ย” เขาคิดว่ามันคงหนีไปได้เลยถามแบบนั้น
“เอ่อ...คืออย่างนี้ครับนาย คุณเพลงขวัญจับมันเอาไว้ได้แต่มันดันกินยาพิษตายไปแล้วครับ ตอนนี้ผมเอาศพมันไปซ่อนไว้ในห้องน้ำ ส่วนเื่เมื่อคืน พี่ธรณ์บอกทางโรงพยาบาลแล้วครับว่าให้เก็บเป็ความลับ” เด่นภูมิเล่า ขณะเดียวกันธรณ์ คณิน และสารัสก็เข้ามาร่วมด้วยพอดี
“พวกมันเล่าเื่เมื่อคืนให้นายฟังแล้วใช่มั้ยครับ” คณินเอ่ยถาม เมื่อเห็นชายหนุ่มพยักหน้าเขาจึงรายงายต่อ “พวกผมไปเช็คกล้องวงจรปิดแล้วครับ คนที่วางยาพวกผมคือพยาบาลที่เอาน้ำมาแจก ผมตรวจสอบดูแล้วไม่มีใครรู้จักพยาบาลคนนี้ เธอคงปลอมตัวเข้ามา ส่วนคนที่วางยานายผมให้ไอ้ดิตถ์ช่วยตรวจสอบแล้วครับ มึงเจออะไรมั้ย” ประโยคหลังคณินถามรุ่นน้อง
“เจอครับ” ดิตถ์เดินไปหยิบเหยือกน้ำดื่มในตู้เย็นมาชูให้ทุกคนเห็น เขาหันมาถามนายหญิงอย่างสุภาพ “เมื่อคืนนายหญิงได้รินน้ำจากเยือกใบนี้ให้นายดื่มหรือเปล่าครับ”
“อืม ใช่ ใบนี้”
“ผมตรวจแล้วมันมียานอนหลับอยู่ในนี้ครับ คิดว่าเป็หนึ่งในพยาบาลหรือหมอเมื่อวานนี้เข้ามาในห้องเป็คนแอบใส่ยาลงไป”
“มันคงวางแผนมาอย่างละเอียด แล้วดูศพหรือยังว่ามันเป็พวกไหน”
“ยังครับ” ธรณ์ตอบ แล้วสั่งทางสายตาให้สารัชนำศพในห้องน้ำออกมาให้นายดู
ฟุบ!
ศพผู้ชายคนเมื่อคืนถูกวางลงตรงหน้าเตียงคนไข้ ศรัณย์สั่งการให้ธรณ์เข้าไปตรวจสอบศพ ธรณ์พิจารณาศพอยู่พักสักจึงเอ่ยคร่าว ๆ
“มันยังอายุน้อยอยู่นะครับ ไม่แน่ว่าอาจจะเป็ผู้เยาว์ ร่างกายก็ไม่ได้แข็งแรงเหมือนนักฆ่าที่ถูกฝึกมา” ธรณ์ตรวจหาของตามกระเป๋าเสื้อผ้า เผื่อจะเจออะไรบางอย่าง นึกสงสัยจึงถกแขนเสื้อออกมาดู ไปเห็นรอยเข็มหลายจุดก็ได้ข้อสรุป
“มันเป็อาจจะพวกเด็กติดยาธรรมดา ดูจากแผลที่แทงนายใหญ่ก็ไม่ลึกมาก เหมือนลังเลและไม่ชำนาญการใช้มีด”
“เป็พวกมือใหม่สินะ” ศรัณย์สันนิษฐาน
“มือใหม่ยังดูมากไปด้วยซ้ำ ฉันเตะนิดเดียวมันก็ปลิวแล้ว” เพียงฝันเล่าถึงเหตุการณ์ตอนสู้กับคนร้าย เขาไม่ได้มีแรงมากนัก และขาดทักษะการต่อสู้ เธอจึงจัดการได้โดยง่าย ไม่แน่ว่าข้อสันนิษฐานของธรณ์อาจจะถูก คนร้ายเป็เพียงวัยรุ่นติดยา ไม่ใช่นักฆ่า
“ทำเป็เก่งไป คุณหนูอย่างคุณไปหัดต่อสู้มากจากที่ไหน”
“ก็...ดูจากในละครไง ชั่วโมงนั้นมันใ ทำอะไรไปบ้างไม่รู้ตัวหรอก เลยไปมั่ว ๆ ลืมตามามันก็ลงไปกองที่พื้นแล้ว” เพียงฝันตอบแถลไป เธอลืมเสียสนิทว่าตอนนี้ตัวเองไม่ใช่เพียงฝันแต่เป็เพลงขวัญผู้ว่ายน้ำไม่เป็และต่อสู้ไม่ได้ แอบชำเลืองมองศรัณย์เขาก็ดูจะสงสัยเธอไม่หาย แต่พอธรณ์ร้องเรียก ชายหนุ่มก็หันไปสนใจฝ่ายนั้นแทน
“มีรอยสักรูปไม้กางเขนอยู่ที่หลังมันด้วยครับนาย” ธรณ์ฉีกเสื้อมันให้ศรัณย์เห็นชัด ๆ
“ศาสนาคริสต์หรือเปล่าครับ” ดิตถ์ไม่แน่ใจ
“ไม่น่าใช่ มันดูเหมือนลัทธิอะไรสักอย่างมากกว่า สมัยนี้วัยรุ่นมันชอบสักตามกลุ่มแก๊งของมัน”
“พวกนายลองไปสืบดู เผื่อจะได้เบาะแสอะไรบ้าง” ศรัณย์สั่งการ เขาเองก็ไม่แน่ใจว่ารอยสักนี้จะช่วยตามหาคนที่้าฆ่าเขาได้บ้างหรือเปล่า
“นายจะให้จัดการยังไงกับศพนี่ครับ”
“เอาไปเก็บไว้ที่ผับก่อน แล้วป่าวประกาศบอกทุกคนว่าฉันฟื้นแล้ว”
“มันจะดีเหรอครับ เราจะไม่มีโอกาสจับคนที่จะฆ่านายได้แล้วนะครับ” คณินไม่เห็นด้วยกับการเปลี่ยนแผน
“ถ้ามันอยากฆ่าฉันให้ตาย ยังไงสักวันพวกมันก็ต้องมาอีก ทำตามที่ฉันบอกเถอะ ฉันอยากดูปฏิกิริยาของคนอื่นว่าเป็ยังไงบ้าง”
“ได้ครับ ผมจะโทรแจ้งอาการนายให้พวกคุณ ๆ ทราบ”
“อืม...ดี”
คนอื่นที่ศรัณย์หมายถึงไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก ก็คนในพิภักดิ์ดาศรนี่ล่ะ มันน่าหดหู่ใจไม่น้อยที่เราดันสงสัยพวกเขาเป็คนแรก เมื่อกำลังถูกตามฆ่า
.....................................................................................
พระเอกเราก็แอบสงสัยอยู่นาว่าทำไมจู่ ๆ เมียก็ต่อสู้เก่งขึ้นมา
ฝั่งเพียงฝันก็สู้แบบไม่กลัวลูกหลุดแถมยังมาอวดผัวอีก
2K
