ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

  อี้เฉินที่มาถึงหน้าวังวิหาร ของเทพสวรรค์ ตัวเขาก็ถึงกับหน้ามืดทะมึน เมื่อมองเห็นศีรษะของเจ้าสำนักเซียน เทียนชาง และเหล่าผู้อาวุโสชราคนอื่นๆ ถูกตัดศีรษะแขวนประจานด้านหน้าวังวิหาร มันก็ทำให้เขาเดือดดาล บ้าคลั่งขึ้นมาในทันที ไม่แม้จะสนใจเหล่าทหารที่เฝ้าอารักขาเทพสวรรค์อีกต่อไป

  "เจ้าหยุดเดียวนี้ ไม่รู้หรือที่แห่งนี้เป็นที่ประทับของเทพสวรรค์ หากไม่มีเรื่องอันใดห้ามผู้คนภายนอกบินทะยานมาด้านบนพื้นที่แห่งนี้"

อี้เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง"ข้านำของล้ำค่ามาบรรณาการเทพสวรรค์ พวกเจ้าช่วยไปรายงานเทพสวรรค์ให้ข้าหน่อย ข้าได้ศาสตราวุธ ระดับจักรพรรดิ ชิ้นหนึ่งมา" ก่อนอี้เฉินจะหยิบเจดีย์น้อยสีทอง ออกมาสู่สายตาของเหล่าทหาร ก่อนที่จะเก็บมันกลับไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อเหล่าทหารเฝ้าประตูเห็น เจดีย์น้อยสีทอง ในมือของอี้เฉินมันก็ทำให้พวกเขาตาลุกวาว อยากจะเข้าไปช่วงชิงมันมา ส่งมอบให้เทพสวรรค์ด้วยมือของตัวเอง เพื่อสร้างผลงาน แต่ก็ไม่กล้าเมื่ออยู่ด้านหน้าพระราชวังแห่งนี้

นายกองคนหนึ่งสั่งการไปที่ทหารเฝ้ายามในทันที "เจ้าไปรายงานเทพสวรรค์ ซานหลง ว่ามีมดปลวกขอเข้าเฝ้าพระองค์"

"น้อมรับคำสั่ง"

    ระหว่างที่รอคำสั่งจากเทพสวรรค์ซานหลง เหล่าทหารก็จับสังเกตที่ตัวของอี้เฉิน ราวกับพวกเขามองพลังของเด็กหนุ่มผมขาวไม่ออกอย่างไรอย่างนั้น ทั้งใบหน้าที่ดูคุ้นตาชอบกล ราวกับเคยเจอตัวเขาที่ไหนมาก่อนอย่างไรอย่างนั้น แต่เมื่อมองเด็กหนุ่มผมขาวดี ดี กลับรู้สึกว่าเด็กหนุ่มผมขาวผู้นี้ สงบนิ่งเกินไป ราวกับไม่หวาดกลัวต่อเทพสวรรค์ ที่อยู่เบื้องหน้า

   อี้เฉินในยามนี้เขาต้องเก็บโทสะของตัวเองไว้อย่างดี ไม่คิดทำอะไรให้เสียแผนอีกต่อไป เฝ้ารอที่จะเข้าไปด้านในพระราชวังแห่งนี้ หมายมั่นลอบสังหารเทพสวรรค์ ดูสักครั้ง ถึงอย่างไรผู้คนในยามนี้ก็คงคิดว่าตัวเขานั้นได้ตายไปแล้ว พวกเขาคงไม่คิดว่าเด็กหนุ่มผมขาวที่พวกเขาส่งออกไปตาย จะรอดพ้นศัตรูต่างดินแดนกลับมาได้ ในยามนี้ตัวเขาไม่มีอะไรให้เสียอีกต่อไป หากทุกอย่างเป็นไปตามแผน เขาจะไม่ต้องเสียปราณพลังไปมาก   จากการต่อสู้ คิดเก็บออมปราณพลังไว้สู้กับเทพสวรรค์องค์อื่นๆ ต่อไป ในยามนี้ที่อี้เฉินหวาดกลัว มีเพียงสิ่งเดียวคือไฟเทพภายในร่างของเขาจะเร่งการเผาผลาญ ฆ่าสังหารตัวเขาลงก่อนที่เขาจะฆ่าสังหารเทพสวรรค์ลงได้

ทันใดวังวิหารสีทองก็ถูกเปิดออก อี้เฉินก็ก้าวเท้าเดินเข้าไปภายในพระราชวังอย่างไม่ได้เกรงกลัวต่อความตาย ด้านข้างภายในพระราชวังเต็มไปด้วยกรงขัง ที่กักขังเหล่าผู้ไม่สวามิภักดิ์ไว้ นับร้อยคน ใบหน้าของพวกเขาเหล่านั้นเศร้าหมอง ก้มหน้า ก้มตาภายในกรงขัง ราวกับหมดอาลัยตายอยาก ไม่มีแววตาของความหวังอีกต่อไป ไร้แสงสีในรูม่านตา กายาเต็มไปด้วยบาดแผลที่ถูกทรมาน

   แต่ในทันใดที่อี้เฉินเลือบไปเห็นกรงขัง กรงขังหนึ่ง ที่มีเหล่าอนุชนรุ่นราวคราวเดียวกับตัวเขาอยู่หลาย10คน ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นมาในทันที 'นั้นมันซีเผิง ไม่ใช่หรือเหตุใด เขาถึงถูกจับมาอยู่ภายในพระราชวังแห่งนี้ได้ แล้วซีเยว่ กงหนาน หริ่นหลัน พวกนางจะยังปลอดภัยอยู่หรือไม่' เขาพยายามกวาดสายตาก็ไม่เห็นตัวพวกนาง แถมยังมีผู้อาวุโสเยว่เทียน ปู่ของเยว่ฉานอีก แม้แต่เจ้าสำนักอักษร ที่เป็นอาจารย์ของเขา ก็ยังถูกกักขังยังพื้นที่แห่งนี้ มันจึงทำให้ใบหน้าเขาบูดเบี้ยวขึ้นมา แต่ก็พยายามเก็บโทสะเอาไว้

เทพสวรรค์ ซานหลง เอ่ยเสียงเรียบออกมา จากด้านบนบัลลังก์ "เจ้ามัวชักช้าอยู่ไย รีบเดินเข้ามาภายในพระราชวังเร็วเข้า"

   อี้เฉินที่ได้ยินเขาเก็บใบหน้าที่มืดทะมึน กลับไปในทันที ก่อนเอ่ยพูดเยินยออเทพสวรรค์ "ขออภัยท่านเทพสวรรค์ เหมือนว่าข้าจะเจอกับคนรู้จักของข้าในยามอดีต แต่น่าเสียดายคนผู้นี้เขาอยู่ไม่เป็น"

เมื่อนักโทษภายในกรงขังได้ยิน เขายกยิ้มหัวเราะออกมา ก่อนพูดจาเย้ยหยันอี้เฉินในทันที "เจ้ามันก็แค่คนเนรคุณแผ่นดิน ผู้ใดที่เข้ามาภายในพระราชวังแห่งนี้ได้ก็มักเป็นพวก เลียแข้งเลียขา เทพสวรรค์แทบทั้งสิ้น"

  เทพสวรรค์ ซานหลง ยกยิ้มเมื่อได้ยินคำพูดของอี้เฉิน ก่อนจะพูดข่มขู่เหล่านักโทษ"เจ้านักโทษ สงสัยเจ้าจะยัง ไม่เข็ดหลาบกับการถูกทรมานใช่หรือไม่" ทันใดที่เทพสวรรค์เอ่ยพูดเสร็จ ภายในพระราชวังต่างเงียบสงัดลงในทันที เหล่านักโทษต่างตัวสั่นเทิ้มราวกับลูกนกในทันใด แม้แต่เสียงโซ่กระทบกันยังไม่ดังออกมา

เทพสวรรค์ ซานหลง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง"เชิญเจ้านั่งดื่มกินก่อน หากของที่เจ้าหามาได้เป็น ศาสตราวุธ ระดับ จักรพรรดิ จริงไม่มีสิ่งใดที่เจ้าขอแล้วข้าไม่ให้"

   อี้เฉินคำนับไปที่เทพสวรรค์ในทันที "ขอบคุณท่านเทพสวรรค์ ก่อนกวาดสายตามองดูใบหน้าเทพสวรรค์อย่างเต็มตา มันก็ทำให้เขาตกตะลึงอยู่ไม่น้อย เมื่อมองเห็นใบหน้าของตงฟางชิงชาง ที่ตัวอี้เฉินเคยมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน หาก ตงฟางชิงชางไม่ถอยทัพเยว่ฉานก็อาจจะไม่ตาย แต่เหตุใดเขาถึงกลายเป็นเทพสวรรค์ได้ แถมเหมือนว่าเขายังจดจำใบหน้าของเขาไม่ได้เสียด้วยซ้ำ มันจึงทำให้อี้เฉินประหลาดใจ

   เมี่ยนจือนางจึงส่งปราณจิต ไขข้อสงสัยให้อี้เฉิน "มันคือการจุติผ่านร่างเนื้อ ข้าเคยได้ยินมา ปราณจิตของพวกเขาทั้งสองน่าจะเชื่อมเข้าหากันโดยสมบูรณ์แล้ว ถึงจะจดจำใบหน้าของเจ้าไม่ได้ แต่เจ้าอย่าได้ประมาท"

แต่ในทันใดที่เขาเตรียมจะละสายตาจากเทพสวรรค์ ตัวเขากับเห็นหญิงสาวที่นั่งข้างกายเทพสวรรค์ กลับกลายเป็น ซีเซียว เจ้าสำนักศักดิ์สิทธิ์เสียอย่างนั้นมันก็ทำให้เขาตกใจไม่น้อย จ้องมองนาง อย่างไม่วางตา

นางเองก็ตกใจเช่นกัน เมื่อเห็นใบหน้าเด็กหนุ่มผมขาว ที่ตัวของนางเคยอยากรับมาเป็นศิษย์อีกคน มองเด็กหนุ่มอย่างไม่วางตา ราวกับอยากจะเอ่ยเตือนอะไรเด็กหนุ่ม แต่ก็ไม่กล้ากระทำการอะไรที่บุ่มบ่าม

เทพสวรรค์ ซานหลง กระแอมออกมาเสียงดัง เมื่อเห็นทั้งสองสบตากันนานเกินไป ถึงตัวเขาจะรู้ดีว่า อายุของพวกเขาทั้งสองห่างกันเป็นอย่างมากก็ตาม ก็ไม่อาจไว้ใจได้ เทพสวรรค์ ซานหลง เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงดุดันในทันที "เจ้าคงไม่คิด ขอ มเหสีของข้าหรอกนะ"

อี้เฉินที่นังขัดสมาธิที่โต๊ะจิบสุรา เขาคำนับมาที่เทพสวรรค์ในทันที "มิกล้า เทพสวรรค์ ซานหลง เพียงใบหน้าที่งดงามของนาง ดึงดูดข้าเท่านั้น นางช่างงดงาม สมคำร่ำลือจริงๆ"

"เจ้าเองก็ชอบเชยชมสาวงามงั้นหรือ งั้นข้าจะเรียกสาวๆ ออกมาปรนนิบัติเจ้าเองก็แล้วกัน ตัวเจ้าเลือกสาวงามที่เจ้าถูกใจได้เลย ....เด็กๆ ออกมาต้อนรับคุณชายท่านนี้ให้ดี อย่าได้ขาดตกบกพร่องเป็นอันขาด แต่ก่อนอื่นข้าต้องเห็น ศาสตราวุธ ระดับ จักรพรรดิเสียก่อน"

  สาวใช้ยกอาหารสุรา มาวางด้านหน้าอี้เฉินในทันที เหล่าหญิงงามนับ20คน ต่างออกมาปรากฏกายด้านหน้าอี้เฉิน ราวกับเป็นสาวนางโลมให้เลือกเชยชมอย่างไรอย่างนั้น แต่ใบหน้าเหล่านั้นงดงามกว่าหลายสิบเท่า ราวกับเซียนหญิงที่ย่างกรายเดินลงมา ทุกคนล้วนเป็นโฉมสะคราญงามล่มเมือง ดั่งแหล่งรวมหญิงสาวที่งดงามที่สุดในดินแดนแห่งนี้

   อี้เฉินยกยิ้ม ก่อนนำเอา เจดีย์น้อยออกมา มันจึงทำให้ เทพสวรรค์ ซานหลง หนังตากระตุกเล็กๆ ยังจดจำคำที่ เทพสวรรค์ สุยเยว่หนาน เอ่ยพูดออกมาได้ ว่านางตามหา เจดีย์น้อย แต่ก็ไม่คิดอะไรปล่อยผ่านไปก่อน อยากจะรู้เด็กหนุ่มผมขาวจะมาไม้ไหน แต่เมื่อเขากวาดตามองอย่างไรเด็กหนุ่มผมขาวก็ดูไม่ใช่เทพสวรรค์ครึ่งก้าว ที่เขาตามหา คนผู้นั้นไม่น่าจะซ่อนปราณพลังได้ลึกถึงขนาดเทพสวรรค์จับสัมผัสไม่ได้

ก่อนอี้เฉินจะเก็บเจดีย์น้อยกลับไป "ท่านไม่ต้องกังวล เมื่อข้าบอกความต้องการของข้าเมื่อใด ข้าจะมอบเจดีย์น้อย ด้วยมือของข้าเอง"

เทพสวรรค์ ซานหลงเอ่ยด้วยความภาคภูมิใจ "เอาเช่นนั้นก็ได้ แล้วเป็นอย่างไรบ้างเล่า เหล่าสาวงามของข้าทั้ง20คนล้วนเป็นโฉมสะคราญงามล่มเมือง"

อี้เฉินที่ได้ยินเขาหันไปมองสาวงามทั้ง20คนในทันที แต่เมื่อเขากวาดตามองเห็น ซีเยว่ กงหนาน หรั่นหลัน มันก็ทำให้เขาเกือบเก็บอาการไม่อยู่

ในยามแรกพวกนางทั้ง3 ก็ต่างมีสีหน้าบึ้งตึง แต่เมื่อเห็นใบหน้าของเด็กหนุ่มผมขาวที่หันมามันก็ทำให้พวกนางทั้ง3ตาเบิกกว้างเท่าไข่ห่าน ราวกับเห็นผีในยามกลางวัน ก่อนจะรีบเก็บอาการในทันที แต่แววตากลับรู้สึกหวาดกลัวอี้เฉินจะตายตกขึ้นมาในทันใด

พวกนางต่างพากัน สบถ ด่าในใจ 'ไอ้เจ้าบ้าอี้เฉิน เจ้าอุตส่าห์หนีรอดกลับมาดินแดนร้อยแคว้นได้ เหตุใดถึงเข้ามา ฆ่าตัวตายถึงภายใน สถานที่แห่งนี้'