มหาศึกแห่งจักรวาล

ช่วงบ่าย

หลังจากฝึกกันมาหลายชั่วโมง

ทั้งสิบคนกลับมารวมตัวกันหน้าห้องบอสอีกครั้ง

ไม่มีใครพูดถึงการพักต่อ

เพราะครั้งนี้...

พวกเขาจะเข้าไปอีกครั้ง

ไคยืนอยู่ด้านหน้า

รันกระชับโล่ในมือ

นักสำรวจคนอื่นตรวจอาวุธของตัวเอง

นัทสะพายง้าวไว้ด้านหลัง

มาร์โกหมุนมีดสั้นในมือหนึ่งรอบ ก่อนเก็บกลับเข้าฝัก

นัทมองพี่ชาย

“พร้อมไหม?”

มาร์โกพยักหน้า

“พร้อม”

ไคมองทั้งสอง

“ครั้งนี้อย่าฝืน”

นัทพยักหน้า

“ถ้าไม่ไหวก็ถอย”

“ใช่”

ไคหันไปมองประตู

“ไม่มีใครต้องพิสูจน์อะไร”

ประตูหินยังเปิดค้างอยู่

ไม่มีสิ่งใดขวางทางเข้าออก

แต่ทันทีที่ทั้งกลุ่มก้าวผ่านเข้าไป—

บรรยากาศกลับเปลี่ยนไปทันที

ตึง...

เสียงบางอย่างดังขึ้นจากส่วนลึกของห้อง

ทุกคนหยุด

ออร่าหนักหน่วงค่อย ๆ แผ่ออกมาจากด้านใน

มันไม่ใช่เสียงคำราม

ไม่ใช่แรงกระแทก

แต่เป็นแรงกดดันที่ทำให้ร่างกายรู้สึกหนักขึ้นโดยไม่ต้องสัมผัส

นัทกำง้าวแน่น

ความรู้สึกนี้...

เหมือนครั้งแรกที่พวกเขาเจอบอสในชั้นสอง

แต่ครั้งนี้หนักกว่า

มาร์โกหรี่ตา

“มันยังอยู่”

นัทพยักหน้า

“ครับ”

ไคยกหมัดขึ้น

เปลวไฟลุกขึ้นรอบกำปั้น

“เตรียมตัว”

ตึง!

พื้นห้องสั่น

ร่างขนาดใหญ่ค่อย ๆ ก้าวออกมาจากความมืด

เกราะหินหนาปกคลุมทั่วร่าง

ดวงตาส่องแสงเย็นเยียบ

และบริเวณขาด้านหลัง...

รอยแตกจากการต่อสู้ครั้งก่อนยังคงอยู่

นัทมองตรงนั้น

“ยังไม่หาย”

มาร์โกตอบ

“งั้นเราก็ยังมีจุดเดิม”

บอสยกอาวุธขึ้น

ฟ้าว!

ร่างขนาดใหญ่พุ่งเข้ามา

“มาแล้ว!”

รันยกโล่

เคร้งงง!

แรงกระแทกทำให้ร่างของเขาถอยหลังหลายก้าว

ไคพุ่งเข้าโจมตีทันที

ตูม!

หมัดปราณไฟกระแทกเข้าที่ลำตัวของบอส

เปลวไฟระเบิดออก

แต่บอสเพียงถอยไปหนึ่งก้าว

นัทมองจังหวะนั้น

เขาไม่ได้ใช้สกิล

เพียงส่งปราณลงไปยังขา

ฟึ่บ!

ร่างพุ่งออกไป

เร็วกว่าเดิม

ง้าวถูกยกขึ้น

นัทเข้าประชิดด้านหลังในเวลาไม่กี่วินาที

ฉัวะ!

ง้าวฟันเข้าใส่ข้อต่อเดิม

แกร๊ก!

รอยแตกขยายขึ้นเล็กน้อย

นัทถอยออกทันที

“ได้!”

แต่บอสหมุนตัวกลับเร็วกว่าที่คิด

ฟ้าว!

อาวุธขนาดใหญ่กวาดเข้ามา

นัทรีบส่งปราณลงเท้า

ฟึ่บ!

ร่างพุ่งถอยออก

อาวุธของบอสกวาดผ่านหน้าไปเพียงนิดเดียว

ตูม!

พื้นด้านหลังแตกกระจาย

นัทมองหลุมที่เกิดขึ้น

“เกือบไป”

มาร์โกปรากฏขึ้นข้าง ๆ

“นายยังชอบเข้าใกล้เกินไป”

“ก็ต้องฟันมัน”

“ฟันได้ แต่ไม่ต้องยืนรอให้มันฟันกลับ”

นัทหัวเราะ

“รู้แล้วครับ”

บอสคำราม

มันพุ่งเข้าใส่ทั้งสองอีกครั้ง

รันรีบเข้าขวาง

เคร้ง!

โล่รับการโจมตีเต็มแรง

รันกัดฟัน

“ไค!”

ไคพุ่งเข้าจากด้านข้าง

ตูม!

หมัดไฟกระแทกเข้าที่หัวเข่า

บอสเสียหลักเล็กน้อย

“ตอนนี้!”

มาร์โกหายเข้าไปในเงา

พรึ่บ!

ร่างของเขาปรากฏด้านหลังบอส

แต่คราวนี้—

เขาไม่ได้ออกมาจากเงาด้วยความเร็วเดิม

มาร์โกส่งปราณลงเท้าก่อน

ฟึ่บ!

ร่างของเขาเคลื่อนออกจากจุดเดิมทันที

เปลี่ยนตำแหน่งออกไปด้านข้าง

จากนั้น—

ฉึก!

มีดแทงเข้าไปตรงรอยแตกของข้อต่อ

เข้าได้ลึกกว่าเดิมเล็กน้อย

มาร์โกถอนมีดออกทันที

“เปิดแล้ว!”

นัทเห็นช่อง

เขาส่งปราณลงเท้า

ฟึ่บ!

ร่างพุ่งเข้าไป

ง้าวถูกยกขึ้น

แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้ใช้สกิล

ฉัวะ!

คมง้าวฟันเข้าใส่รอยแตกเดิม

แกร๊กกก!

รอยแตกขยายออกอีก

เศษเกราะหินหลุดออกมา

บอสชะงัก

ทุกคนเห็นพร้อมกัน

ไคตะโกน

“ต่อ!”

รันกระแทกโล่ใส่

ตูม!

ไคโจมตีจากด้านหน้า

มาร์โกหายเข้าเงา

นัทเปลี่ยนตำแหน่งด้วยแรงส่งจากเท้า

ไม่มีใครใช้พลังเกินความจำเป็น

การโจมตีทั้งหมดมุ่งไปที่จุดเดียว

ข้อต่อด้านหลัง

แต่บอสไม่ยอมให้พวกเขาทำเช่นนั้นง่าย ๆ

มันกระทืบเท้าลง

ตูมมม!!!

แรงสั่นสะเทือนกระจายไปทั่วห้อง

นัทเสียหลักไปครู่หนึ่ง

มาร์โกที่กำลังจะออกจากเงาหยุดทันที

บอสหมุนตัว

อาวุธขนาดใหญ่ฟาดกวาดออกไป

ฟ้าววว!

“หลบ!”

ทุกคนกระจายตัว

รันยกโล่รับ

เคร้ง!!!

ร่างของเขาถูกกระแทกจนไถลไปกับพื้น

ไครีบเข้าไปช่วย

แต่นัทเห็นแล้วว่า

บอสกำลังหันกลับมาทางมาร์โก

มาร์โกยังอยู่ใกล้เกินไป

“พี่!”

มาร์โกหันมา

อาวุธของบอสกำลังฟาดลง

ฟ้าว!

มาร์โกส่งปราณลงเท้า

ฟึ่บ!

ร่างของเขาพุ่งออกด้านข้าง

อาวุธฟาดลงบนพื้นตรงจุดเดิม

ตูม!!!

พื้นแตก

มาร์โกกลิ้งไปกับพื้นหนึ่งรอบ

ก่อนลุกขึ้น

เขามองจุดที่ตัวเองเพิ่งอยู่

แล้วถอนหายใจ

“เกือบแล้ว”

นัทมอง

“เมื่อกี้ใช้ได้”

มาร์โกพยักหน้า

“อืม”

“พี่ทำได้เร็วขึ้น”

“แต่ยังไม่พอ”

มาร์โกหันกลับไปมองบอส

“มันเร็วเกินไป”

บอสคำรามอีกครั้ง

มันยกอาวุธขึ้น

คราวนี้แรงกดดันเพิ่มขึ้นอย่างชัดเจน

ทั้งห้องเงียบลงชั่วขณะ

ไคมองทุกคน

แล้วตะโกน

“ถอย!”

ไม่มีใครเถียง

รันถอยก่อน

ไคตามหลัง

มาร์โกหายเข้าเงา

นัทส่งปราณลงเท้า

ฟึ่บ!

ทั้งสองพุ่งถอยออกจากระยะโจมตี

ตูมมม!!!

อาวุธของบอสฟาดลงตรงกลางห้อง

แรงกระแทกทำให้พื้นแตกเป็นวงกว้าง

ฝุ่นลอยขึ้นเต็มพื้นที่

ทุกคนถอยกลับมาถึงทางเข้า

ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บรุนแรง

แต่ไม่มีใครคิดจะกลับเข้าไปอีก

เมื่อฝุ่นเริ่มจาง

นัทหอบเล็กน้อย

เขามองเข้าไปในห้อง

บอสยังยืนอยู่ตรงนั้น

ข้อต่อด้านหลังมีรอยแตกมากกว่าเดิม

แต่ยังไม่พัง

มาร์โกมองมีดในมือ

มีเศษหินติดอยู่ตรงปลายมีด

“เราเข้าใกล้ขึ้น”

นัทพยักหน้า

“แต่ยังฆ่าไม่ได้”

ไคมองบอส

“ใช่”

เขาหันกลับมาหาทุกคน

“วันนี้พอ”

ไม่มีใครค้าน

ทุกคนเริ่มถอยออกจากห้อง

นัทเป็นคนสุดท้ายที่หันหลังให้บอส

ก่อนออกมา เขามองข้อต่อด้านหลังอีกครั้ง

มันมีรอยแตกมากกว่าเดิม

แต่ระยะห่างระหว่างพวกเขากับชัยชนะ...

ยังไกลมาก

นัทออกจากห้อง

ประตูยังคงเปิดอยู่ด้านหลัง

เขาหันมองมาร์โก

“พี่”

“ว่า?”

“เมื่อกี้ตอนพุ่ง...”

มาร์โกมองเขา

“อะไร?”

“ถ้าพี่เพิ่มแรงส่งอีกนิด แล้วใช้เงาต่อทันที...”

มาร์โกเงียบไป

ก่อนมองกลับเข้าไปในห้องบอส

“น่าจะทำได้”

นัทพยักหน้า

“งั้นพรุ่งนี้ลองใหม่”

มาร์โกยิ้มบาง ๆ

“ได้”

ไคที่เดินผ่านทั้งสองคนได้ยิน

“พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน”

นัทหัวเราะ

“ครับ”

ทั้งกลุ่มเริ่มนั่งพักหน้าห้องอีกครั้ง

วันนี้พวกเขายังแพ้

แต่เป็นการแพ้ที่ต่างจากสองครั้งก่อน

เพราะครั้งนี้...

พวกเขาไม่ได้เพียงรู้ว่าบอสมีจุดอ่อน

แต่เริ่มรู้แล้วว่า

จะเข้าไปถึงจุดนั้นได้อย่างไร