เทพจุติพิชิตฟ้า

ตอนที่ 50 อาหารเรียกน้ำย่อย

ระหว่างลงจากภูเขา

หลินเหม่ยชินเตือนหลินเยี่ย “หลินเยี่ย คุณแต่งงานมีลูกแล้วนะ ขอเตือนว่าอยู่ให้ห่างจากพี่สาวของฉัน”

“คุณควรเตือนพี่สาวตัวเองให้อยู่ห่างจากผม”

“พี่สาวฉันตามตื๊อคุณเหรอ?”

“ไม่ใช่อย่างที่คุณคิดหรอก” หลินเยี่ยเดินไปสองสามก้าวก่อนจะหันกลับมา “เธอแค่เคารพผมในฐานะอาจารย์และต้องการเรียนรู้ทักษะด้านศิลปะการต่อสู้จากผม”

“โอ้!” หลินเหม่ยชินรู้สึกโล่งใจเมื่อได้ยินสิ่งนี้ก่อนจะถาม “แล้วคุณจะรับเธอเป็นลูกศิษย์ไหม?”

"ไม่"

“ทำไมล่ะ?”

“เลิกถามและรีบไปได้แล้ว” หลินเยี่ยขี้เกียจเกินกว่าจะพูดเรื่องไร้สาระ เขาเร่งฝีเท้าลงจากภูเขาไปทันที

ทั้งสองลงจากภูเขาอย่างรววดเร็ว ก่อนจะขับรถออฟโร้ดคันเก่าของหลินเยี่ยไปยังโรงแรมซีเจียง

จากนั้นไม่นานพวกเขาก้มาถึงห้องอาหารวีไอพีหมายเลขแปดสิบแปดที่หลินเหม่ยชินจองไว้

เมื่อเปิดประตูเข้าไป ปรากฏชายร่างท้วมวัยกลางคนรออยู่ในห้องพร้อมบอดี้การ์ดสองคน

เขาคือหวังกั๋วหัว พ่อค้าหยกรายใหญ่แห่งหยุนเฉิงซึ่งเชี่ยวชาญด้านธุรกิจหยก ตั้งแต่การแปรรูปหยกไปจนถึงการทำอัญมณีรวมถึงการดำเนินอุตสาหกรรมด้วย

“คุณหลิน ไม่เจอกันนาน สวยขึ้นเยอะเลยนะครับ” หวังกั๋วหัวลุกขึ้นทักทายอย่างอบอุ่น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโลภ

“เถ้าแก่หวัง ขอโทษนะคะที่ให้รอนาน” หลินเหม่ยชินชี้ไปยังหลินเยี่ยพร้อมแนะนำ “นี่คือหลินเยี่ยเพื่อนของฉัน เขาต้องการซื้อหยกจากคุณค่ะ”

“ไว้ค่อยว่ากัน” หวังกั๋วกัวชำเลืองมองหลินเยี่ยก่อนจะหันมองหลินเหม่ยชินอีกครั้ง “คุณหลินเป็นหญิงงามแห่งหยุนเฉิง สมบูรณ์แบบทุกด้านจริง”

“เถ้าแก่หวังก็พูดเกินไป”

“นั่งลงก่อนสิครับ” หวังกั๋วหัวผายมือส่งสัญญาณให้หลินเหม่ยชินนั่งข้างเขา

เขาไม่สามารถละสายตาจากหลินเหม่ยชินได้ แววตาเต็มไปด้วยความหื่นกระหายและความโลภ

“ไม่ต้องเกรงใจ นั่งลงก่อน!” หวังกั๋วหัวไม่สามารถละสายตาจากหญิงสาวได้

เธอฝืนคำสั่งหวังกั๋วหัวและนั่งลงช้างหลินเยี่ย

หวังกั๋วหัวซ่อนความโกรธไว้ในใจ “คุณหลินอยากทานอะไรสั่งได้เลยนะครับ ผมจ่ายเอง”

“ฉันเป็นคนเชิญเถ้าแก่หวังมา จะให้แขกจ่ายได้ยังไงล่ะคะ?” หลินเหม่ยชินสั่งพนักงานเสิร์ฟ “ขออาหารสุดพิเศษทั้งหมดมาเลยค่ะ”

“ได้ค่ะ” พนักงานเสิร์ฟตอบรับก่อนจะเดินออกไป

ผ่านไปไม่นาน อาหารแสนอร่อยหลายสิบจานถูกนำมาเสิร์ฟ

หวังกั๋วหัวหยิบไวน์แดงขึ้นพร้อมกล่าวด้วยความเคารพ “มาครับคุณหลิน ผมจะรินไวน์ให้คุณก่อน”

“ขอโทษนะคะ พอดีวันนี้ฉันไม่ค่อยสบายคงดื่มกับเถ้าแก่ไม่ได้” หลินเหม่ยชินปฏิเสธ

เธอไม่เคยดื่มกับผู้ชายคนไหนมาก่อน

เธอเข้าสู่วงการบันเทิงได้ด้วยอำนาจของตะกูลหลินและความสามารถของตัวเอง

ด้วยบุคลิกอันเย่อหยิ่ง เธอจึงไม่เคยพูดเยินยอเพื่อเอาใจชายคนไหนเลย

“หากไม่สบายก็อย่าดื่มเลยครับ” หวังกั๋วหัวกล่าวพร้อมจิบไวน์

“เถ้าแก่หวังคะ พวกเราอยากขอซื้อหยกชั้นดีจาก...”

“กินข้าวก่อนเถอะครับ เรื่องนั้นไว้ค่อยว่ากัน” หวังกั๋วหัวแทรกขึ้นด้วยรอยยิ้ม

“โอเคค่ะ!” หลินเหม่ยซินไม่คิดมาก หยิบตะเกียบแล้วเริ่มกิน

“กินเยอะ ๆ สิครับ” หวังกั๋วหัวเติมผักให้หลินเหม่ยชินพร้อมทักทายหลินเยี่ย “น้องชาย ยินดีต้อนรับนะ กินเยอะ ๆ ล่ะ”

หลินเยี่ยเพลิดเพลินกับอาหารโดยไม่ได้พูดอะไร

เขาต้องใช้พลังงานมากมายในการฝึกตนตลอดสองวันที่ผ่านมาจึงจำเป็นต้องได้รับการเติมเต็ม

หลังทานอาหารเสร็จ หวังกั๋วหัวเปลี่ยนท่าทีพร้อมกล่าวกับหลินเหม่ยชินอย่างไร้ยางอาย “คุณหลิน ผมตกหลุมรักคุณตั้งแต่แรกพบ หลงรักจนโงหัวไม่ขึ้น”

"เคร๊ง!"

หลินเหม่ยชินตบตะเกียบลงบนโต๊ะพร้อมกล่าวอย่างโกรธเคือง “เถ้าแก่หวัง ฉันว่าคุณเมามากจนพล่ามเรื่องไร้สาระ”

"ผมไม่ได้พล่าม"

หวังกั๋วหัวเช็ดปากพร้อมกล่าว “ผมอยากถอดชุดของคุณออกและดื่มด่ำกับสุขไปด้วยกัน”

“ดูเหมือนว่าวันนี้เราคงไม่ได้พูดถึงข้อตกลงในการซื้อขายแล้วล่ะ” หลินเหม่ยชินลุกขึ้นเดินจากไปด้วยความโมโห

หากรู้ว่าหวังกั๋วหัวจิตใจสกปรกเช่นนี้ เธอจะไม่มีทางพาหบินเยี่ยมาเจรจากับเขา

"โครม!"

ทันทีที่ยืนขึ้น เธอรู้สึกมึนงงก่อนจะทรุกตัวลงบนเก้าอี้อีกครั้ง

ทำไมจู่ ๆ เธอถึงเวียนหัวกระทันหัน แก้มแดงระเรื่อ และรู้สึกร่างกายร้อนผ่าว?

“คุณหลิน...”

หวังกั๋วหัวเอนกายไปด้านหน้าพร้อมเอียงศีรษะถามด้วยรอยยิ้ม “คุณกำลังรู้สึกมึนงงและร้อนผ่าวบริเวณช่องท้องอยู่ใช่ไหม?”

“คุณ... คุณทำอะไรฉัน?” เมื่อได้ยินคำถามของหวังกั๋วหัว หลินเหม่ยชินรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

"ฮ่าฮ่าฮ่า..."

หวังกั๋วหัวหัวเราะพร้อมชี้ไปยังอาหารสองสามจานบนโต๊ะ

“แก... สารเลว!” หลินเหม่ยชินกล่าวด้วยความโกรธ เธอไม่คิดว่าชายตรงหน้าจะกล้าวางยาลงในอาหาร

เมื่อสองวันก่อน หลินเหม่ยชินถูกผู้กำกับซุนวางยา ไม่คิดเลยว่าวันนี้หวังกั๋วหัวจะทำกับเธอเช่นกัน

ยิ่งไปกว่านั้น ยานี้มีฤทธิ์รุนแรงกว่ามาก เธอรู้สึกสับสนและกระสับกระส่ายอย่างผิดปกติ

“คุณหลิน คุณสวยมาก ผมไม่เคยเห็นใครสวยเท่าคุณมาก่อน” หวังกั๋วหัวเลียปากพร้อมพูดอย่างหื่นกระหาย “ตั้งแต่ครั้งแนกที่พบคุณ ผมสาบานกับตัวเองว่าจะต้องได้ครอบครองคุณสักครั้ง ไม่คิดเลยว่าวันนี้คุณจะให้โอกาสผม ในที่สุดผมก็ได้ในสิ่งที่ปรารถนามาโดยตลอด”

“ไอ้สารเลว แกไม่ตายดีแน่” หลินเหม่ยชินกล่าวด้วยความโมโหและวิตกกังวล

เมื่อสองวันก่อนหลินเหม่ยชินหลุดพ้นน้ำมือผู้กำกับซุนมาได้ วันนี้เธอจะเสีบคงามบริสุทธิ์ให้กับหวังกั๋วหัวหรือไม่?

ครั้งก่อนหลินเยี่ยช่วยไว้ได้ แต่ครั้งนี้เขาเองก็กินยานอนหลับไปจำนวนมากเช่นกัน อาจช่วยเธอได้ยาก

“อยากด่าอะไรก็ด่ามาเลย เพราะหลังจากนี้คุณจะต้องอ้อนวอนผม” หวังกั๋วหัวสั่งบอดี้การ์ด “เอาตัวเธอขึ้นมา ฉันจะมอบความสุขอันน่าจดจำให้เธอสักหน่อย”

"ครับ!"

บอดี้การ์ดทั้งสองได้รับคำสั่งพร้อมวิ่งไปยังหลินเหม่ยชินทันที

“หากอยากทำอะไรเธอ คงต้องผ่านผมให้ได้ก่อน” หลินเยี่ยเหยียดแขนก่อนจะลุกขึ้นยืนต่อหน้าหญิงสาว

แววตาของหลินเหม่ยชินเปล่งประกาย เธอไม่คิดว่าหลินเยี่ยที่กินยานอนหลับจำนวนมากจะยังแข็งแรงแบบนี้

หวังกั๋วประหลาดใจและอดไม่ได้ที่จะถาม “ทำไมแกไม่เป็นอะไรเลยล่ะ?”

“ยานอนหลับเพียงเล็กน้อยก็เป็นแค่อาหารเรียกน้ำย่อยสำหรับผม” หลินเยี่ยกล่าวอย่างเย็นชา

เขารู้อยู่แล้วว่ามียานอนหลับในอาหาร ดังนั้นจึงใช้พลังวิญญาณล้างพิษทันทีที่กินเข้าไป

“ไอ้บ้านี่แปลกคน!” หวังกั๋วหัวกัดฟันสั่งบอดี้การ์ด “จัดการมัน”

“ครับ!” บอดี้การ์ดทั้งสองรับคำสั่งพลันพุ่งเข้าใส่หลินเยี่ย

ก่อนที่พวกเขาจะเข้าถึงตัว หลินเยี่ยขว้างจานออกทุบบอดี้การ์ดทั้งสองจนล้มลงหมดสติไป