Chapter 3
วันศุกร์ 15.00น.
เสียงโหวกเหวกโวยวายของนิสิตปี 2ดังขึ้นเป็ระยะมาสักพักแล้วบริเวณลานคณะ เนื่องจากวันนี้เป็วันที่ผักบุ้งหัวหน้าสาขาของพวกเรานัดประชุมเื่การจับสายรหัสเพราะตอนนี้ก็เปิดเทอมมาได้อาทิตย์หนึ่งแล้ว น้องๆทุกคนก็น่าจะเริ่มอยู่ใน่ปรับตัวและน่าจะพร้อมทำกิจกรรม
กิจกรรมพี่รหัส-น้องรหัสจะมองว่าเป็เื่ที่ดีกับน้องปี1 ไหม สำหรับเขา เขาก็มองว่าก็ถือเป็เื่ที่ดีอย่างน้อยก็ยังพอมีคนให้เราคอยถาม คอยบ่นเื่เรียน เื่ส่วนตัวเหมือนมีเพื่อนเพิ่มมาอีกคน บางปีเขาเห็นรุ่นพี่ที่จบไปก็ได้งานจาก connectionพี่ๆน้องๆในสาขานี่แหละหรือไม่อย่างน้อยๆก็มีคนส่งข้าว ส่งน้ำตอนเราปั่นโปรเจ็คก็ยังดี เหมือนเขาสมัยปี 1ที่วิ่งส่งข้าว เสิร์ฟน้ำ เสิร์ฟขนมให้ไอพี่ดราฟ พี่รหัสตัวดีของผมนี่เอง
“เอาล่ะ เพื่อนๆทุกคนจากที่เราเคยเกริ่นไปเื่จับสายรหัสของน้องปี 1 เมื่อ 2-3 วันที่แล้วตอนนี้เราได้กำหนดการณ์วันจับสายมาแล้วนะ ก็คือวันอังคารหน้า ่ 17.00-18.00 น.นะทุกคน แล้วก็ขอความร่วมมือทุกคนมาเข้ากิจกรรมกันเยอะๆนะ อย่างน้อยมาดูว่าน้องรหัสเราหน้าตาแบบไหนก็ยังดีอีกอย่างพี่ๆปี 3-5 ก็จะมีแวบมาดูด้วยนะ”
สิ้นเสียงประกาศจากเพื่อนตัวเล็กกลุ่มคนที่นั่งฟังกันอยู่ก็ส่งเสียงโหวกเหวกโวยวายออกมายิ่งกว่าผึ้งแตกรังบ้างก็ภาวนาให้ได้น้องรหัสสวยๆ บ้างก็ขอน้องรหัสสายเปย์บ้าง เพราะลำพังตัวพี่ๆเองซื้อของทำโปรเจ็คแต่ละอันก็แทบจะกินแกลบกันอยู่แล้ว
“อ้อเดี๋ยววันจันทร์ให้ทุกคนคิดโค้ดของตัวเองมาคนละ 1 อันนะเดี๋ยววันจันทร์หลังเรียนคาบแรกเสร็จเอามาให้เรานะ”
“พวกมึงว่ากูจะได้น้องรหัสผู้หญิงหรือผู้ชายวะ”ชาร์คหันมาถามผมกับเ้านายตาเป็ประกาย
“อย่างมึงกูขอให้ได้น้องรหัสชายแท้ กล้ามแน่นนิสัยเ็าแล้วกัน” ผมพูดอย่างรู้ทันมัน
“โห่ไรวะ มึงอย่ามาแช่งกูนะเ้าจันทร์อย่างกูต้องน้องรหัสตัวเล็ก นิสัยเรียบร้อยน่ารัก พูดจาเพราะๆเท่านั้นเว้ย”
หลังฟังจบผมและเ้านายก็พากันส่ายหน้าอย่างหน่ายใจกับนิสัยขี้หลีของเพื่อน
“แล้วมึงล่ะอยากได้น้องรหัสผู้หญิงหรือผู้ชาย” เ้านายหันมาถามผม
“อืม ไม่รู้ว่ะผู้ชายมั้งน่าจะคุยกันง่าย แต่จริงๆได้น้องผู้หญิงก็ไม่ติดอ่ะ กูชิวๆ”
“งั้นถ้ามึงได้น้องผู้หญิงก็เอามาแลกกับกูดิเ้าจันทร์”ชาร์คแทรกเสียงทะเล้น
“ฝันไปเถอะ”
“อย่างมึงอ่ะได้น้องรหัสผู้หญิงก็ดีไม่ต้องไปเอาหรอกพวกน้องผู้ชายมันไว้ใจไม่ได้”
เ้านายตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“เหมือนมึงอ่ะเหรอ”
“กูเนี่ยไว้ใจได้มากสุดแล้วอ้วนผู้ชายคนอื่นมันเป็ไงก็ไม่รู้มึงอย่าไปไว้ใจมันมาก มันจะมาหลอกมึงตอนไหนก็ไม่รู้”
“น้องปี 1 เนี่ยนะ จะมาหลอกเอาอะไรจากกู” ผมแหวกลับ
“เหอะ เด็กประถมมึงก็ห้ามไว้ใจขึ้นชื่อว่าผู้ชายมันก็เหมือนกันหมด”
“งั้นมึงก็ด้วยอ่ะสิ”
“ยกเว้นกูคนหนึ่ง จำไว้ว่ากูไม่เคยคิดไม่ดีกับมึงเข้าใจไหมอ้วน”
เมื่อผมเริ่มเถียงเ้านายก็เริ่มตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงจริงจังติดจะดุเล็กน้อย
“จ้าพ่อ”
นั่นแหละครับจบประโยคผมก็โดนบู้บี้ปากไปโดยปริยาย
เหอะ! อยากจะเถียงแต่ก็เถียงไม่ได้ั้แ่เด็กจนโตก็มีแต่มันกับชาร์คนี่แหละคอยอยู่ข้างๆผม ไปไหนไปกันสมัยก่อนผมตัวผอมดูขี้โรคแถมยังใส่แว่นหนาเตอะ ย้ายมาเข้าม.1 ใหม่ ผมโดนแกล้งทุกวันจนไม่อยากไปโรงเรียนจนมาเจอมันกับชาร์คนี่แหละที่เข้ามาเป็เพื่อนและคอยไปตามเอาเื่คนที่มาแกล้งผมจนหลังๆคนพวกนั้นก็เลิกแกล้งผมไป เพราะโดน 2 คนนี้ตามไปเอาคืนทุกครั้ง
………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
“โอ๊ย! นึกไม่ออกว่ะ”
เสียงโวยวายของชาร์คดังขึ้นหลังจากเราแยกย้ายกับเพื่อนในสาขาหลังจบประชุม
“เป็อะไรของมึงชาร์ค”ผมถามอย่างสงสัย
“ก็กูคิดโค้ดที่จะให้น้องรหัสจับไม่ออกอ่ะว่าจะเอาอะไรดี”
เพี๊ย!
“โอ๊ย เจ็บนะเว้ย”
ชาร์คโวยวายออกมาหลังจากโดนผมตีหลังไป 1 ที
“โถ่เอ๊ยกูก็คิดว่าเื่อะไร ” เ้านายพูดเสริมพร้อมส่ายหัว
“พวกมึงไม่เครียดกันรึไงวะจะต้องส่งให้ผักบุ้งวันจันทร์นี่แล้วนะเว้ย”
“ไม่อ่ะ กูได้แล้ว แถมโค้ดก็ส่งตั้งวันจันทร์มึงมีเวลาคิดอีกตั้ง 2 วัน”
“ห้ะ มึงได้โค้ดละเหรอ ไวสัดว่าแต่มึงใช้โค้ดอะไรวะ”
ชาร์คหันไปถามเพื่อนอย่างตื่นเต้นพลอยทำผมตื่นเต้นแล้วก็อดสงสัยไปด้วยไม่ได้ว่าคนอย่างเ้านายมันจะใช้โค้ดอะไรมาจับสายรหัส
“โนบิตะ”
เ้านายพูด พร้อมมองมาที่ผม
“โธ่เอ้ย กูก็คิดว่าโค้ดยากอะไรแล้วมึงล่ะเ้าจันทร์ได้โค้ดยัง”
ผมที่กำลังจะปฎิเสธแต่อยู่ๆก็มีเสียงเ้านายพูดแทรกขึ้น
“ได้แล้ว”
“ห้ะ กูได้ตอนไหน”
“กูคิดให้”
“โค้ดอะไร”
ผมถามอย่างสงสัยว่ามันจะคิดอะไรมาให้ผม
“ชิซูกะใช้คู่กับกู”
“โอ้โห กูนี่ยอมพวกมึง 2 คนเลยครับ”
ชาร์คพูดพร้อมทำหน้าเหมือนอยากจะอ้วกออกมา
“ไม่เอา”
“ทำไม”
“มึงจะบ้าเหรอนาย ใช้คู่กันแบบนี้มันก็เหมือนคนเป็แฟนกันสิวะ”
“ทำไมจะใช้ไม่ได้มีกฎข้อไหนห้ามใช้โค้ดคู่กันถ้าไม่ได้เป็แฟนกัน มึงเป็เพื่อนสนิทกูใช้โค้ดคู่กันมันจะแปลกตรงไหน”
อ่อ ที่ให้ใช้คู่กันเพราะเหมือนเพื่อนสนิทกันสินะไม่น่าคิดไปไกลเลยเรา คนอย่างเ้านายที่มีคนเข้ามาหาแต่ละคนโปรไฟล์ดีๆทั้งนั้นไม่มีทางที่มันจะมาชอบคนอย่างผมหรอกทุกวันนี้ได้สถานะเป็เพื่อนสนิทมันก็ดีเท่าไหร่แล้ว
“อ่อ ใช้เป็เพื่อนกัน”
“ก็ใช่ไง”
“งั้นกูก็ใช้ด้วยได้อ่ะดิ งั้นกูเป็ไจแอ้นท์ดีป่ะ”
ชาร์คพอได้ยินดังนั้น ก็เลยเสนอที่จะมีส่วนร่วมด้วย
“เสือก มึงไปใช้โค้ดอื่นเลย กูใช้กับอ้วน 2 คนก็พอ”
“เอ้า ไอเวรนี่ มึง 2 มาตรฐานกับเพื่อนเหรอวะ”
ชาร์คว่าพลางเกาหัวงุนงงกับพฤติกรรมเพื่อนสนิท
“ถ้ามึงอยากใช้จริงๆ กูก็มีให้อีกโค้ดหนึ่ง”
“อะไรวะ”
“บักเคมเบะ”
Tbc
พี่ชาร์คสู้ๆบักเคมเบะก็ไม่แย่นะ555555555555555555555
ช่วยเม้นต์ช่วยกดติดตามเป็กำลังใจให้ไรต์ด้วยนะคะกราบบบบบ