เหม่ยฮวานั่งลงกอดเข่าพึมพำอย่างท้อใจ “ทำไงดี?แต่งงานก็แล้ว จูบก็แล้ว แล้วต้องทำอันใดอีกถึงจะออกไปได้?”
หลงเทียนห่าวที่นั่งอยู่เงียบๆ เขายังคงนึกถึงััจากการจูบเมื่อครู่ที่ทำให้เขารู้สึกดีและชอบมาก แต่ตอนนี้กำลังพยายามทำตัวกลบเกลื่อนความรู้สึกที่เกิดขึ้น จึงได้แต่หลับตาทำสีหน้าเคร่งขรึม
“ับ้านี่ก็ช่วยอะไรไม่ได้เลย” นางบ่นออกมาพร้อมกับเตะเขาทีหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ
หลงเทียนห่าวหันมามองนางด้วยสายตาเคืองๆ “ข้าก็บอกแล้วว่าไม่ใช่ความผิดของข้า!” เขาทำเสียงหงุดหงิด
“ก็ได้! ถ้างั้นเอาไงต่อไปล่ะทีนี้?” เหม่ยฮวาหันมาถามเขาด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย ขณะพยายามจัดการกับความรู้สึกที่ผสมปนเปกันในใจของตน
“เราอาจจะต้องลองหาวิธีใหม่” หลงเทียนห่าวตอบ หยุดคิดสักพัก “อาจจะมีบางอย่างที่เรายังไม่ได้ลอง”
“เช่น?” เหม่ยฮวาเงยหน้าขึ้นมองเขา หวังว่าจะมีความคิดใหม่ๆ ที่จะช่วยให้พวกเขาหลุดพ้นจากสถานการณ์นี้ได้
หลงเทียนห่าวพึมพำออกมาเบาๆ “ก็เหลือแค่เข้าหอแล้วล่ะที่ยังไม่ได้ลองดู”
“เข้าหอกับเ้านี่นะ?” เหม่ยฮวาถามเสียงดัง สีหน้าของนางแสดงถึงความใ
“แล้วเ้าจะไปเข้าหอกับใครล่ะ?ก็มีกันอยู่แค่สองคน” เขาพึมพำเสียงเรียบ
“ข้าเองก็ไม่ได้อยากเข้าหอกับเ้า” เขาตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
“เ้าอย่าได้ฝันไปเลย” เหม่ยฮวาพูดงึมงำ
ทั้งคู่นั่งเงียบๆ จนไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยผ่านไปนานเพียงใด ทั้งสองยังนั่งอยู่ตรงนั้นโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรต่อ
ในที่สุด เหม่ยฮวาก็สูดหายใจเข้า ก่อนเป็ฝ่ายเอ่ยขึ้นว่า “ถ้าเช่นนั้นก็ต้องลองเข้าหอกันดู”
“เ้าพูด จริงหรือ?” หลงเทียนห่าวมองนางด้วยความประหลาดใจ
“ใช่! หรือเ้าจะนั่งรอความตายในนี้กันล่ะ" นางถาม
"ถ้าเราไม่ลอง ก็ไม่มีทางรู้ว่าจะออกไปได้หรือไม่ ก็คงต้องลองดู” นางพูดเสียงเบาใบหน้าเริ่มแดงขึ้นเล็กน้อย
“แต่...” หลงเทียนห่าวพยายามพูด แต่คำพูดก็ถูกกลืนหายไปในความคิดของเขา
“ข้าทำไม่เป็นะ” หลงเทียนห่าวพึมพำเสียงเบา ความรู้สึกอับอายเริ่มจู่โจมเขาเมื่อพูดถึงสิ่งนี้
“แล้วเ้าคิดว่าข้าทำเป็หรือ?” เหม่ยฮวาตอบกลับเสียงแหลม
“อยู่มาเป็พันปีไม่เคยร่วมประเวณีกับสตรี เ้านี่เกิดมาเสียชาติเกิดจริงๆ” นางด่าอย่างไม่เกรงใจ ทำให้บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดขึ้นอีกครั้ง
“แล้วทำไมข้าต้องไปร่วมประเวณีกับสตรีด้วย!” เขาพูดเสียงดังเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกภายในใจที่กำลังคุกรุ่น
“ไร้ประโยชน์” เหม่ยฮวาพูดอย่างโมโห
นางหรี่ตาลงมองเขาอย่างคาดคั้น “ในเมื่อเ้ามีเวลามากมายขนาดนี้ ทำไมถึงไม่เคยลอง?” นางถามอย่างอยากรู้
“ทำไมข้าต้องลอง...” หลงเทียนห่าวตอบเสียงแ่
“แล้วทีนี้เอาไงดี” เหม่ยฮวาถามอย่างสิ้นหวัง
เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดออกมาว่า “ก็มาลองไปพร้อมๆกันนี่ล่ะ”
“แล้วมันจะเริ่มจากตรงไหน?” เหม่ยฮวาพึมพำ ขณะคิดไม่ตก
“เริ่มจากจูบแบบเมื่อสักครู่ดูก่อนดีหรือไม่?” นางถามด้วยน้ำเสียงลังเล
“อืม...” หลงเทียนห่าวตอบเสียงเบา ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้มากขึ้น รู้สึกถึงอุณหภูมิที่ร้อนแรงระหว่างพวกเขา
เขาค่อย ๆ กดริมฝีปากลงที่ริมฝีปากเล็กของเหม่ยฮวาอย่างเร่งเร้า ในขณะที่ริมฝีปากของทั้งคู่ัักันเบา ๆ ลิ้นของพวกเขาค่อย ๆ สอดประสานกันอย่างระมัดระวัง
เหม่ยฮวารู้สึกได้ถึงความอบอุ่นจากการัันี้ นางหลับตา ปล่อยให้ความรู้สึกนั้นพาไป ััที่ไม่คุ้นเคยทำให้เกิดความรู้สึกแปลกใหม่ อาจจะเป็เพราะสถานการณ์ที่พวกเขากำลังเผชิญอยู่หรืออาจจะเป็เพราะพวกเขาเริ่มเข้าใจความหมายของการมีใครสักคนอยู่ข้าง ๆ
หลงเทียนห่าวเองก็รู้สึกถึงความรู้สึกที่ดึงดูด เขาหยุดคิดถึงเื่ราวที่ผ่านมาและปล่อยให้ตัวเองล่องลอยไปกับ่เวลา เขาค่อย ๆ กดจูบแน่นขึ้น เพิ่มความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจ
“ทำไมข้าถึงรู้สึกดีเช่นนี้?” เขาถามตัวเองในใจ ขณะเดียวกัน เหม่ยฮวาก็รู้สึกเหมือนกัน นางไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อนสักครั้งในชีวิต
ในที่สุด พวกเขาผละออกจากกันทั้งสองหน้าแดงระเรื่อ หายใจหอบเหนื่อย ความรู้สึกอุ่น ๆ ที่เกิดขึ้นในใจเริ่มสร้างความเชื่อมโยงระหว่างกัน
เสียงหอบของทั้งคู่ดังขึ้นในความเงียบ ร่างกายของเทียนห่าวร้อนขึ้นอย่างไม่เคยเป็มาก่อน เขาก้มลงจูบนางอีกครั้งด้วยความ้าผสานกับความเร่าร้อน ลิ้นของเขาไล่ดึงดูดลิ้นของเหม่ยฮวา ความรู้สึกที่เกิดขึ้นทำให้เขารู้สึกกระวนกระวายใจ แต่ไม่สามารถห้ามใจตัวเองได้
เหม่ยฮวาที่หายใจไม่ออกรู้สึกว่าหัวใจของนางเต้นแรง รู้สึกอ่อนแรงจนต้องผลักเขาออกเบา ๆ
“ข้าหายใจไม่ออก...” นางพูดด้วยเสียงเบา
“เหมือนจะตายเลย...” ร่างกายของนางอ่อนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ
หลงเทียนห่าวไม่ฟังที่นางพูด เขาดึงนางเข้ามาอีกครั้ง ความรู้สึกที่อยู่ในใจเขายังคงดึงดูดเขาให้อยากใกล้ชิดมากขึ้น มือของเขาค่อย ๆ ถอดชุดคลุมของนางออกอย่างช้า ๆ ก่อนจะลูบเบา ๆ ไปที่เอวของนาง รู้สึกได้ถึงความนุ่มนวลที่สั่นไหวใต้ปลายนิ้ว
เหม่ยฮวารู้สึกวาบหวิวเมื่อััถึงมือของเขา แต่ในขณะเดียวกันความกังวลก็แผ่ซ่านเข้ามาในใจ นางมองเข้าไปในดวงตาของเขา เห็นความปรารถนาที่เขามีต่อนาง ความรู้สึกนี้มันสับสนและน่าตื่นเต้นในเวลาเดียวกัน