เหวยเหนียง หมอดูเทวดา

        ณ ตำหนักของฮองเฮา

        “ถวายบังคมเพคะ” ผิงหลางและเหวยเหนียงแสดงความเคารพต่อหญิงสูงศักดิ์

        “มีอะไรอย่างนั้นหรือเหวยเหนียง”ฮองเฮาทรงรอฟังทั้งๆ ที่ทรงพอจะเดาวัตถุประสงค์ของเหวยเหนียงออก

        “พระองค์ทรงทราบวัตถุประสงค์ของหม่อมฉันแล้วไม่ใช่หรือเพคะ” เหวยเหนียงกล่าวอย่างรู้ทัน

        “เจ้าบอกมาเถิด ถึงเรารู้แต่คนอื่นไม่รู้นี่” ฮองเฮาทรงต้องการให้บุคคลอื่นทราบด้วยไม่ใช้รู้กันเฉพาะหมอดูเท่านั้น

        “หม่อมฉันต้องการช่วยชีวิตซูเยี่ยนและบุตรบุญธรรมของพระองค์เพคะ”เหวยเหนียงทูล

        “แต่ซูเยี่ยนเป็นนักโทษฐานคบชู้เจ้ายังจะให้เราช่วยชีวิตเขาอีกอย่างนั้นหรือ” ฮองเฮาตรัส

        “พระองค์ทรงจัดฉากให้ใครสักคนมาปลอมเป็นซูเยี่ยนและสั่งให้ชายคนนั้นไปมีความสัมพันธ์กับพระสนมปิงปิงไม่ใช่หรือเพคะ”เหวยเหนียงกล่าวตามตรง

        “เราจะกล้าทำแบบนั้นได้อย่างไรที่เจ้าพูดเช่นนี้ก็เพื่อปกป้องอดีตสามีของเจ้าหรือเปล่า” ฮองเฮาทรงทำเป็นไม่รู้เรื่อง

        “ในเมื่อในคืนเกิดเหตุพระองค์ทรงสั่งให้ทหารองครักษ์พักหนึ่งวัน แล้วซูเยี่ยนจะอยู่ที่ตำหนักของพระสนมได้อย่างไรเพคะ”เหวยเหนียงกล่าว

        “บางทีซูเยี่ยนอาจฉวยโอกาสช่วงว่างงานไปหาพระสนมปิงปิงถึงที่ห้องของพระนางก็เป็นได้”ฮองเฮาตรัส

        “พระองค์ทรงทราบดีว่าความจริงเป็นเช่นไรพวกเราอย่าถกเถียงกันเลยเพคะ” เหวยเหนียงไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับพระองค์

        “ก็ดีเหมือนกันเราไม่อยากเสียเวลาอีก ในเมื่อวันนี้เจ้ามาช่วยคนงั้นมาเล่นเกมช่วยคนกันหน่อยเป็นไง หากเจ้าชนะทั้งสามเกมบุคคลที่เจ้าต้องการช่วยชีวิต พวกเขาทั้งหมดก็จะรอดชีวิต” ฮองเฮาทรงเสนอ

        “ได้เพคะ” เหวยเหนียงตอบรับยอมเล่นเกม

        “เจ้าแน่ใจนะการเล่นเกมครั้งนี้อาจทำให้เจ้าสูญเสียอะไรบางอย่างไปเจ้าจะยอมเสียสละขนาดนั้นเลยอย่างนั้นหรือ” ฮองเฮาทรงเตือนไว้ก่อน

        “หม่อมฉันยินดีเดิมพันด้วยชีวิตเพคะ”เหวยเหนียงทำใจไว้แล้ว

        “ช่างเป็นแม่พระซะเหลือเกินนะ”ฮองเฮาทรงรู้สึกหมั่นไส้

        “หม่อมฉันสัญญากับอาจารย์ไว้แล้วว่าจะใช้วิชาโหราศาสตร์เพื่อช่วยเหลือมนุษย์ไม่ใช่ทำลายผู้อื่น” เหวยเหนียงพยายามเตือนฮองเฮา

        “เจ้ากำลังว่ากระทบเราอยู่นะเหวยเหนียง”ฮองเฮาทรงกริ้ว

        “หม่อมฉันมิบังอาจเพคะ” เหวยเหนียงกล่าว

        “เอาล่ะในเมื่อเจ้าสมัครใจยอมเล่นเกมเอง แล้วอย่าหาว่าเราใจร้ายก็แล้วกัน” ฮองเฮาตรัสเสียงเย็น

        “หม่อมฉันเตรียมใจไว้แล้วเพคะ”เหวยเหนียงกล่าวอย่างมุ่งมั่น

        “มันจะดีหรือเหวยเหนียง” ผิงหลางกล่าวด้วยความเป็นห่วง

        “นี่คือคราวเคราะห์ของข้าข้าหนีไม่พ้นหรอกผิงหลาง เจ้าคอยสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ นะ” เหวยเหนียงกล่าวกับเพื่อน

        “เชิญเจ้าไปอยู่รวมตัวกับเหล่านางกำนัลด้านโน้นนะผิงหลาง” ฮองเฮาตรัสสั่งผิงหลาง

        “เพคะ” ผิงหลางยอมทำตามแต่โดยดี

        ******************************

        เกมที่ 1

        “งั้นมาเริ่มเกมแรกกัน ทหาร!เจ้าจงพานักโทษทั้งสามมาที่นี่เดี๋ยวนี้” ฮองเฮาตรัสสั่งทหาร

        ผ่านไปไม่นานทหารก็คุมตัวบัณฑิตทั้งสามในสภาพสะบักสะบอมไปทั้งตัวมาเข้าเฝ้าต่อหน้าพระพักตร์ของฮองเฮา

        “บัณฑิตเหล่านี้ทำผิดอะไรเพคะเหตุใดถึงต้องลงโทษถึงขั้นทรมานร่างกายด้วย” เหวยเหนียงตกใจ

        “พวกมันตั้งตัวเป็นปรปักษ์ต่อฝ่าบาทแถมยังเป็นผู้นำปลุกปั่นเหล่าบัณฑิตด้วยกันให้ร่วมมือกันต่อต้านฝ่าบาทอีกต่างหาก”ฮองเฮาทรงเห็นว่าบัณฑิตทั้งสามสมควรถูกลงอาญาแล้ว

        “พวกเขาแค่มีความเห็นแตกต่างจากพระดำริของฝ่าบาทเท่านั้นนะเพคะพวกเขาไม่ได้ทำถึงขั้นก่อการกบฏเสียหน่อย” เหวยเหนียงคิดว่าลงโทษเกินกว่าเหตุ

        “อีกหน่อยพวกเขาคงรวบรวมเหล่าจอมยุทธ์ให้ร่วมมือกับพวกเขาด้วยเราจำเป็นต้องกำจัดพวกเขาทั้งสาม เพื่อตัดไฟตั้งแต่ต้นลม” ฮองเฮาทรงระแวง

        “ทรงจะประหารพวกเขาอย่างนั้นหรือเพคะ”เหวยเหนียงสงสัย

        “ใช่! เราจะประหารพวกเขาแต่หากเจ้าชนะเกมแรกครั้งนี้ไปได้ เจ้าจะสามารถช่วยชีวิตทั้งสามคนได้” ฮองเฮาตรัส

        “เกมคืออะไรเพคะ” เหวยเหนียงยอมเล่นเกม

        “ในเมื่อทั้งสามคนยังคงดื้อดึงไม่ยอมเลิกปลุกระดมเหล่าบัณฑิตเราก็เลยไปจับตัวชาวบ้านที่คาดว่าจะเป็นญาติโกโหติกาของพวกเขามาต่อรองนั่นจึงทำให้พวกเขายอมจำนนต่อฝ่าบาทและยอมเลิกเป็นผู้นำชุมนุมประท้วงเกมที่จะให้เจ้าเล่นก็คือ เจ้าจงหาว่าในกลุ่มชาวบ้านที่เราไปจับกุมมานี้ ใครกันที่เป็นพ่อแม่ของเหล่าบัณฑิตทั้งสามคนหากเจ้าทายถูกโดยสามารถหาพ่อแม่ของบัณฑิตทั้งสามคนเจอ เราจะไว้ชีวิตพวกเขาและไม่เพียงเท่านั้น เจ้ายังสามารถเล่นเกมถัดไปได้ แต่ถ้าเจ้าแพ้เกมนี้นักโทษทั้งสามคนนี้ก็ต้องตาย และเจ้าก็ไม่อาจเล่นเกมต่อไปได้ นั่นหมายความว่า เจ้าจะไม่สามารถช่วยอดีตสามีและเด็กวัย8 ขวบที่เกิดในคืนเดือนหงายได้” ฮองเฮาตรัสกติกา

        "ที่พระองค์ทรงให้หม่อมฉันหาพ่อแม่ของบัณฑิตเพื่อที่ว่าพระองค์ทรงจะได้จับพ่อแม่ของบัณฑิตเป็นเครื่องต่อรองอีกใช่มั้ยเพคะ”เหวยเหนียงมองออก

        “เราอาจไม่ได้ทำแค่ต่อรองแต่จะประหารพ่อแม่ของบัณฑิตไปเลย หากพวกเขายังไม่ล้มเลิกต่อต้านฝ่าบาทอีก” ฮองเฮาตรัส

        “งั้นขอเวลาให้หม่อมฉันตั้งสมาธิก่อนเพคะ” เหมยเหนียงหลับตาทำสมาธิก่อนที่จะมองดูโหงวเฮ้งของชาวบ้านแต่ละคน

        เหวยเหนียงมองไปที่ชาวบ้านก็เห็นว่าพวกเขาถูกมัดมือไขว้ด้านหลังใช้ผ้ารัดปากและใช้ผ้าปิดตาไว้และเมื่อมองไปที่บัณฑิตก็พบว่าพวกเขาเองก็ถูกมัดไม่ต่างกันและนอกจากจะปิดปากไม่ให้พวกเขาพูดแล้วยังปิดตาเพื่อไม่ให้พวกเขาส่งสายตาและส่งสัญญาณบอกเหวยเหนียงด้วย

        เหวยเหนียงเดินไปพยุงท่านลุงที่นั่งอยู่ฝั่งซ้ายสุดให้มานั่งอยู่เคียงข้างบัณฑิตคนที่หนึ่งจากนั้นก็ค่อยเดินไปพยุงตัวท่านป้าที่อยู่ด้านขวาสุดให้มานั่งอยู่เคียงข้างบัณฑิตคนที่หนึ่งเช่นกัน

        “เอ่อพ่อแม่ของบัณฑิตคนที่หนึ่งนั่งห่างกันขนาดนี้เลยอย่างนั้นหรือ” ผิงหลางตะโกนถาม

        “พวกท่านทั้งสองกำลังอยู่ในช่วงทะเลาะกันพวกเขาไม่คุยกันมาสักพักแล้ว” เหวยเหนียงตะโกนตอบ

        “ทหาร! แก้ผ้ารัดปากให้พวกเขาทั้งสาม”ฮองเฮาตรัสสั่ง

        “พะย่ะค่ะ” ทหารรับคำ

        “นี่ใช่พ่อแม่ของเจ้าหรือไม่”ฮองเฮาตรัสถามบัณฑิตคนที่หนึ่ง

        “ใช่แล้วพะย่ะค่ะ” บัณฑิตคนที่หนึ่งกล่าว

        “แล้วเหตุใดท่านทั้งสองไม่นั่งด้วยกันล่ะ”ฮองเฮาทรงสงสัย

        “พวกเราทะเลาะกันเรื่องลูกพะย่ะค่ะพวกเราต่างโทษซึ่งกันและกันที่ทำให้ลูกกลายเป็นคนแข็งข้อเช่นนี้” ท่านพ่อของบัณฑิตคนที่หนึ่งกล่าว

        “ท่านพ่อขอรับข้าทำเพื่อส่วนรวมนะขอรับ” บัณฑิตคนที่หนึ่งกล่าว

        “หยุดเถอะนะลูก ถือว่าแม่ขอร้องแม่มีลูกเพียงคนเดียว แม่ไม่อยากเสียลูกไป” ท่านแม่ของบัณฑิตกอดลูกชาย

        “หากข้าเลิกเป็นแกนนำพวกท่านจะต้องคืนดีกันนะขอรับ” บัณฑิตคนที่หนึ่งกล่าวข้อแม้

        ทั้งสองสามีภรรยามองหน้ากันแล้วกอดกันต่อหน้าต่อตาทุกคน

        “พวกเราเลิกทะเลาะกันเถอะนะ”ท่านพ่อกล่าว

        “เจ้าค่ะท่านพี่” ท่านแม่ของบัณฑิตยอมหายโกรธ

        “เอาล่ะ ถือว่าเจ้าทายถูกในครอบครัวแรกต่อไปก็เป็นบัณฑิตคนที่สอง” ฮองเฮาทรงไม่อยากให้เสียเวลาอีก

        เหวยเหนียงมองไปที่ชาวบ้านจนทั่วก็ไม่เห็นท่านพ่อท่านแม่ของบัณฑิตคนที่สองเลยนางก็เลยควักเหรียญทั้งสองเหรียญมาเสี่ยงทาย จากนั้นก็นับนิ้วพอทำนายได้นางก็เลยเดินไปหาพ่อเฒ่าและแม่เฒ่าที่นั่งอยู่ด้วยกัน

        “พวกเขาน่าจะเป็นตายายได้แล้วจะเป็นพ่อแม่ของบัณฑิตคนที่สองได้อย่างไร” ฮองเฮาตรัสอย่างแปลกพระทัยเพราะพระนางเองก็ไม่เห็นพ่อแม่ของบัณฑิตคนที่สองเช่นกัน

        “พ่อแม่ของเขาตายไปแล้วเพคะเขาเหลือแต่ท่านตากับท่านยายที่คอยเลี้ยงดูเขา” เหวยเหนียงอธิบาย

        หลังจากทหารแก้ผ้ารัดปาก คลายผ้าปิดตาและแก้เชือกที่มัดข้อมือออก ฮองเฮาก็ทรงถาม “เป็นความจริงอย่างนั้นหรือ”

        “พวกเขาเป็นท่านตาและท่านยายของกระหม่อมจริงๆพะย่ะค่ะ” บัณฑิตคนที่สองกล่าว

        “เจ้านี่ช่างเป็นหมอดูที่เก่งจริงๆ” ฮองเฮาตรัสไปเช่นนั้นเอง และทรงดำริด้วยความอิจฉาว่า “อาจารย์ถ่ายทอดวิชาจนหมดเปลือกจริงๆ คงรักและเอ็นดูเหวยเหนียงมากสินะ”

        “ท่านตา ท่านยาย ขอรับข้าผิดไปแล้ว อภัยให้ข้าด้วย” บัณฑิตคนที่สองรู้สึกผิด

        “พวกข้าเชื่อใจในการกระทำของเจ้าไม่ว่าเจ้าตัดสินใจทำสิ่งใด พวกข้าเชื่อว่านั่นเป็นสิ่งที่ดีงามเสมอ” ท่านตากล่าว

        “ขอบคุณขอรับท่านตา” บัณฑิตคนที่สองกล่าวอย่างซึ้งใจ

        “เอาล่ะเหลือบัณฑิตคนสุดท้ายแล้ว” ฮองเฮาตรัส

        เหวยเหนียงจึงลุกไปหาท่านเศรษฐีและฮูหยินของเขาจากนั้นก็เชิญให้พวกเขาเดินตามไปนั่งอยู่เคียงข้างบัณฑิตคนที่สาม

        “เอาล่ะเกมจบแล้ว” ฮองเฮาทรงอยากเริ่มเกมที่สองทันที

        “ช้าก่อนเพคะหม่อมฉันยังเลือกไม่เสร็จเพคะ” เหวยเหนียงกล่าว

        “หมายความว่ายังไง” ฮองเฮาทรงแปลกพระทัย

        เหวยเหนียงจึงลุกไปหาท่านตาท่านยายของบัณฑิตคนที่สองแล้วเชิญให้พวกเขาไปนั่งอยู่กลุ่มเดียวกับบัณฑิตคนที่สาม”

        “พวกเขาเป็นท่านตาท่านยายของบัณฑิตคนที่สองไม่ใช่หรือแล้วเกี่ยวข้องอะไรกับบัณฑิตคนที่สาม” ฮองเฮาทรงไม่เข้าพระทัย

        “ทูลฮองเฮาท่านเศรษฐีและฮูหยินไม่ใช่พ่อแม่แท้ๆ ของบัณฑิตผู้นี้เพคะบัณฑิตคนที่สามคือฝาแฝดที่มีใบหน้าต่างจากบัณฑิตคนที่สองนั่นหมายความว่าพวกเขาเป็นพี่น้องกันแท้ๆ เพคะ” เหวยเหนียงกล่าว

        “เจ้าจะบอกว่าบัณฑิตคนที่สามเป็นหลานของท่านตาท่านยายที่เจ้าพามานั่งในกลุ่มด้วยสินะ”ฮองเฮาทรงเข้าพระทัย

        “ถูกแล้วเพคะ” เหวยเหนียงกล่าวอย่างมั่นใจ

        พอทหารแกะผ้ารัดปากออก ฮูหยินก็รีบพูด “ไม่จริง!หวงเฟยเป็นลูกชายแท้ๆ ของข้า”

        “ท่านอย่าปกปิดลูกชายเลยเจ้าค่ะท่านควรให้ลูกชายตอบแทนบุญคุณทั้งพวกท่านและพ่อแม่แท้ๆ ของเขาด้วยนะเจ้าคะ”เหวยเหนียงกล่าว

        “ในเมื่อพ่อแม่แท้ๆของเขาก็ตายไปแล้ว แล้วทำไมต้องให้ลูกชายข้าไปตอบแทนบุญคุณอีกล่ะ” ท่านเศรษฐีไม่เข้าใจ

        “อย่างน้อยก็ให้เขาได้ทำบุญเผากระดาษเงินกระดาษทองให้พ่อแม่ของเขาที่ตายไปบ้างสิเจ้าค่ะ”เหวยเหนียงอธิบาย

        “ที่ท่านกล่าวเช่นนี้นั่นหมายความว่าเรื่องที่หมอดูเหวยเหนียงกล่าวล้วนเป็นเรื่องจริงใช่มั้ยขอรับ”บัณฑิตคนที่สามกล่าวด้วยความตกใจ

        “ใช่แล้วล่ะ! มันเป็นเรื่องจริง ในตอนนั้นตากับยายยากจนมากแถมพ่อแม่ของเจ้ายังถูกโจรป่าปล้นชิงและฆ่าทิ้งอีกต่างหาก พวกเขาสองสามีภรรยาที่ตายไปได้ทิ้งแฝดคนละฝาให้พวกเราเลี้ยงดูพวกเราเลี้ยงไม่ไหวจริงๆ จึงได้ไปขอร้องให้ท่านเศรษฐียอมรับเจ้าเป็นบุตรเพราะพวกข้าได้ข่าวว่าฮูหยินของท่านเศรษฐีมีลูกไม่ได้ประกอบกับท่านเศรษฐีเป็นคนรักเดียวใจเดียว เขาไม่ยอมมีอนุภรรยา จึงยังไม่มีบุตรท่านเศรษฐีสงสารพวกข้าและอยากมีลูก จึงยอมรับเลี้ยงเจ้าเป็นบุตรของเขา” ท่านตาอธิบาย

        “เป็นความจริงมั้ยขอรับท่านพ่อ”บัณฑิตคนที่สามกล่าว

        ท่านเศรษฐีพยักหน้า

        บัณฑิตคนที่สามจึงคุกเข่าคำนับท่านตาและท่านยายจากนั้นก็คำนับท่านพ่อและท่านแม่บุญธรรมด้วยความเคารพรักเช่นเดิม

        “ลุกขึ้นเถิดลูก” ฮูหยินของท่านเศรษฐีกล่าว

        “ถึงพวกท่านไม่ใช่พ่อแม่แท้ๆของข้า แต่ข้ายังคงเคารพและรักพวกท่านเช่นเดิมนะขอรับ” บัณฑิตคนที่สามกล่าว

        “ขอบใจมากหวงเฟยพ่อดีใจที่รับเจ้ามาเลี้ยง” ท่านเศรษฐีดีใจที่เลือกคนไม่ผิด

        “เอาล่ะ เกมที่หนึ่งจบลงไปแล้วเจ้าเป็นฝ่ายชนะ ทหาร! ปล่อยตัวบัณฑิตทั้งสามและชาวบ้านให้เป็นอิสระได้”ฮองเฮาตรัสสั่ง

        “ขอบพระทัยพะย่ะค่ะ ฮองเฮาและขอบคุณหมอดูเหวยเหนียง” บัณฑิตทั้งสามกล่าว

        ฮองเฮาทรงดำริว่า “เจ้าช่างเป็นหมอดูที่เก่งจริงๆแต่คงเป็นได้อีกไม่นานหรอก”

        ******************************

        เกมที่ 2

        “ในเมื่อเจ้าต้องการช่วยเหลือบุตรบุญธรรมของเราให้รอดพ้นจากพิธีบูชายัญในค่ำคืนนี้งั้นก็เข้าสู่เกมที่สอง” ฮองเฮาตรัส

        ทหารได้พาตัวเด็กผู้หญิงวัย 8 ขวบที่เกิดในคืนเดือนหงายจำนวน20 คน ซึ่งหนึ่งในนั้นมีบุตรบุญธรรมของฮองเฮานามว่า ชางเว่ยอยู่ด้วย พวกนางต่างทำทรงผมดังโงะทั้งสองข้างหรือการมัดจุกทั้งสองข้างให้เป็นก้อนกลมๆ คล้ายซาลาเปาและให้พวกนางสวมชุดแดงเหมือนกันหมดทุกคน

        “เอาล่ะวันนี้แม่มีเกมให้พวกเจ้าเล่น พวกเจ้าจงไปหลบอยู่หลังผ้าม่านทึบแสงนั่นจากนั้นก็วิ่งสลับตำแหน่งกันเรื่อยๆ จนกว่าแม่จะบอกให้หยุดพวกเจ้าค่อยหยุดยืนหันหลังให้ ลูกๆ พร้อมมั้ย” ฮองเฮาตรัส

        “พร้อมเจ้าค่ะ” เด็กทั้ง 20 คนกล่าวพร้อมกัน

        เด็กน้อยทั้ง 20 คนเดินไปอยู่หลังผ้าม่านทึบแสงที่พอเห็นแค่เงาของพวกนางจากนั้นก็วิ่งสลับตำแหน่งตามคำสั่งของแม่บุญธรรมไปเรื่อยๆ จนครบทั้งหมด 20 รอบ

        “พวกเจ้าหยุดสลับที่กันได้”ฮองเฮาตรัสสั่ง

        เด็กน้อยยืนหันหลังให้กับเหวยเหนียง

        “เป็นยังไงเจ้าทายถูกหรือไม่ว่าใครคือชางเว่ย” ฮองเฮาตรัส

        “ถึงหม่อมฉันช่วยชางเว่ยได้แต่เด็กอีก 19 คนที่เหลือพระองค์ทรงสามารถให้พวกนางคนใดคนหนึ่งยอมสละชีวิตสังเวยพิธีบูชายัญของพระองค์ได้นี่เพคะ”เหวยเหนียงต้องการหยุดยั้งพิธีบูชายัญไม่ใช่ช่วยชีวิตแค่ชางเว่ยคนเดียว

        “ขอเพียงเจ้าเลือกถูกเรายอมปล่อยเด็กทั้งหมดให้กลับไปหาพ่อแม่ของพวกนางก็ได้” ฮองเฮาทรงยิ้มมุมพระโอษฐ์

        “เป็นความจริงงั้นหรือเพคะพระองค์ทรงอุตส่าห์ยอมเสาะแสวงหาพวกนางด้วยตัวพระองค์เองทรงยินยอมปล่อยพวกนางไปงั้นหรือเพคะ” เหวยเหนียงแปลกใจ

        “เราพูดแล้วไม่คืนคำหรอกน่า”ฮองเฮาตรัส

        เหวยเหนียงรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลแต่บอกไม่ได้ว่านั่นคืออะไร “ขอหม่อมฉันตั้งสมาธิก่อนเพคะ”

        สักพักเหวยเหนียงก็เดินสำรวจในระยะไกล เพราะทหารคุมเชิงไม่ให้หมอดูเข้าใกล้ผ้าม่านพอทำนายได้แล้ว เหวยเหนียงก็เลยว่า “หม่อมฉันขอเลือกเด็กน้อยลำดับที่17 เพคะ”

        “เอาล่ะเปิดผ้าม่านได้” ฮองเฮาตรัสสั่ง

        พอผ้าม่านเปิดออก ฮองเฮาก็ตรัสสั่งอีกว่า “พวกเจ้าหันกลับมาได้”

        เด็กน้อยทั้ง 20 คนหันกลับมา และนั่นจึงทำให้รู้ว่าเด็กคนที่17 คือ ชางเว่ยจริงๆ

        “เฮ! เด็กคนนั้นเป็นชางเว่ยจริงๆด้วย เจ้าเป็นหมอดูที่เก่งจริงๆ ” ผิงหลางร้องเฮด้วยความดีใจและเดินไปหาเหวยเหนียงเพื่อไปแสดงความยินดีกับนาง แต่พอไปถึง ผิงหลางก็ชะงัก“เจ้าร้องไห้ทำไมน่ะเหวยเหนียง”

        เหวยเหนียงทำนายจากการดูโหงวเฮ้งของเด็กน้อยจนรู้อะไรบางอย่างนางปาดน้ำตาและกล่าวว่า “ฮือฮือ ชางเว่ยมีพี่สาวฝาแฝดอีกคนและนางได้เสียสละยอมกรีดเลือดบูชายัญตั้งแต่เมื่อวานแล้ว พิธีบูชายัญสิ้นสุดไปแล้วพวกเราหลงกลแล้ว ผิงหลาง”

        ฮองเฮาทรงยิ้มมุมพระโอษฐ์ “เจ้าเก่งมาก!ถูกแล้ว! เราได้ให้ชางหวินยอมเป็นเครื่องสังเวยแทนชางเว่ยและเราก็จัดพิธีบูชายัญตามฤกษ์ยาม เจ้าเองก็น่าจะรู้นี่”

        “แต่ไหนพระองค์ตรัสว่าจะประกอบพิธีกรรมในค่ำคืนนี้นี่เพคะ”ผิงหลางแย้ง

        “อ้อ! เจ้าหมายถึงเรื่องที่เราประกาศในงานเลี้ยงนั่นใช่มั้ยเราเองก็อยากจะบอกความจริงแต่เผอิญว่าเรามองเห็นเหวยเหนียงปลอมตัวเป็นนางกำนัลให้กับพระสนมเหมยหลิงเราก็เลยจำต้องโกหกไปอย่างนั้น” ฮองเฮาตรัส

        “พระองค์ทรงไม่กลัวบาปกลัวกรรมบ้างเลยอย่างนั้นหรือเพคะ”เหวยเหนียงกล่าวทั้งน้ำตา

        “เราทำเพื่อแคว้นของพวกเราต่างหากหากผู้ปกครองแคว้นมีดวงที่แข็งแกร่งแคว้นของพวกเราจะได้อยู่ยั่งยืนนานตราบชั่วลูกชั่วหลานไงล่ะหรือว่าเจ้าอยากให้แคว้นพวกเราล่มสลายและตกเป็นของท่านอ๋องแห่งแคว้นหลีกันล่ะ”ฮองเฮาทรงดำริว่าพระองค์ทรงทำถูกแล้ว

        “แคว้นฉินจะยั่งยืนนานไม่ได้เกิดจากผู้นำประเทศที่มีดวงดีดวงแข็งแกร่งแต่ต้องเกิดจากผู้นำที่มีคุณธรรมและปกครองแผ่นดินโดยธรรมต่างหากเพคะ” เหวยเหนียงแย้ง

        “แล้วค่อยพิสูจน์กันต่อไป เอาล่ะเราทำตามสัจจะแล้วนะ ทหาร! จงพาเด็กๆพวกนี้ไปส่งให้ถึงบ้านพ่อแม่ของพวกนาง” ฮองเฮาตรัสสั่ง

        “พะย่ะค่ะ” ทหารรับคำ

        “ความจริงพระองค์ทรงจะปล่อยเด็กเหล่านี้อยู่แล้วใช่มั้ยเพคะ”ผิงหลางกล่าว

        “ใช่! เราก็แค่นำเด็กๆมาเป็นเครื่องมือในการเล่นเกมที่สองเท่านั้น ต่อไปพวกเรามาเล่นเกมสุดท้ายกันเถอะ”ฮองเฮาทรงไม่อยากเสียเวลาอีก

        ******************************

        เกมสุดท้าย

        “ในเมื่อเจ้าต้องการช่วยชีวิตซูเยี่ยนเกมต่อไปก็คือ เราจะให้เจ้าเลือกกระบอกไม้ไผ่จำนวน 2 กระบอกจาก6 กระบอกที่วางเรียงกันอยู่ตรงหน้าเจ้า โดยให้เลือกเปิดทีละกระบอกภายในกระบอกไม้ไผ่นั้นจะมีไม้เซียมซีอยู่หากเจ้าเปิดเจอไม้เซียมซีที่เขียนว่าคำว่า ซูเยี่ยน บนไม้นั้นซูเยี่ยนก็จะรอดชีวิต” ฮองเฮาตรัสกติกาเกมที่ 3

        “แล้วจะมีประโยชน์อะไรเพคะในเมื่อเขายังไม่พ้นมลทิน” เหวยเหนียงกล่าว

        “เราจะล้างมลทินให้เขาด้วยดีมั้ย”ฮองเฮาตรัสเสนอ

        “ทรงทำอย่างไรเพคะ” เหวยเหนียงอยากรู้

        “ให้เจ้าเลือกให้เจอคำว่าซูเยี่ยนบนไม้เซียมซีให้ได้ก่อนเถอะแล้วเจ้าจะรู้เองว่าเราจะล้างมลทินให้ซูเยี่ยนได้อย่างไร” ฮองเฮาทรงไม่อยากอธิบาย

        “งั้นหม่อมฉันเลือกเลยนะเพคะ”เหวยเหนียงกล่าว

        “ช้าก่อนเหวยเหนียง! เราต้องเตือนเจ้าก่อน กระบอกไม้ไผ่มีพิษทั้งหมดสี่กระบอกอีกสองกระบอกไม่มีพิษ จงเลือกดีๆ หากเจ้าไม่อยากเสี่ยงชีวิต จงเลิกเล่นและกลับไปซะโดยที่สองเกมแรก เรายังคงรักษาสัจจะยอมปล่อยนักโทษบัณฑิตและเด็กๆ ไป คิดดีๆนะเหวยเหนียงว่าเจ้าจะยอมให้อดีตสามีตายแต่ตัวเจ้าปลอดภัยหรือเจ้ายอมประสบเคราะห์ภัยแต่ซูเยี่ยนรอดชีวิต แต่ไม่ใช่สิเจ้าเป็นหมอดูที่เก่งนี่ เจ้าคงรอดตัวไปได้” ฮองเฮาตรัสอย่างมีเลศนัย

        “เจ้าต้องเลือกกระบอกไม้ไผ่ที่ไม่มีพิษและช่วยท่านซูเยี่ยนได้แน่”ผิงหลางเชื่อมั่นในตัวหมอดู

        เหวยเหนียงยิ้มบางๆ นางไม่ตอบอะไรเหมือนล่วงรู้อะไรบางอย่าง

        เหวยเหนียงเดินไปเลือกกระบอกไม้ไผ่อันแรกพร้อมกับเปิดจุกออก จากนั้นก็หยิบไม้เซียมซีมาอ่าน แล้วทูลว่า “กระบอกนี้มีเซียมซีที่เขียนคำว่าซูเยี่ยนเพคะ”

        “ก็ยังดีที่เจ้าเลือกกระบอกที่ไม่มีพิษงั้นเลือกกระบอกสุดท้ายเถิด” ฮองเฮาตรัส

        เหวยเหนียงหายใจลึกๆก่อนจับกระบอกไม้ไผ่ที่เรียงในลำดับสุดท้าย ด้วยอาการมือสั่น

        “เจ้ากลัวอะไรอย่างนั้นหรือ”ฮองเฮาทรงยิ้มมุมพระโอษฐ์และตรัสว่า “เจ้าแน่ใจนะว่าจะเลือกกระบอกนั้น”

        “หม่อมฉันแน่ใจเพคะ” เหวยเหนียงกลืนน้ำลายแล้วตอบอย่างมั่นใจ

        “งั้นเปิดดูสิ” ฮองเฮาทรงลุ้น

        เหวยเหนียงเปิดจุกกระบอกไม้ไผ่ออกทำให้ควันพิษที่อัดในกระบอกพุ่งเข้าตาของเหวยเหนียงเข้าเต็มๆ นางปล่อยทุกสิ่งอย่างแล้วจับไปที่ตาของตัวเอง จากนั้นก็ร้องด้วยความเจ็บปวด “โอ๊ยข้าแสบตาเหลือเกิน ช่วยข้าด้วย”

        ผิงหลางกำลังจะวิ่งเข้าไปหาเหวยเหนียงแต่ทหารเข้ามาขวางเอาไว้

        “ช้าก่อนผิงหลาง! เหวยเหนียงถูกพิษแล้ว เจ้าไม่ควรเข้าใกล้นางในตอนนี้ เจ้าอาจถูกพิษไปด้วย”ฮองเฮาทรงเตือน

        “นี่เหวยเหนียงเลือกพลาดอย่างนั้นหรือเพคะแบบนี้ท่านซูเยี่ยนจะต้องตาย แถมเหวยเหนียงยังได้รับพิษอีก” ผิงหลางกล่าว

        “เอาล่ะ เด็กๆพวกเจ้าจงสวมถุงมือ แล้วช่วยกันประคองเหวยเหนียงให้ไปอาบน้ำชำระร่างกายดีๆจากนั้นก็เรียกท่านหมอมาตรวจอาการของนาง” ฮองเฮาตรัสสั่ง

        “เพคะ ฮองเฮา” นางกำนัลรับคำ

        “ขอหม่อมฉันไปดูเหวยเหนียงจะได้มั้ยเพคะ”ผิงหลางรู้สึกเป็นห่วงเหวยเหนียงมาก

        “เจ้าไม่อยากรู้หรอว่าเซียมซีในกระบอกไม้ไผ่ที่เหวยเหนียงเลือกนั้นเขียนว่าอะไร” ฮองเฮาตรัส

        “ก็ต้องเป็นเซียมซีเปล่าอยู่แล้วเพคะในเมื่อเหวยเหนียงเลือกผิด” ผิงหลางไม่อยากดู

        “ทหาร!สวมถุงมือแล้วหยิบไม้เซียมซีมาอ่าน”ฮองเฮาตรัสสั่งทหาร

        “ไม้เซียมซีนี้มีอักษรว่าซูเยี่ยนสลักอยู่พะย่ะค่ะ”ทหารรายงาน

        “เหวยเหนียงเลือกถูกแล้ว!แต่กระบอกที่มีไม้เซียมซีที่สลักชื่อซูเยี่ยนนั้นมีพิษด้วย” ฮองเฮาทรงเฉลย

        “หมายความว่าเหวยเหนียงยอมช่วยท่านซูเยี่ยนแม้ตัวเองจะต้องได้รับพิษงั้นหรือเพคะ”ผิงหลางเพิ่งเข้าใจ

        “ถูกแล้ว! เรานับถือนางจริงๆนับว่านางรักอดีตสามีมากถึงขั้นยอมเสี่ยงชีวิตเช่นนี้” ฮองเฮาตรัสอย่างสะพระทัยที่เหวยเหนียงยอมติดกับเพื่อผู้ชาย

        “พระองค์ทรงจงใจให้เหวยเหนียงได้รับพิษงั้นหรือเพคะ”ผิงหลางรู้สึกแค้นใจแทนเพื่อน

        “ช่วยไม่ได้นะเหวยเหนียงอยากบูชาความรักด้วยวิธีนี้เองเราไม่ได้บังคับให้นางเลือกกระบอกที่มีพิษเสียหน่อย” ฮองเฮาตรัส

        “แล้วพระองค์ทรงจะล้างมลทินให้ท่านซูเยี่ยนยังไงเพคะ”ผิงหลางอยากรู้

        “ทหาร! พานางกำนัลประจำตำหนักพระสนมปิงปิงทั้งสองคนไปที่ศาลและบอกให้พวกนางเล่าความจริงให้ใต้เท้าง่วนจื่อฟังให้ละเอียด” ฮองเฮาตรัสสั่ง

        “ที่แท้ก็มีพยานรู้เห็นแต่พระองค์ทรงจับพยานเหล่านั้นไว้ ทำไมพระองค์ถึงทรงต้องทำเช่นนี้ด้วยเพคะ”ผิงหลางไม่เข้าใจ

        “เลิกถามหาเหตุผลเถิดผิงหลางนั่นไง เหวยเหนียงมานั่นแล้ว พิษชนิดนี้มีผลทำให้เหวยเหนียงตาบอดไปตลอดชีวิตไม่มียาแก้หรอก เจ้าจงพานางไปพักสติอารมณ์เถิด” ฮองเฮาทรงดำริว่าพระองค์ทรงปราณีต่อเหวยเหนียงแล้วที่ไม่ฆ่านาง

        “ที่แท้ทรงต้องการกำจัดเหวยเหนียงพอนางตาบอด นางก็ไม่สามารถทำนายดวงชะตาให้ใครได้อีก ใช่มั้ยเพคะ” ผิงหลางเพิ่งเข้าใจ

        “ฉลาดมาก! จงปลอบขวัญนางเถิดไม่เช่นนั้นนางอาจคิดสั้นฆ่าตัวตายได้เพราะตอนนี้นางคงคิดว่าตนไร้ค่ากลายเป็นคนพิการตาบอดไปแล้ว” ฮองเฮาทรงดำริอีกว่าถึงพระองค์ทรงไม่สังหารเหวยเหนียงยังไงตัวนางก็ไม่อาจมีชีวิตอยู่ในสภาพที่ตาบอดได้หรอก

        “หม่อมฉันทูลลาเพคะ” ผิงหลางรีบเดินไปประคองเหวยเหนียงกลับบ้านของผิงหลางก่อน

        เหวยเหนียงยื่นมือไขว่คว้าหาผิงหลาง

        ผิงหลางรีบจับมือเหวยเหนียงไว้

        “ซูเยี่ยนเป็นอย่างไรบ้าง”เหวยเหนียงอยากรู้

        “มีพยานบุคคลไปช่วยยืนยันความบริสุทธิ์ให้ท่านซูเยี่ยนแล้วเจ้าไม่ต้องเป็นห่วงนะเหวยเหนียง” ผิงหลางกล่าว

        “ดีแล้ว ดีแล้ว” เหวยเหนียงโล่งอกที่ฮองเฮาทรงทำตามสัจจะ

        ผิงหลางปาดน้ำตาเพราะสงสารเหวยเหนียงจับใจนางพยายามประคองเหวยเหนียงไปตามทางอย่างระมัดระวังเพราะเกรงว่าผู้ที่เพิ่งตาบอดอาจยังไม่เคยชินกับสภาพเช่นนี้