ราชันย์ทวีคูณหมื่นเท่า

บทที่ 123: สังหารหมู่ในมิติผนึก 

ความหวาดกลัวและความสิ้นหวังเข้าครอบงำเหล่าคนชุดดำทั้งหมด! พวกเขาติดอยู่ในกรงที่ไม่มีทางออก... โดยมีพญามังกรเป็นผู้คุม!

แต่เงาสี่... ในฐานะผู้บัญชาการระดับสูงและยอดฝีมือระดับวิญญาณแรกก่อตั้ง... ก็ได้สติกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว!

"อย่าได้ตื่นตระหนก!" เขาคำรามลั่น! เสียงของเขาปลุกสติลูกน้องที่กำลังขวัญเสีย "มันมีแค่คนเดียว! ค่ายกลที่ทรงพลังเช่นนี้ย่อมต้องใช้พลังมหาศาลในการควบคุม! สังหารมันซะ! หากมันตาย ค่ายกลนี้ก็จะสลายไปเอง! ทุกคน! โจมตีมันพร้อมกัน!"

คำสั่งของเขาปลุกจิตวิญญาณของนักฆ่าที่ถูกฝึกมาอย่างดีให้ลุกขึ้นสู้อีกครั้ง!

ยอดฝีมือระดับแก่นแท้ทองคำเกือบสามสิบคน... และยอดฝีมือระดับวิญญาณแรกก่อตั้งอีกหนึ่งคน... ปลดปล่อยการโจมตีที่รุนแรงที่สุดของพวกเขาออกมาพร้อมกัน!

คลื่นดาบเงา! เข็มพิษไร้ร่องรอย! คลื่นพลังงานที่เต็มไปด้วยความชั่วร้าย! พุ่งเข้าใส่หลินฟานจากทุกทิศทางราวกับสายน้ำที่บ้าคลั่ง! พวกเขาตั้งใจจะบดขยี้หลินฟานให้กลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตาเดียว!

แต่แล้ว... หลินฟานก็เลิกเสแสร้ง...

เขาสลายหน้ากากหมื่นโฉม... เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของเขา!

และปลดปล่อยกลิ่นอายที่แท้จริงออกมาอย่างสมบูรณ์แบบ!

ครืนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน!

กลิ่นอายของจุดสูงสุดแห่งขอบเขตแก่นแท้ทองคำ... ที่ถูกหลอมรวมเข้ากับพลังอันสูงส่งของกายามังกรอสุนีบาตบรรพกาล... ได้ระเบิดออกจากร่างของเขา! แรงกดดันมหาศาลเพียงอย่างเดียวก็ทำให้ยอดฝีมือระดับแก่นแท้ทองคำขั้นต้นและขั้นกลางถึงกับทรุดตัวลงไปกับพื้น! หายใจติดขัด!

"บ้าน่า! พลังกดดันอะไรกันวะเนี่ย!"

แต่การโจมตีนั้นได้มาถึงตัวเขาแล้ว...

หลินฟานไม่ได้ใช้เกราะปราณอสุนีบาตราชันย์ด้วยซ้ำ...

เขาเพียงแค่กระตุ้นทักษะสายเลือดของเขา...
"เกล็ดมังกรราชันย์!"

พรึ่บ!

เกล็ดมังกรสีม่วงทองที่งดงามและแข็งแกร่งราวกับสมบัติสวรรค์ได้ปรากฏขึ้นบนผิวหนังของเขาอย่างรวดเร็ว!

เคร้ง! เคร้ง! ตูม! ตูม!

การโจมตีทั้งหมดของเหล่านักฆ่าระดับแก่นแท้ทองคำ... เมื่อปะทะเข้ากับเกล็ดมังกรของเขา... ก็พลันแตกสลายราวกับไข่ที่กระทบหิน! ไม่สามารถสร้างรอยขีดข่วนให้เขาได้เลยแม้แต่น้อย!

"เป็นไปไม่ได้!" เงาสี่เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง! กายป้องกันเช่นนี้มันอะไรกัน!

"ในเมื่อพวกเจ้าโจมตีจบแล้ว... ก็ถึงตาข้าบ้าง"

หลินฟานกล่าวเสียงเย็นชา... เขาไม่ได้สนใจเงาสี่... แต่กลับมองไปยังเหล่ามดปลวกที่เหลือ

"ทัณฑ์หมื่นอสนี!"

เขาไม่ได้เรียกเมฆาจากสวรรค์... แต่เขาใช้ "อำนาจ" ของเขาในฐานะเจ้าของค่ายกล!

วังวนพายุสายฟ้าที่เคยหมุนวนอยู่บนท้องฟ้าจำลองภายในค่ายกล... ได้ตอบรับคำบัญชาของเขา!

สายฟ้าสีดำทมิฬและสีทองอร่าม... ฟาดผ่าลงมาเป็นห่าฝน! โดยมีเป้าหมายคือ... ทุกคน... ยกเว้นเงาสี่!

"อ๊ากกกกกกกกก!"

"ท่านเงาสี่! ช่วยด้วย!"

มันคือการสังหารหมู่ที่โหดเหี้ยม! เสียงกรีดร้องดังขึ้นเพียงชั่วครู่... ก่อนจะเงียบหายไป...
เหลือไว้เพียงร่างที่ไหม้เกรียมของเหล่านักฆ่าและพ่อค้า...

บัดนี้... ภายในค่ายกลผนึกมิติ... เหลือเพียงหลินฟาน... และเงาสี่... เพียงสองคนเท่านั้น

เงาสี่มองภาพเบื้องหน้าด้วยแววตาที่ว่างเปล่า... ขุมกำลังชั้นยอดของเขา... ถูกทำลายลงในพริบตา!

"เจ้า... เจ้าคืออสูรร้ายตนนั้น... จากราชธานี..." ในที่สุดเขาก็ปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้ "อสนีบาตโหว... หลินฟาน!"

หลินฟานยิ้มบางๆ "ดูเหมือนว่าข่าวจะไปเร็วกว่าที่คิด"

"ข้าจะฆ่าเจ้า!"

เงาสี่คำรามลั่นด้วยความโกรธแค้นและความสิ้นหวัง! เขารู้ดีว่าไม่มีทางหนีอีกต่อไปแล้ว! เขารวบรวมพลังทั้งหมดของขอบเขตวิญญาณแรกก่อตั้ง! สร้างเป็นเงาอสูรขนาดมหึมาขึ้นมาเบื้องหลัง! แล้วพุ่งเข้าใส่หลินฟาน!

แต่หลินฟาน... กลับไม่ได้ขยับแม้แต่ก้าวเดียว...
เขาเพียงแค่ยกดาบจักรพรรดิอสนีดับดาราขึ้นมา...

"เจ้าอ่อนแอกว่าเงาหนึ่งและเงาสองมากนัก" เขากล่าวเสียงเรียบ "พลังของเจ้ามัน... 'ไม่บริสุทธิ์'"

ฉัวะ!

เขาฟาดดาบออกไปอย่างเรียบง่าย... แต่รวดเร็วจนมองไม่ทัน...

เส้นแสงสีดำทมิฬสายหนึ่ง... พุ่งทะลวงผ่านร่างของเงาอสูรจนสลายหายไป... แล้วแทงทะลุผ่านวิญญาณแรกก่อตั้ง ที่อยู่ภายในจุดตันเถียนของเงาสี่...

แคร่ก...

วิญญาณแรกก่อตั้งที่เปรียบเสมือนชีวิตที่สองของผู้ฝึกตน... ปรากฏรอยร้าวขึ้น... ก่อนจะแตกสลายกลายเป็นผุยผง...

เงาสี่หยุดนิ่งกลางอากาศ... แววตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ... ก่อนที่ร่างของเขาจะร่วงหล่นลงสู่พื้น... สิ้นใจตายในที่สุด...
หลินฟานเก็บดาบเข้าฝัก... แล้วสลายค่ายกลผนึกมิติลง...

วัดร้างกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง... ราวกับว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น... มีเพียงกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยอยู่ในอากาศเท่านั้น... ที่เป็นเครื่องยืนยันถึงการสังหารหมู่ที่เพิ่งจะจบสิ้นลง...