The Legend of Altea: โลกเวทมนตร์แห่งเทพธิดา

          ผมเดินออกจากประตูมิติด้วยความตื่นเต้น..แต่ก็ต้องตกใจกับทิวทัศน์เบื้องหน้า

          “นะ..นี่มันอะไรกัน!!!…”

          ทิวทัศน์โดยรอบมีแต่ทรายกว้างสุดลูกหูลูกตา

          อุณหภูมิที่สูงจนเหงื่อเริ่มออก

          อากาศที่ร้อนและแห้ง…แม้กระทั่งสายลมที่พัดมาก็ยังมีไอร้อน

          จากการสังเกตการณ์ทิวทัศน์โดยรอบทำให้ผมเดาไม่ผิดแน่…ที่นี่มัน

          “ทะเลทรายงั้นหรอ!?”

          คนอื่นๆที่ทยอยเดินออกมาจากประตูมิติ..ก็เริ่มตกใจไม่แพ้กัน

          “เห้ยๆๆ..นี่มันอะไรกันเนี่ย..” เซเลน่ากล่าว

          “ทะเลทรายไงละคะ” เซซิเลียกล่าว

          “แต่ว่าในอาณาจักรเรามันไม่มีทะเลทรายไม่ใช่หรอครับ?” รูอันทำท่าทางสงสัยขึ้นมา

          “ไม่รู้เหมือนกันว่าเวทย์มิติมันส่งเรามาไกลแค่ไหน..แต่ที่แห่งนี้ต้องอยู่ไกลจาก รร.อัศวินเวทย์มนต์และเมืองหลวงมากๆแน่นอน” ลูน่ากล่าว

          “แล้วดันเจี้ยนมันอยู่ตรงไหนล่ะเนี่ย?..” ชีน่าพยายามมองไปรอบๆที่มีแต่ทราย

          หลังจากนั้นสมาชิกห้องSคนอื่นๆก็ค่อยๆทยอยเดินออกมาจนครบและอาจารย์เอเรนก็เดินออกมาจากประตูมิติเป็นคนสุดท้าย

          “เรียบร้อยแล้วนะครับอาจารย์” เจ้าหน้าที่ผู้ใช้เวทย์มิติกล่าวกับเอเรน

          “อืม..ขอบใจมากนะ…หลังจากนี้อีก3วันค่อยมารับพวกฉันก็แล้วกัน..แล้วก็ถ้ามีเรื่องด่วนหรือเรื่องฉุกเฉิน..ฉันจะติดต่อผ่านเข็มกลัดสื่อสารนี่เอง”

         “เข้าใจแล้วครับ”

          หลังกล่าวจบ..ประตูมิติก็หายไป

          เอเรนเรนเดินออกมาด้านหน้า..แล้วกล่าวกับนักเรียนทุกคน

          “หลายคนคงตกใจกับทิวทัศน์สินะ..ฉันจะอธิบายคร่าวๆให้เอง”

          นักเรียนทุกคนรวมทั้งเรเวลเริ่มตั้งใจฟัง

          “ที่แห่งนี้คือทะเลทรายซึ่งไม่ได้มีอยู่ในอาณาจักรของเรา…แต่มีอยู่นอกอาณาจักรไปไกลหลายหมื่นกิโลเลยล่ะ”

          นักเรียนหลายคนเริ่มทำสีหน้าตกใจ

          “ส่วนสาเหตุที่ดันเจี้ยนซึ่งตั้งอยู่ในทะเลทรายแห่งนี้…อยู่ในสิทธิ์ครอบครองของอาณาจักรเราก็เพราะว่านักสำรวจของอาณาจักรเราเป็นคนค้นพบมันก่อนน่ะ..ถึงแม้ว่าพื้นที่ในเขตนี้จะไม่ได้อยู่ในเขตครอบครองของอาณาจักรใดอาณาจักรหนึ่งก็ตาม..แต่นี่ก็เป็นหนึ่งในข้อตกลงของสนธิสัญญาระหว่างอาณาจักร..”

          สนธิสัญญาระหว่างอาณาจักร ฉบับที่37 วรรคที่2 กล่าวไว้ว่า

          ‘ดันเจี้ยนที่อยู่นอกอาณาเขตและอยู่นอกอำนาจอธิปไตยของอาณาจักรใดๆ..จะต้องตกเป็นของอาณาจักรที่บุคลากรของอาณาจักรนั้นเป็นผู้ค้นพบมันก่อน’

          “อย่างนั้นเองสินะ..” เรเวลากล่าวเบาๆแล้วมองไปรอบๆ

          แต่หารู้ไม่ว่ามีกลุ่มองค์กรปริศนาบางกลุ่มที่ละเมิดสนธิสัญญาข้อนี้..และชิงสำรวจดันเจี้ยนไปจำนวนมากเพื่อตามหาสิ่งของบางอย่างอยู่ก่อนแล้ว

          “อาจารย์คะ..ว่าแต่ดันเจี้ยนมันอยู่ตรงไหนหรอคะ?” ชีน่ายกมือขึ้นถาม

          “เดี๋ยวใช้แอเรียลบินผ่านเนินทรายใหญ่ๆตรงนั้นไปพวกเธอก็จะเจอเอง”

          อาจารย์เอเรนกล่าวแล้วชี้ไปทางทิศเหนือของทะเลทราย..ที่มีเนินทรายลูกใหญ่อยู่หลายลูก

          “เนื่องจากบริเวณนั้นมีสนามพลังเวทย์ที่ปั่นป่วนทำให้มิติรอบๆบิดเบี้ยว..ผู้ใช้เวทย์มิติจึงพาเรามาส่งได้แค่นี้..ฉะนั้นเพื่อไม่ให้เสียเวลาพวกเราควรบินไปกันได้แล้ว….แล้วก็อย่าลืมเรียกอาร์ติเฟกซ์ของตัวเองออกมาด้วยล่ะ..เพราะบริเวณนี้ก็มีมอนสเตอร์อันตรายๆเหมือนกัน”

          “ครับ/ค่ะ”

          นักเรียนห้องSทุกคนรวมทั้งอาจารย์ที่ปรึกษา..เรียกอาร์ติเฟกซ์ของตัวเองออกมา

          “เดี๋ยวฉันจะบินนำไปเอง” เอเรนกล่าว

          ‘ดาร์คแอเรียล’

          ออร่าความมืดสีดำห่อหุ้มที่ขาของเอเรน

          หลังจากนั้นเอเรนถีบพื้นแล้วบินนำขึ้นไป

          ส่วนนักเรียนห้องSคนอื่นๆก็ทยอยบินตามอาจารย์ที่ปรึกษา

          ******************

          หลังผ่านเนินทรายลูกใหญ่ทิศตะวันตกมาได้….ก็เห็นสิ่งปลูกสร้างรูปทรงแปลกประหลาดอันหนึ่ง

          สิ่งปลูกสร้างนี้มีลักษณะคล้ายพีระมิดฐานสามเหลี่ยมขนาดใหญ่ที่มีส่วนสูงและความกว้างอยู่พอประมาณ

          นักเรียนห้องSทุกคนร่อนลงพื้นทรายอย่างนุ่มนวลหน้าสิ่งปลูกสร้างนั่น

          “นี่แหละดันเจี้ยน..” เอเรนกล่าว

          “อ่าวอาจารย์เอเรนครับ..ไหนบอกว่ามันอยู่ชั้นใต้ดินไง?” เรเวลถาม

          “ก็อยู่ใต้ดินนั่นแหละ…ถ้าเข้าไปข้างในพีระมิดแห่งนี้..จะมีบันไดลงไปสู่ชั้นใต้ดิน”

          “ยะ..อย่างงั้นสินะครับ”

          “เอาล่ะ..ทุกคนหลังจากนี้เราจะบุกดันเจี้ยนกันแล้ว..ระยะเวลาที่ใช้ประมาณ3วัน..โดยพวกเราจะสำรวจและเก็บเลเวลตั้งแต่ชั้นที่ 1-10 และจะกินนอนในนั้น…ส่วนห้องสุขาแบบพกพาคืออันนี้”

          เอเรนหยิบเมล็ดทรงรีคล้ายแคปซูลขึ้นมาแล้วโยนมันลงไปบนพื้นทราย

          ‘ปุ้มมมมม…’

          เกิดควันสีชมพูลอยฟุ้ง

          หลังควันจางหายก็มีห้องสี่เหลี่ยมขนาดเล็กปรากฎขึ้น

          “นี่คืออุปกรณ์เวทย์มนต์ชนิดหนึ่งที่ราคาค่อนข้างสูงมากๆเลยนะ…โดยข้างในนี้จะมีทั้งห้องอาบน้ำและห้องสุขาสำหรับทำภารกิจส่วนตัว…ฉะนั้นให้ทุกคนแบ่งกลุ่มกันแล้วมารับแคปซูลนี่ไปจากฉันซะ”

          เอเรนเดินไปกดปุ่มตรงประตูหน้าห้องสี่เหลี่ยม

          ‘ปุ้มมมมมม…’

          ควันสีชมพูลอยฟุ้งแล้วกลับมาเป็นแคปซูลทรงรีอีกครั้ง

          “มาใช้ห้องน้ำร่วมกับพวกผู้ชายแบบนี้รู้สึกแย่ชะมัดเลยแหะ…พวกเราที่เป็นผู้หญิงจับกลุ่มกันเองดีกว่า”

          “นั่นสินะ..”         

          นักเรียนห้องSที่เป็นผู้หญิงต่างจับปาตี้กันเองแล้วไปรับแคปซูลจากอาจารย์

          ส่วนพวกผู้ชายดูเหมือนจะเสียดายนิดหน่อย..แต่สุดท้ายก็จับกลุ่มกันเองเหมือนกัน

          เหลือไว้แค่ผู้ชาย2คนเท่านั้น

          “เจ้าพวกบ้าเอ้ยยย..ไม่มีใครมาชวนฉันเข้าปาตี้เลยรึไงฟะ”

          “เอาน่า…เรเวลพวกเราจับคู่กัน2คนก็ได้”

          “เห้อออ….”

          เรเวลกับรูอันเดินไปรับแคปซูลจากอาจารย์เอเรน

          ส่วนเซซิเลียนั้นถูกเซเลน่าลากไปเข้ากลุ่มผู้หญิงตั้งแต่แรกแล้ว

          “ขะ..ขอโทษด้วยนะคะ..เรเวล..แบบว่า..คือมัน…”    

          เซซิเลียหน้าแดงด้วยความเขินอายพร้อมกับทำหน้ารู้สึกผิด

          “ใครมันจะไปยอมใช้ห้องน้ำร่วมกับแกกันล่ะ…ไอผมขาวหื่นกามเอ้ยยยยย”

          “ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะครับบบบบบบบ!!!!!!!…แล้วก็ไม่เคยคิดเรื่องแบบนั้นเลยด้วยยยยย”

          เรเวลโบกมือปฎิเสธเซเลน่าอย่างเสียงแข็ง

          “เอาล่ะ..พวกเธอไปวางแผนกันให้ดีๆก็แล้วกัน..ถึงแม้ว่านี่จะเป็นทัศนศึกษาเชิงปฎิบัติ…แต่ฉันอยากให้พวกเธอมองว่ามันคือการสอบภาคปฎิบัตินะ….ฉะนั้นฉันขอล่วงหน้าไปชั้นที่10ก่อนละกัน…ส่วนปาตี้ไหนที่มาไม่ถึงชั้นที่10ภายใน3วัน…ถือว่าไม่ผ่านภาคปฎิบัติ…เข้าใจมั้ย?”

          “ไอหย่า..โหดจังแหะ”

           เรเวลกล่าวพร้อมกับเกาหัวตัวเอง

          “ฉันถามว่าเข้าใจมั้ย!!!”

          “ขะ..เข้าใจครับ!!!”

          “เข้าใจครับ/เข้าใจค่ะ”

          หลังเรเวลและสมาชิกห้องSคนอื่นๆขานรับแล้ว..เอเรนก็มุ่งหน้าไปข้างในดันเจี้ยนก่อน

          หลังทุกคนเห็นอาจารย์ที่ปรึกษาตัวเองมุ่งหน้าเข้าไปในฐานพีระมิดได้สักพักหนึ่งแล้ว..เซซิเลียก็กล่าวขึ้นมา

          “คือว่าเพื่อนๆห้องSทุกคนคะ….ตัวฉันมีข้อเสนอค่ะ”

          ทุกสายตาจับจ้องไปที่เซซิเลีย

          “เนื่องจากพวกเราไม่รู้ว่าภูมิศาสตร์ชั้นใต้ดินของพีระมิดแห่งนี้เป็นอย่างไร..และไม่ทราบว่าจะมีมอนสเตอร์อันตรายแค่ไหนปรากฎขึ้น…ฉะนั้น..ฉันคิดว่าถึงแม้พวกเราจะอยู่คนละปาตี้แต่พวกเราควรเกาะกลุ่มกันไปนะคะ”

          “อืมนั่นสินะ”

          “ก็จริงแหะ”

          "ท่านเซซิเลียพูดมีเหตุผล"

          “แถมเคลียร์มอนสเตอร์กันเป็นกลุ่มใหญ่ก็จะไปถึงชั้นที่10เร็วกว่าด้วย”

          ทุกคนในห้องSต่างเห็นด้วยยกเว้นคนๆหนึ่ง

          “เดี๋ยวก่อนสิเซซิเลีย…อย่ามาพูดบ้าๆนะ…ที่เธอพูดแบบนี้เพราะอยากอยู่ใกล้ไอผมขาวนั่นก็บอกมาตรงๆ..”

          “เดี๋ยวก่อนสิคะ…เซเลน่า..ที่ฉันพูดนี่คือเห็นแก่ความปลอดภัยส่วนรวมนะคะ…ไม่ได้คิดถึงเรื่องส่วนตัวเลย”

          “ถ้างั้นเรื่องห้องน้ำจะทำยังไงล่ะ??” เซเลน่าถาม

          “พวกเราก็มีแคปซูลของกลุ่มพวกเรานี่คะ…เวลามีใครจะใช้ห้องน้ำ…ก็แยกตัวไปเป็นกลุ่มๆก็ได้…แถมผู้หญิงก็มีตั้งหลายคน..ถ้ากังวลเรื่องความปลอดภัย..ก็แค่ให้ผู้หญิงคนอื่นผลัดกันเฝ้าแค่นั้นเองค่ะ”

          “อะ…อืม..เข้าใจแล้ว…ถ้างั้นก็ได้..เชอะ…”  

          เซเลน่าสะบัดหน้าด้วยสีหน้าราวกับไม่ค่อยพอใจ

          'เห้ยๆ..ยัยนี่มันอคติกับฉันเกินไปมั้ยเนี่ย...หน้าตาก็สะสวยสมเป็นราชวงศ์อยู่หรอก...แต่ต่อให้จ่ายให้ฉันสักล้านเหรียญทองคำขาว..หรือต่อให้ขู่ว่าโลกนี้จะถูกทำลาย..ฉันก็ไม่มาทางเอายัยนี่มาทำเมียเด็ดขาด'

          เรเวลคิดแบบนั้นในใจพร้อมกับมองไปยังดวงตาสีชมพูของเซเลน่า

          "มองหน้าฉันมีอะไรข้องใจรึไง?"

          "ปะ..ป่าวครับ..มะ..ไม่มีอะไรครับท่านเซเลน่า"

          เรเวลรีบหันหน้าหนีแล้วเดินไปหารูอัน

          “เอาล่ะถ้างั้นก็…”

          เรเวลส่งคำเชิญร่วมปาตี้ให้กับรูอัน

          เกิดข้อความบางอย่างปรากฎในทัศนวิสัย

          ‘คำเชิญร่วมปาตี้จาก เรเวล(เผ่ามนุษย์)’

                       ‘ตกลง/ปฎิเสธ'

          รูอันใช้นิ้วจิ้มคำว่าตกลง

          ‘คำเชิญปาตี้ได้รับการตอบตกลงแล้ว’

          “ขอบคุณนะครับ”

          “อืม..ถ้างั้นพวกเราไปกันเถอะ”

          เรเวลมองไปที่มุมสายตาตัวเอง…ตอนนี้ในทัศนวิสัยมุมซ้ายบนสุดมีชื่อของตัวเองกับรูอันปรากฎอยู่..พร้อมกับแสดงLVระบุให้เรียบร้อย

         “โอ้...เห็นเลเวลของแต่ละคนในปาตี้ด้วยแหะ”

         “เพิ่งสังเกตรึไงครับเนี่ยย…ตัวเลขเลเวลของสมาชิกปาตี้คนอื่นๆมันแสดงแบบนี้มาให้เห็นตั้งแต่หลังคลาสอัพแล้วครับ”

          เรเวลและรูอันเดินมุ่งหน้าตามสมาชิกห้องSคนอื่นๆเข้าไปยังฐานพิระมิด

         *********************************

          #ฐานพีระมิด ดันเจี้ยนชั้นที่0#

          พวกผมได้เดินกันเข้ามาภายในพีระมิดที่เรียกว่าดันเจี้ยน

          ภายในมีอากาศเย็นกว่าภายนอกที่เป็นทะเลทรายมาก..แถมยังมืดกว่าข้างนอกด้วย

          นอกจากนี้ยังได้กลิ่นไอความชื้นจากอากาศ..ราวกับอยู่ภายในถ้ำ

          ผมมองขึ้นไปด้านบนตามผนังของพีระมิด

          ริมผนังมีอักษรไฮโรกริฟสลักอยู่…เนื่องจากผมอ่านไฮโรกริฟไม่ออกเพราะไม่เคยเรียนวิชานี้..จึงทำได้แค่ดูรูปภาพแบบสีที่วาดไว้ตามฝาผนังเท่านั้น

          “ภาพนี้มัน…”

          ริมฝาผนังมีรูปเทพธิดาสององค์ที่ใส่ชุดสีขาวกับชุดสีดำ..โดยตรงกลางระหว่างเทพธิดาทั้งสองมีลูกโลกสีขาวและดำอยู่..โดยรอบๆมีหินอยู่7ชิ้นล้อมรอบ..แถมยังมีรูปถ้วยและรูปสัตว์ต่างๆ…รวมทั้งมนุษย์…

          ‘หิน7ชิ้นนี้…กับถ้วย…มันเหมือนพิธีกรรมบางอย่างเลยนะ…นี่มันอะไรกัน’

          “ทุกคน…บันไดลงไปชั้นล่างอยู่ทางนี้”

          นักเรียนห้องSคนหนึ่งชี้ไปยังทางลงบันได..แล้วตะโกนขึ้นมา

          “หรอ!?…งั้นพวกเรารีบลงไปกันเถอะ”

          พวกสมาชิกปาตี้คนอื่นๆก็ทยอยตามกันลงไป

          “เรเวลพวกเราไปกันเถอะครับ”

          รูอันมองเรเวลที่กำลังเหม่อลอยมองภาพบนฝาผนัง

          “เรเวล?”

          “…”

          ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ…ตอนนั้นเองรูอันกำลังจะเดินเข้าไปแตะบ่า..

          “เจ้ากระต่ายไปกันได้แล้ว…เหลือแค่นายกับรูอันอยู่สองคนเนี่ย…คนอื่นๆเขาไปกันหมดแล้วนะ”

          “โอ้ยยยย…เจ็บ…ลูน่า…อย่าดึงหู”

          ********************

          #ดันเจี้ยนชั้นที่1#

          สถานที่ในชั้นนี้เป็นผนังคริสตัลสีฟ้าใส…นับว่าดูแปลกตาอย่างมากเมื่อเทียบกับตอนอยู่บนฐานพีระมิดชั้น0 ที่มีโครงสร้างเป็นหิน

          อากาศเย็นเฉียบและเต็มเปี่ยมไปด้วยไอของพลังเวทย์เข้มข้น 

          แสงสว่างสีฟ้าส่องออกมาจากผนังคริสตัล..ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดแสงเพียงหนึ่งเดียวในชั้นนี้

          “ชั้นนี้กว้างกว่าฐานพีระมิดด้านบนอีกนะครับ" รูอันมองไปรอบๆ

          “ฉันว่าจะย้ายไปอยู่แถวหน้ากับเซซิเลียนะ..ลูน่า..”

          “อืม..ตามใจนายเลยละกัน”

          มีบางสิ่งบางอย่างลอยเข้ามาใกล้ด้วยความเร็วสูง

          “!”

          ลูน่ารีบเอียงตัวหลบทันที

          เสียงกระแทกผนังดังขึ้นอย่างรุนแรง        

          เรเวล ลูน่า และรูอัน หันมองไปยังผนังตรงนั้น

          สิ่งที่พวกเขาเห็นก็คือเพื่อนร่วมห้องของเขานั่นเอง

          “รูอัน..รีบร่ายเวทย์รักษาเร็วเข้า”

          “เข้าใจแล้วครับ”

          “ลูน่า..รีบไปแถวหน้าสุดกันเถอะ”

          “อืม”

          ลูน่ากับเรเวลรีบวิ่งไปข้างหน้าอย่างรีบร้อน…จนในที่สุดก็ถึงแถวหน้าอันเป็นที่เกิดเหตุ

          “เซซิเลียเกิดอะไรขึ้น!!”

          “ดูตรงนั้นสิคะ..เรเวล”

          ผมมองไปยังทิศที่เซซิเลียชี้

          ภาพที่เห็นคือแขนของสิ่งมีชีวิตประหลาดที่พยายามแหวกคริสตัลออกมา

          “หมายความว่าคนที่กระเด็นไปแนวหลังเมื่อกี้..คือถูกแขนนั่นชกตอนทีเผลอหรอ”

          “ใช่แล้วค่ะ”

          ‘แกร็กๆ…แกร็กก..ๆๆ...เปรี้ยยย..’

          คริสตัลสีน้ำเงินเริ่มแตก…

          ทั้งแขน..ลำตัว..และส่วนหัวของสิ่งชีวิตตัวนั้นเริ่มโผล่ออกมามากขึ้น…จนในที่สุดก็โผล่พ้นออกมาทั้งตัว

          “ฮูๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ….”

          เสียงร้องคำรามถือกำเนิด

          “นี่มันตัวอะไรกันเนี่ย?”

          สิ่งมีชีวิตที่ทั้งร่างกายเป็นก้อนหินสีดำแข็ง..และมีดวงตาเป็นคริสตัลสีฟ้า

          “เดี๋ยวฉันตรวจสอบแปปนึงนะคะ..”

          ‘เวทย์พืช-สเกาเตอร์’

          เกิดตัวอักษรและอักขระขึ้นที่เลนส์แว่นตาด้านซ้ายของเซซิเลีย

         ----------------------------------

          [โกเล็ม]

          มอนสเตอร์: LV31

          เผ่า: หินผา

          รายละเอียด: ผู้พิทักษ์ดันเจี้ยน

         -----------------------------------

          “มันคือโกเลมที่เลเวล31 ค่ะ…เหนือกว่าพวกเราอยู่ 1เลเวล”

          “งั้นหรอ..”

          “ฮูๆๆๆๆๆๆๆๆ….”

          โกเลมถีบพื้นวิ่งเข้ามาพร้อมกับพื้นดินที่สั่นสะเทือน…มุ่งตรงมายังเรเวล

          มอนสเตอร์เงื้อกำปั้น..หมายทุบมนุษย์ตัวน้อยเบื้องหน้าให้แหลกเละ

          เรเวลมองไปยังกำปั้นนั้น..แล้วกระโดดหลบได้แบบสบายๆ

          ‘ช้ามาก…’

          โกเล็มใช้หมัดอีกข้าง…ชกเรเวลที่อยู่กลางอากาศ

          ‘เวทย์ไฟ-โรลลิ่งสเปียร์’

          เด็กหนุ่มหมุนตัวหลบด้วยผลจากสกิล

          ‘ฉับบ..’

          การโจมตีตัดผ่ามิติ..ได้ผ่าร่างโกเลมออกเป็น2ซีก

          “ฮูๆๆๆๆ…..ฮะ..”

          โกเลมที่เป็นหินทั้งตัวแตกสลายไปในทันที..เหลือแต่เพียงดรอปไอเท็มคริสตัลสีฟ้าชิ้นเล็กๆตกอยู่ตรงพื้น

          เด็กหนุ่มหยิบคริสตัลนั้นขึ้นมา..แล้วใส่ในถุงเวทย์มนต์ใบเล็กของตัวเอง 

          “ไปกันต่อเถอะ”

          “ค่ะ ><”