หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 75 : เมล็ดที่ยังไม่เติบโต

ภายในโพรงถ้ำหลังม่านน้ำตกอันเย็นชื้น เสียงซ่าซ่าของสายน้ำที่ไหลตกกระทบโขดหินด้านนอกยังคงดังแว่วเข้ามาไม่ขาดสาย สร้างบรรยากาศที่ทั้งสงบและโดดเดี่ยวในเวลาเดียวกัน แสงสว่างเพียงน้อยนิดที่ลอดผ่านม่านน้ำเข้ามา สาดส่องให้เห็นเงาของเจี้ยนหลิน (剑林) ทาบลงบนพื้นหินเย็นเฉียบ เขายังคงจ้องมองเงาสะท้อนของตนเองบนผิวน้ำเล็กๆ ที่ขังอยู่บนพื้นถ้ำนั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความครุ่นคิด "เงาใบหน้าที่บิดเบี้ยว" ราวกับสะท้อน "ใครอีกคน" ที่เขาไม่รู้จักนั้น ยังคงติดอยู่ในห้วงคำนึง สร้างคำถามที่ไร้คำตอบขึ้นในใจ

เด็กหนุ่มสลัดความสับสนนั้นทิ้งไปชั่วคราว เขารู้ดีว่าตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือการฟื้นฟูร่างกายและพลังปราณ (灵气) ที่สูญเสียไปจากการหลบหนีและการต่อสู้ก่อนหน้านี้ เขายื่นมือที่สั่นเทาเล็กน้อยเข้าไปในอกเสื้อ สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากร่างของ "ขาวน้อย" (小白) ที่ซุกตัวอยู่อย่างสงบ ก่อนจะค่อยๆ หยิบ "ถุงผ้าปักลายบุปผา" ที่เขาเสี่ยงชีวิตไปคว้ามาได้นั้นออกมาอย่างระมัดระวัง

หัวใจของเขายังคงเต้นแรงเล็กน้อยเมื่อนึกถึง "ความอบอุ่น" อันแปลกประหลาดที่สัมผัสได้จากมันในตอนนั้น 'ในนี้...มันมีสิ่งใดซ่อนอยู่กันแน่?'

เจี้ยนหลินค่อยๆ เปิดปากถุงผ้าออกอย่างช้าๆ และสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาก็มิได้ดู "วิเศษ" หรือ "ล้ำค่า" อย่างที่เขา คาดหวังเงียบๆ ไว้ในใจ ภายในถุงนั้นมีเพียง "เมล็ดพืชสีดำสนิท" ขนาดเท่าปลายนิ้วก้อยเมล็ดหนึ่ง ผิวของมันเรียบแต่กลับมี "ลวดลายคล้ายรอยวน" สีเทาจางๆ ปรากฏอยู่ทั่วทั้งเมล็ด ดูเก่าแก่และธรรมดาสามัญอย่างที่สุด นอกจากเมล็ดพืชนั้นแล้ว ก็มีเพียง "เศษผ้าไหมสีเทา" ชิ้นเล็กๆ ที่ดูเปื่อยยุ่ยและขาดวิ่นวางรองอยู่เท่านั้น มิได้มีสมบัติล้ำค่า แก่นอสูร (妖丹) หรือตำราเคล็ดวิชาใดๆ เลยแม้แต่น้อย

'นี่น่ะรึ...สิ่งที่ทำให้ข้าต้องเสี่ยงชีวิตถึงเพียงนี้?' ความผิดหวังเล็กๆ แล่นผ่านเข้ามาในใจของเจี้ยนหลิน แต่เขาก็มิได้แสดงออกมาทางสีหน้า เขารู้ดีว่าในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรนี้ บ่อยครั้งที่สิ่งที่ดู "ธรรมดา" ที่สุด กลับซ่อนเร้น "ความไม่ธรรมดา" ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเอาไว้

เขาหยิบ "เมล็ดพืชสีดำผิวลายวน" นั้นออกมาพิจารณาอย่างละเอียด มันไม่มีกลิ่นอายพลังงานใดๆ แผ่ออกมา ไม่มีประกายแสงเรืองรอง และเมื่อลองใช้พลังธาตุพฤกษา (草木之力) สัมผัสดู ก็ไม่รู้สึกถึงการตอบสนองใดๆ ราวกับว่ามันเป็นเพียงเมล็ดพืชแห้งๆ ที่ตายไปแล้วเมล็ดหนึ่งเท่านั้น 'หรือว่า...ข้าจะคิดผิดไปจริงๆ?'

ในขณะที่เขากำลังจะเก็บมันกลับเข้าไปในถุงผ้าตามเดิมนั้นเอง "ขาวน้อย" ที่ซุกอยู่ในอกเสื้อของเขาก็พลันขยับตัว! มันค่อยๆ เลื้อยออกมาจากอกเสื้อ แล้วมุ่งหน้าไปยัง "เมล็ดพืชสีดำ" ที่วางอยู่บนฝ่ามือของเจี้ยนหลินทันที! ดวงตากลมโตสีดำขลับของมันจ้องมองเมล็ดนั้นอย่างไม่วางตา มันส่งเสียง "คิกๆ" แผ่วเบาออกมาจากลำคอ พร้อมกับใช้หัวเล็กๆ ดุนเมล็ดนั้นเบาๆ ท่าทางของมันดู "ตื่นเต้น" และ "สนใจ" ในเมล็ดพืชนี้เป็นพิเศษอย่างเห็นได้ชัด!

เจี้ยนหลินมองพฤติกรรมนั้นด้วยความประหลาดใจ 'เจ้าขาวน้อย...เจ้ารู้สึกได้ถึงบางสิ่งบางอย่างจากเมล็ดนี้งั้นรึ?' เขาลองยื่นเมล็ดนั้นเข้าไปใกล้ "ขาวน้อย" มากขึ้น มันรีบใช้ส่วนหัวคลอเคลียกับเมล็ดนั้นอย่างรักใคร่ แต่ก็มิได้พยายามจะ "กิน" มันเหมือนที่เคยกินกระบี่ไม้ (木剑) ของเขา 'ดูเหมือนว่า...สิ่งนี้จะไม่ใช่อาหารสำหรับเจ้าสินะ แต่เจ้าก็รู้สึกได้ว่ามัน "พิเศษ" อย่างนั้นรึ?'

เด็กหนุ่มตัดสินใจเก็บเมล็ดพืชสีดำนั้นกลับเข้าไปในถุงผ้าอย่างดีอีกครั้ง แม้จะไม่เข้าใจว่ามันคืออะไร แต่ปฏิกิริยาของ "ขาวน้อย" ก็ทำให้เขามั่นใจว่ามันจะต้องมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่เป็นแน่ เขาเหน็บถุงผ้านั้นไว้ที่อกเสื้ออย่างมิดชิด

จากนั้น เขาก็เริ่มลงมือ "เยียวยา" บาดแผลของตนเอง เขาหยิบ "หญ้าธารผลึก" (晶溪草) ที่เก็บได้จากน้ำตกกระซิบ และสมุนไพรพื้นฐานอื่นๆ ที่พอจะหาได้ระหว่างทางออกมาสองสามต้น บดขยี้พวกมันด้วยหินสองก้อนจนละเอียด แล้วนำมาพอกลงบนรอยแผลที่แขนและสีข้าง ความเย็นจากสมุนไพรช่วยบรรเทาอาการปวดแสบปวดร้อนลงได้บ้าง แม้จะมิได้ทำให้แผลหายสนิทในทันที แต่มันก็คือสิ่งที่ดีที่สุดที่เขาสามารถทำได้ในตอนนี้ 'ทรัพยากร...ช่างเป็นสิ่งที่ขาดแคลนเสียจริงสำหรับคนเช่นข้า' เขาคิดอย่างอดทน 'แต่ถึงจะยากจนทางทรัพยากร ข้าก็ยังมั่งคั่งทางวิธีคิดและสติปัญญาอยู่บ้างละน่า'

เจี้ยนหลินนั่งขัดสมาธิ เริ่มโคจรพลังปราณเพื่อเร่งการฟื้นตัว เขามองไปยัง "เมล็ดพืชสีดำผิวลายวน" ที่อยู่ในถุงผ้าซึ่งเหน็บไว้ที่อกเสื้อ ในใจเปรียบเทียบตนเองกับเมล็ดพืชเล็กๆ เมล็ดนั้น...

'ข้ายังไม่เติบโต...ยังอ่อนแอและเปราะบาง ดุจดังเมล็ดพันธุ์ที่ยังมิได้หยั่งราก แต่ยังมีเจตจำนงจะเติบโต ข้าก็มิได้ไร้ค่า...ตราบใดที่ยังมี "ชีวิต" และ "เจตจำนง" ที่จะเติบโต สักวันหนึ่ง...ข้าจะต้องผลิบานขึ้นมาได้อย่างแน่นอน'

และในความเงียบสงัดของโพรงหินหลังม่านน้ำตกนั้น—เสียงเต้นของหัวใจเล็กๆ สองดวง ก็ยังคงดังอยู่... ทีละจังหวะ ทีลจังหวะ

(จบตอนที่ 75)