ฉันอยู่ที่โลกมาร์เวล

ตอนที่ 37 สัญลักษณ์แห่งอำนาจ!

หลายเดือนต่อมา

นิวยอร์ก บรู๊คลิน ถนนแฮมตัน

ที่นี่กำลังเข้าสู่ช่วงฤดูหนาว ภายใต้แสงอาทิตย์สาดส่องหลังวันคริสต์มาส มันกำลังจะเริ่มเข้าสู่ปีใหม่ แม้จะอยู่ในช่วงการสู้รบของสงครามโลกครั้งที่ 2 แต่นิวยอร์กซึ่งเป็นเมืองใหญ่ก็ไม่ได้รับผลกระทบจากสงครามโลกเลยแม้แต่น้อย

ในช่วงต้นฤดูหนาว ผู้คนต่างก็ถือเสื้อโค้ทวิ่งพล่านไปตามถนนที่วุ่นวาย เพื่อทำงานหาเลี้ยงชีพของพวกเขา

ในบางครั้งก็เห็นเด็กส่งหนังสือพิมพ์ตะโกนโหวกเหวกบนท้องถนนที่มีผู้คนเดินไปมา:

“นิวยอร์ก ไทมส์ ฉบับล่าสุด! พันตรีไคล์ และ ผู้หมวดสตีฟ ทั้งสองนำกองทหารไปทำลายฐานที่มั่นของนาซีเยอรมันอีกครั้ง!”

“ข่าวใหญ่ ข่าวใหญ่l! ฮีโร่ของชาวอเมริกันทั้งสองคนได้สร้างชื่อเสียงอีกครั้ง และแนวหน้าของเยอรมันถอนตัวออกไปไกลถึง 20 ไมล์เนื่องจากอาวุธยุทโธปกรณ์ของพวกมันมีไม่เพียงพอ!”

“ การต่อสู้ที่ได้รับชัยชนะครั้งแล้วครั้งเล่า ทำให้พลิกสถานการณ์ของสงครามในวันนี้ และมันเป็นเส้นทางแห่งความรุ่งโรจน์ของ พันตรีไคล์!”

หนังสือพิมพ์ในช่วงนี้เป็นหนังสือพิมพ์ที่เผยแพร่รายงานการสู้รบในแนวหน้า ทางสำนักพิมพ์รีบตีพิมพ์เพื่อให้คนในชาติร่วมแสดงความยินดีในชัยชนะ

ข้อเท็จจริงได้พิสูจน์แล้วว่า แม้ว่าสงครามโลกครั้งที่ 2 จะไม่ส่งผลกระทบต่อนิวยอร์ก แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้คนที่กังวลเกี่ยวกับแนวหน้าของกองทัพสหรัฐ ต่างก็มีความหวังและส่งคำอธิษฐานไปให้เหล่าทหาร เพื่อให้พวกเขาสามารถยุติสงครามโดยเร็วที่สุด

“นี่น้องชาย พี่สาวขอฉบับหนึ่งได้ไหมจ๊ะ” สาวผมบลอนด์สวมผ้าพันคอสีม่วง โบกมือเบา ๆ พร้อมกับเผยร้อยยิ้มที่สวยงามให้กับเด็กส่งหนังสือพิมพ์ที่กำลังวิ่งอยู่บนถนนฝั่งตรงข้าม

เด็กชายรีบวิ่งข้ามถนนเพื่อไปส่งหนังสือพิมพ์ให้กับเธออย่างรวดเร็ว

เด็กชายเบิกตากว้างและมองไปยังใบหน้าที่บอบบางของหญิงสาวซึ่งดูสวยงามราวกับนางฟ้า เขาอดไม่ได้ที่จะชมขึ้นว่า“ พี่สาวคุณสวยมาก”

“ ปากหวานจริงนะเรา” หญิงสาวผมบลอนด์เผยรอยยิ้มที่อบอุ่นราวกับจะทำให้หิมะโดยรอบหลอมละลาย และทำให้ชายหนุ่มที่เดินผ่านไปมาที่เห็นรอยยิ้มที่แสนงดงามของเธออ่อนระทวยราวกับต้องมนต์สะกด

“ ได้เวลากลับบ้านแล้ว” ลูซี่ เดินถืออาหารและหนังสือพิมพ์ใส่ตะกร้าจากนั้นก็เดินกลับบ้าน

ใช่บ้านที่เธอหมายถึงคือบ้านของ ไคล์ ซึ่งเป็นวิลล่าดูเพล็กซ์สไตล์ยุโรปคลาสสิกที่มีสวนอยู่หน้าระเบียง

ลูซี่ ถอดรองเท้าแล้วเดินเข้าไปในบ้าน ภายในบ้านมีเตาผิงไฟที่ให้อุณหภูมิอบอุ่นกว่าด้านนอกดังนั้นเธอจึงถอดเสื้อคลุมผ้าฝ้ายออกและเผยให้เห็นร่างกายที่สวยงามสมส่วนที่ไม่สามารถปกปิดได้ด้วยเสื้อกันหนาว

หลังจากวางตะกร้าลงบนโต๊ะแล้วเธอก็หยิบหนังสือพิมพ์สองสามฉบับออกจากตะกร้าแล้ววางกระจายลงบนโต๊ะ

บนหนังสือพิมพ์มีหัวข้อข่าวและภาพที่แตกต่างกัน บางฉบับเป็นชายหนุ่มที่สวมหมวกถือโล่ทรงกลม บางฉบับเป็นภาพของชายหนุ่มในชุดสีดำถือดาบยาวกำลังพุ่งเข้าหาศัตรู .

ด้านล่างภาพของหนังสือพิมพ์มีบันทึกย่อที่มีคำอธิบายประกอบอย่างละเอียด

'สตีฟ โรเจอร์ส,อายุ 23 ปี, กัปตันอเมริกา, ตำแหน่ง ร้อยโท '

(การต่อสู้ครั้งแรกในชีวิตของ ผู้หมวดสตีฟ คือการเข้าไปในพื้นที่ของศัตรูพร้อมกับ พันตรีไคล์ เพื่อทำลายฐานโรงงานผลิตอาวุธ และช่วยเหลือทหารอเมริกัน 500 นายที่ตกเป็นเชลย

เขาอ้างว่าเป็นกัปตันอเมริกาและเขามักจะนำโล่ไปอยู่แถวหน้านำทีมทหารเข้าทำลายฐานโรงงานผลิตอาวุธเยอรมัน 5 แห่งในหนึ่งเดือน เพื่อลดความเสียหายทางบุคลากรของพวกเขาเอง

เขาเป็นผู้รักชาติ เป็นสุดยอดทหาร และเป็นวีรบุรุษที่เป็นสัญลักษณ์ของความยุติธรรมของชาวอเมริกัน! )

..........

ลูซี่ มองผ่านโปรไฟล์ของ สตีฟ อย่างรวดเร็วและดวงตาที่สวยงามของเธอก็จ้องมองโปรไฟล์ที่ยาวเป็นหางว่าวและดูยุ่งเหยิงเป็นอย่างมาก

ไคล์ ดอฟเฟอร์ อายุ 23 ปี ตำแหน่ง พันตรี 

เขาเป็น พันตรี ที่มีอายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ '

เมื่อเห็นข้อความเหล่านี้ ลูซี่ ก็ยิ้มหวานด้วยความพึงพอใจริมฝีปากของเธอขยับอ่านเรื่องราวส่วนตัวของ ไคล์ อย่างช้าๆ:

"พันตรีไคล์ นายพันที่มีอายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ของสหรัฐอเมริกา ครั้งแรกเขาแอบเข้าไปในฐานของข้าศึกในภารกิจจู่โจมและทำลายฐานขนาดใหญ่ จนได้รับชัยชนะ

จนถึงตอนนี้ พันตรีไคล์ ยังเข้าร่วมโจมตีโรงงานผลิตอาวุธทั้ง 5 แห่ง และจบลงด้วยชัยชนะที่งดงาม เขามักจะไปไหนมาไหนด้วยลำพังเพียงคนเดียวเพื่อสังหารทีมชั้นยอดของข้าศึก จากสถิติอย่างไม่เป็นทางการจำนวนการสังหารศัตรูที่บันทึกไว้ในชื่อของเขาทะลุ 10,000 คนไปแล้ว!

เขาคือฮีโร่ที่เป็นตัวแทนของสัญลักษณ์แห่งอำนาจของอเมริกา! เป็นคนบ้าสงครามที่ทำให้กองทัพเยอรมันหวาดกลัวโดยมีชื่อเล่นว่า 'ปีศาจ' หรือ 'ผู้สังหารพระเจ้า'

ข่าวล่าสุดประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกาได้มอบเหรียญเกียรติยศให้กับ พันตรีไคล์ ”

หลังจากอ่านหนังสือพิมพ์อย่างละเอียดใบหน้าของ ลูซี่ ก็มีเลือดฝาดเพราะความสุขของเธอ แม้ว่ารายงานข่าวแบบนี้จะมีทุกวัน แต่ทุกครั้งเธอก็จะซื้อหนังสือพิมพ์มาเก็บไว้ทุกวันเช่นกัน

“ ใช้เวลาเพียงแค่ไม่กี่เดือนก้าวขึ้นเป็นนายทหารยศใหญ่ นอกจากนี้ยังเป็นตัวแทนแห่งอำนาจของอเมริกา!”

ลูซี่ เลียริมฝีปากสีชมพูตอนนี้เธอเครียดมากไม่ต้องพูดถึงนิวยอร์กซิตี้แม้แต่หญิงสาวในสหรัฐอเมริกาก็หลงไหลชายหนุ่มที่อยู่ในหน้าหนังสือพิมพ์นี้

ท้ายที่สุดแล้วโรงภาพยนตร์ในเมืองใหญ่บางแห่งจะแสดงวิดีโอสารคดีการต่อสู้ในสนามรบเป็นครั้งคราว

ในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมานี้อาจกล่าวได้ว่า ไคล์ และ สตีฟ เป็นเหมือนกับตัวละครเอกในภาพยนตร์สงคราม การฆ่าศัตรูอย่างกล้าหาญ การจู่โจมที่สมบูรณ์แบบ ความแข็งแกร่งส่วนบุคคล และใบหน้าที่ดูอ่อนเยาว์หล่อเหลา

เมื่อมองไปที่หน้าจอภาพยนต์ก็จะเห็นใบหน้าที่หล่อเหลาซึ่งเพียงพอที่จะเรียกเสียงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งจากหญิงสาว

“ ไม่ว่ายังไง ไคล์ เป็นของฉัน”

“สาวน้อย ลูซี่ เธอต้องร่าเริงเข้มแข็งเข้าไว้ไม่มีเหตุผลที่จะแพ้ผู้หญิงเหล่านั้น”

ลูซี่ ตะโกนและกอดเข่าบนโซฟาเหมือนผู้หญิงที่กำลังรอสามีของเธอจะกลับมา จากนั้นเธอก็อดไม่ได้ที่จะพึมพำขึ้น:“ ใกล้จะปีใหม่แล้ว ฉันไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ไคล์ จะกลับมา…”

……………………………...

ในเวลานี้หลายร้อยไมล์จากนิวยอร์กซึ่งเป็นเทือกเขาน้ำแข็งในพื้นที่ของศัตรู

บริเวณช่วงกลางของภูเขาหิมะมีรางรถไฟพาดผ่านเมื่อมองออกไปยังบริเวณโดยรอบมันคือยอดเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะและดูเหมือนว่าในเวลานี้หิมะกำลังใกล้จะตก

บนยอดเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะแห่งหนึ่ง ทีมทหารอเมริกาหลายสิบนายที่สวมเสื้อคลุมทหารกำลังซุ่มซ่อนและฟังข้อมูลจากหน่วยข่าวกรองที่ส่งจากฐานในแนวหลังผ่านเครื่องมือสื่อสาร

ฟิวรี กล่าวว่า:“ ได้รับการยืนยันแล้วว่าในขบวนรถไฟมีบุคคลสำคัญขององค์กรไฮดร้า ซึ่งเป็นนักวิทยาศาสตร์ชาวเยอรมันวัยกลางคนที่ชื่อว่า วอเนอร์ ทัวร์ อยู่ในขบวนด้วยจริง”

“เตรียมตัวขึ้นรถไฟกันเถอะ! ครั้งนี้แค่จับเชลยไม่จำเป็นต้องใช้คนเยอะ” ไคล์ พูดอย่างรวดเร็วและมองไป สตีฟ ที่อยู่ด้านข้าง

สตีฟ พยักหน้า:“ แค่ฉัน นาย แล้วก็ บัคกี้ ก็เพียงพอ”

"ตกลงตามนั้น." ไคล์ เห็นด้วยกับ สตีฟ อันที่จริงเขาไปแค่เพียงคนเดียวก็ได้ แต่ก็แน่นอนว่าเพื่อนของเขาคงไม่เห็นด้วย

ไคล์ สตีฟ บัคกี้

ทั้งสามคนยืนเคียงข้างกันบนยอดเขาอันหนาวเหน็บและมองลงไปที่ความลาดชันนับร้อยเมตรรอคอยการมาถึงของขบวนรถไฟข้าศึกอย่างอดทน