[จบ] ย้อนไปยุค 70 เป็นสาวสุดสวยให้อดีตสามีเสียดายเล่น

บทที่ 57  อาลู่ทำตัวเหมือนเด็กไปรึเปล่า?

เรื่องของเหวินเชี่ยงไม่ส่งผลกระทบต่อเหวินหน่วนเลยแม้แต่น้อย เกี๊ยวไส้เห็ดเนยแม่มดมื้อเที่ยงนั้นอร่อยมากจนเธอกินมากกว่าปกติ

หญิงสาวงีบหลับในตอนบ่าย ก่อนจะตื่นขึ้นเพราะอากาศร้อนมาก หญิงสาวลุกขึ้นมานั่งอ่านหนังสือในห้องนั่งเล่น

เหวินหน่วนอ่านและแก้โจทย์อย่างเงียบ ๆ

เธอพบว่านอกจากลู่จินฉวนจะฉลาดแล้ว เขายังเรียนเก่งมากด้วย

เมื่อเทียบกับคำพูดคำจาที่เคยคุยกันแล้ว เหวินหน่วนรู้สึกว่าความคิดของเธอตามเขาไม่ทัน

ขณะที่เธอกำลังคิดอะไรไปเรื่อย จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเคาะดังมาจากประตู

“มาแล้ว” เหวินหน่วนเก็บหนังสือแล้วตอบกลับไป หลังจากเปิดประตู เธอพบว่าคนที่ยืนอยู่ที่ประตูคือผู้เฒ่ากั่ว

“เอ๊? ผู้เฒ่ากั่วมาที่นี่ทำไมคะ มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า” เหวินหน่วนรีบถาม

ในเวลานี้ผู้เฒ่ากั่วควรอยู่ที่ฐานทัพนี่นา

"มีแขกสองสามคนมาที่ฐานทัพ พวกเขาอยากกินเกี๊ยวผักดอง" ผู้เฒ่ากั่วถาม "หัวหน้าเจาขอให้ฉันมาถามคุณว่ามีใครในหมู่บ้านสามารถทำผักดองที่ใช้ทำเกี๊ยวได้บ้าง" 

หมู่บ้านซานชานี้อยู่ในมณฑลซานซี ผักดองที่ผู้คนนิยมรับประทานกันที่นี่ทำมาจากผักสุ่ยสุ่ยไค*[1] ซึ่งเหมาะสำหรับทำสลัดเย็นหรือทำบะหมี่สุ่ยสุ่ย แต่ไม่สามารถนำมาทำเกี๊ยวได้

แต่แขกเหล่านี้เป็นคนพิเศษ พวกเขาระบุชัดเจนว่าต้องการกินอะไร แม้ว่าโรงอาหารใหญ่จะไม่มี พวกเขาก็ยังจะกินให้ได้

มันเป็นเรื่องยาก แม้แต่ผู้หญิงฉลาดก็ไม่สามารถหุงข้าวโดยที่ไม่มีข้าวได้

หัวหน้าเจาเคยกินเกี๊ยวผักดองชนิดนี้มาก่อน มีแต่เขาที่เคยกินมันเท่านั้น

“คงไม่มีคนอื่นแล้วล่ะค่ะ” เหวินหน่วนส่ายหัว

โดยปกติแล้วภรรยาของแต่ละบ้านเป็นคนในท้องถิ่น พวกเธอสามารถปรุงอาหารที่ใช้ผักได้ ซึ่งมันไม่ใช่ผักดอง

ผู้เฒ่ากั่วรู้สึกผิดหวัง "งั้นฉันจะไปหาที่อื่น"

หลังจากฟังเขาจบ เหวินหน่วนก็เม้มปากแล้วยิ้ม "ฉันพอมีอยู่บ้างแต่ไม่มากนัก"

ตระกูลจ้าวไม่ใช่คนท้องถิ่น แต่ชอบเก็บผักไว้ทำผักดอง เหวินหน่วนจึงรู้วิธีทำ

แต่ตอนนี้อากาศร้อนเกินไป ผักดองจะเสียเอาง่าย ๆ เธอจึงไม่กล้าทำเยอะ

และเธอมักจะเก็บไว้ในครัววิญญาณ

“สาวน้อย” ผู้เฒ่ากั่วถอนหายใจด้วยความโล่งอก “แบ่งให้ฉันหน่อยสิ"

“นั่งลงและดื่มน้ำก่อนค่ะ เดี๋ยวฉันจะไปเอามาให้” เหวินหน่วนพูดด้วยรอยยิ้ม

เธอไม่กล้าให้ผู้เฒ่ากั่วเข้าไปในครัวกับเธอ ไม่งั้นอีกฝ่ายคงเห็นภาพที่ไม่ควรเห็น เช่นการที่เห็นเธอหยิบของออกจากครัววิญญาณ

“ฉันไม่ได้ทำเอาไว้เยอะ” เหวินหน่วนกอดขวดโหลใบเล็ก “ถ้ามากเกินไปมันจะเสียง่าย"

“นั่นสินะ” ผู้เฒ่ากั่วขมวดคิ้วและคิดอยู่ครู่หนึ่ง “มากับฉันที่โรงอาหารใหญ่ ถ้าคุณช่วยทำเกี๊ยวผักดอง คุณจะแบ่งไปกินด้วยก็ได้”

อันที่จริงเขากังวลว่าสิ่งที่เขาและหัวหน้าเจาทำจะไม่อร่อย

“สาวน้อย” ผู้เฒ่ากั่วพูดอย่างตื่นเต้น “ถ้าจบเรื่องนี้แล้ว คุณ… จะได้เป็นพนักงานประจำ”

นี่ถือเป็นการให้รางวัลกับการทุ่มเทสร้างผลงานด้วย

เมื่อรวมกับผลงานจากการช่วยดูแลลู่จินฉวนครั้งล่าสุด เธอสมควรที่จะได้รับการบรรจุเป็นพนักงานประจำแล้ว

เมื่อได้ยินดังนั้น แม่เฒ่าจ้าวก็รีบบอกให้เหวินหน่วนรีบไป

"เอาเกี๊ยวเมื่อตอนเที่ยงไปด้วย" แม่เฒ่าจ้าวพูดด้วยรอยยิ้ม "เกี๊ยวไส้เห็ดเนยแม่มดเมื่อตอนเที่ยงก็มีรสชาติไม่เลวร้ายไปกว่าเกี๊ยวไส้ผักดอง" 

ระหว่างทางไปฐานทัพ ผู้เฒ่ากั่วได้อธิบายให้เหวินหน่วนฟังว่าแขกที่มาเป็นกลุ่มมีห้าคน 

ทั้งห้าคนเป็นผู้เชี่ยวชาญที่ถูกเชิญตัวมา

ผู้เชี่ยวชาญหญิงคนหนึ่งกำลังตั้งครรภ์ ระหว่างทางมาที่นี่ เธอมีอาการแพ้ท้องอย่างหนักในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา เธอจึงอยากกินเกี๊ยวไส้ผักดองมาก

ผู้เชี่ยวชาญหญิงคนนี้ทั้งเก่งและแข็งแกร่งมากมาโดยตลอด แต่ตอนนี้ดวงตาของเธอแดงก่ำเพราะการแพ้ท้องเพียงครั้งเดียว

หัวหน้าฐานทัพออกคำสั่งนี้โรงอาหารใหญ่ "ไม่ว่าจะใช้วิธีใด พวกคุณต้องได้เกี๊ยวผักดองหนึ่งจาน" 

นี่คือเหตุผลที่ผู้เฒ่ากั่วกล่าวว่าเหวินหน่วนจะสร้างผลงานในครั้งนี้ได้มาก

ผู้เชี่ยวชาญหญิงคนนี้มีอำนาจมาก และโครงการที่จะมาถึงฐานทัพในครั้งนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการพัฒนาฐานทัพในอนาคต

เหวินหน่วนเก็บผักดองไว้ในครัววิญญาณ มันจึงมีรสชาติที่เป็นธรรมชาติกว่าผักดองทั่วไป และด้วยไส้เกี๊ยวที่เธอทำ ผู้เชี่ยวชาญหญิงเกือบจะร้องไห้ออกมาหลังจากกินเกี๊ยวไส้ผักดองเข้าไป

"พ่อครัวในโรงอาหารนี้น่าทึ่งจริง ๆ" ผู้เชี่ยวชาญหญิงกล่าวหลังจากกินเกี๊ยวผักดองหนึ่งจาน "เกี๊ยวผักดองนี้เป็นเกี๊ยวผักดองที่ดีที่สุดที่ฉันเคยกินมา" 

จากนั้นเธอก็ถามอย่างอ่อนแรงว่า "มีเหลืออีกไหม?”

เธออายเพราะเธอกินเกี๊ยวจานเมื่อครู่หมดเพียงคนเดียว

“ยังมีเกี๊ยวไส้เห็ดเนยแม่มดเหลืออยู่ครับ” หัวหน้าเจาพูดอย่างเร่งรีบ

เขารู้สึกชื่นชมเหวินหน่วนมากยิ่งขึ้น

“งั้นขอชิมหน่อยได้มั้ยคะ” ผู้เชี่ยวชาญหญิงมีท่าทีลำบากใจ

"แน่นอนครับ รอสักครู่" หัวหน้าเจารีบเข้าไปในครัวด้านหลัง

“เป็นยังไงบ้าง?” ผู้เฒ่ากั่วถามหัวหน้าเจาทันทีเมื่อเห็นเขาเข้ามา

"เกี๊ยว ขอเกี๊ยวไส้เห็ดเนยแม่มดอีกจาน!" หัวหน้าเจายิ้มและยกนิ้วให้เหวินหน่วน "เธอ ออกมากับฉันด้วย" 

นี่เป็นการให้หน้าเหวินหน่วน

“ขอบคุณค่ะ” เหวินหน่วนกล่าวอย่างมีความสุข

“ขอบคุณอะไรกัน” หัวหน้าเจามองไปที่คนอื่น ๆ “มีใครบ้างไม่ยอมรับ? ทุกคนในที่นี้เห็นกันหมดว่าเหวินหน่วนมีผลงานอย่างไรในโรงอาหารของเราบ้างในตลอดเวลาที่ผ่านมา" 

“ถูกต้องแล้วครับ หัวหน้า” เด็กฝึกงานของหัวหน้าเจาพูดด้วยรอยยิ้ม "ถ้าเป็นคนอื่น เราอาจจะไม่เห็นด้วย แต่ถ้าเป็นเหวินหน่วน เราไม่มีอะไรติดใจ"

ไม่ว่าจะเป็นการหั่นผัก หุงข้าว หรือแม้แต่ทำอาหารก็ต้องขอชื่นชมว่าหญิงสาวคนนี้เก่งไปหมดจริง ๆ

คนหนุ่มสาวอีกหลายคนก็พยักหน้าเช่นกัน

อีกทั้งพวกเขาก็เป็นพนักงานประจำอยู่แล้ว พวกเขาจึงไม่จำเป็นต้องออกไปแสดงตัวเหมือนเหวินหน่วน

ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ว่าจะเป็นเกี๊ยวผักดองหรือเกี๊ยวเห็ดเนยแม่มด ทั้งหมดล้วนเป็นเกี๊ยวที่เหวินหน่วนทำ

พวกเขาต้องละอายใจแน่ หากไปแย่งรับผลงานจากหญิงสาวตัวเล็ก ๆ จริงไหม?

ทำอย่างนั้นไม่ได้แน่นอน

“ขอบคุณพวกพี่มาก ๆ ค่ะ ” เหวินหน่วนพยักหน้าอย่างตื่นเต้น

เมื่อเกี๊ยวสุกและถูกจัดวางลงบนโต๊ะ ผู้เชี่ยวชาญหญิงก็ตกตะลึงอีกครั้ง

"เกี๊ยวที่คุณกินทั้งหมดเป็นฝีมือของเหวินหน่วนครับ" หัวหน้าเจาแนะนำด้วยรอยยิ้ม "เธอทำผักดองนี้ด้วย เราไม่รู้วิธีทำผักดองชนิดนี้เลย"

“สาวน้อย เธอเป็นคนที่ไหน เธอเคยเห็นผักดองนี่มาก่อนเหรอ?” ผู้เชี่ยวชาญหญิงมองไปที่เหวินหน่วนอย่างสงสัย

เหวินหน่วนส่ายหัว “ฉันยังไม่เคยออกนอกเขตของเราเลยค่ะ”

“แล้วมีใครในครอบครัวของคุณอาศัยอยู่ในเมืองไหม” ผู้เชี่ยวชาญหญิงถาม

เหวินหน่วนส่ายหน้าอีกครั้ง

"งั้นฉันขอเดาว่าคุณมีพรสวรรค์มาก" ผู้เชี่ยวชาญหญิงพูดด้วยรอยยิ้ม "แค่ฉันเห็นก็ชอบแล้ว"

เธอกัดเกี๊ยวไส้เห็ดเนยแม่มดอีกครั้ง "อันนี้ก็อร่อยเหมือนกัน"

“ถ้าอย่างนั้นคุณก็..."

"ยังเหลืออีกเยอะแยะที่หลังครัว คุณชอบมันใช่ไหมคะ?" เหวินหน่วนขัดหัวหน้าเจา "ถ้าคุณชอบ ฉันจะทำให้กินอีกทีในตอนบ่ายค่ะ" 

ผู้เชี่ยวชาญหญิงนิ่งอึ้งก่อนจะยิ้ม “ฉันกินเยอะมากกว่านี้ไม่ได้หรอก”

ไม่อย่างนั้นเธอจะรู้สึกอึดอัด

“ให้ผมด้วย” ในขณะที่เธอกำลังพูด ทุกคนก็เห็นชายคนหนึ่งเดินมานั่งตรงข้ามกับผู้เชี่ยวชาญหญิง

"จินฉวน?" ผู้เชี่ยวชาญหญิงประหลาดใจ "คุณ… ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่"

“อืม" ลู่จินฉวนหยิบเกี๊ยวเข้าปาก "ใช่แล้ว ขอเกี๊ยวให้ผมด้วย"

“หยุดนะ" ผู้เชี่ยวชาญหญิงรีบพูด "เหวินหน่วนทำให้ฉันนะ"

ลู่จินฉวนเงยหน้าขึ้นมองเหวินหน่วนด้วยสายตาไม่พอใจ "มีอะไรให้ผมกินบ้างไหม"

เหวินหน่วน "…"

ทำไมอาลู่ถึงทำตัวเหมือนเด็กแบบนี้?

[1] ผักน้ำชนิดหนึ่งที่พบเจอได้ในเมืองกวนจงในมณฑลซานซี