คัมภีร์ลับแห่งฉางอัน [แปลจบแล้ว]

        พอเห็นว่าแม่เล้าเดินออกไปตามคำสั่ง หลงเซี่ยงจวินจึงปรากฏรอยยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจ

        เขาลากเก้าอี้ไม้ข้างๆ ออกมา และนั่งลงบนนั้นในที่สุด

        “แม่ทัพเป่ย ข้าเห็นว่าท่านเป็นเหมือนเพื่อนสนิทตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันนะวันนี้ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็ต้องดื่มกับท่านให้ได้”หลงเซี่ยงจวินประกายรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาด้วยท่าทางช่ำชอง

        “พวกเจ้า! ยกสุราที่ดีที่สุดของหอหมู่ตันออกมาวันนี้ข้ากับแม่ทัพเป่ยจะดื่มด้วยกัน ไม่เมาไม่เลิก!”เขาหันไปสั่งกับคนรับใช้ที่ยืนอยู่ห่างๆ

        แม่เล้าย่างก้าวเล็กๆ ไปที่ห้องของหรูเยี่ยนด้วยฝีเท้าเบาหวิว

        นางเดินช้ามาก มากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนก็ว่าได้

        นางใช้เวลาเกือบสิบห้านาทีทีเดียวกว่าจะเดินไปจนถึงจุดหมายที่อยู่ไม่ไกลออกไปได้สำเร็จ ทั้งที่ในยามปกติ นางใช้เวลาเดินเพียงไม่กี่อึดใจเท่านั้น

        แม้แต่นางเองก็ไม่อาจทราบ ว่าเหตุใดตนถึงเดินช้าเพียงนี้

        บางที นางอาจหวังให้หลงเซี่ยงจวินเปลี่ยนใจ หรืออาจต้องการปล่อยให้หรูเยี่ยนมีเวลาเตรียมใจมากพอเพื่อเลือกในสิ่งที่นางเห็นว่าดีที่สุดก็ได้

        แต่ไม่ว่าอย่างไร สุดท้ายนางก็เดินไปหยุดอยู่หน้าประตูบานนั้นจนได้

        นางยกมือขึ้น อยากเคาะลงที่ประตูตรงหน้าแต่สุดท้ายฝ่ามือนั้นก็ชะงักอยู่กลางอากาศจนได้

        นางรู้ดีกว่าใคร ว่าการเคาะประตูในครั้งนี้หมายถึงสิ่งใด แทนที่จะบอกว่าเป็นการเคาะประตูสู้เรียกว่าเคาะระฆังส่งนางไปตายเสียดีกว่า

        ใครๆ ต่างก็บอกว่าโสเภณีไร้หัวใจ หญิงบริการเลือดเย็นกว่าผู้ใด...

        แต่นางเลี้ยงหรูเยี่ยนมาตั้งแต่เด็ก และเพราะไม่มีลูกเป็นของตัวเอง แม่เล้าจึงมองว่าหรูเยี่ยนเป็นลูกสาวของตนมาโดยตลอดในโลกใบนี้ มีพ่อแม่คนไหนยอมปล่อยให้ลูกของตัวเองไปตายกัน?

        แต่ในระหว่างที่แม่เล้ากำลังนึกลังเลว่าจะเข้าหรือไม่เข้าดี จู่ๆเสียงหนึ่งก็ดังออกมาจากในห้อง

        “หลิวมามาหรือเจ้าคะ? ” เสียงนั้นฟังดูกระฉับกระเฉงมากฟังจากเสียง ดูท่าเจ้าของเสียงจะอารมณ์ดีไม่เบาเลย

        “อืม” หลิวมามารู้สึกสงสัยขึ้นในใจ แต่ก็ยังพยักหน้าและขานรับออกไปทันที

        “ช่วยบอกกับแม่ทัพเป่ยว่าให้รอสักครู่ ข้าจะลงไปเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”คนในห้องบอกแบบนั้น

        หญิงในห้องกำลังแต่งหน้าอยู่หน้ากระจก

        นางเงยหน้าขึ้นไปมองตัวเองในกระจก

        ริ้วรอยปรากฏจากหางตาที่แดงและบวมเล็กน้อยของนาง เส้นผมที่เคยดำสลวยบัดนี้กลับแลดูยุ่งเหยิง และเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาวบ้างแล้ว

        ใบหน้าของนางในตอนนี้ไม่ได้สะสวยอะไรมากมายแต่ก็ดูออกว่าเมื่อครั้งยังสาว หญิงผู้นี้ต้องงดงามมากเป็นแน่

        อย่างไรเสียนางก็เคยเป็นยอดบุปผาของหอหมู่ตันมาก่อน... นางคิดเช่นนั้น

        หลังแต่งหน้าเสร็จ นางเดินไปเปิดลิ้นชักที่ไม่ได้ใหญ่มากนักออก ในนั้นมีของวางมากมายวางรวมกันอยู่เต็มไปหมดหญิงผู้นั้นแหวกของที่ทับอยู่ด้านบนออกจนหมด จนพบกับกล่องใบหนึ่งซ่อนอยู่เบื้องล่างนางหยิบกล่องใบนั้นออกมา แล้วเปิดมันออกเบาๆ

        นางทำทั้งหมดด้วยความระมัดระวัง ราวกลัวว่าอาจเผลอทำให้ของที่อยู่ภายในพังเสียหายอย่างไรอย่างนั้น

        ในที่สุดกล่องใบนั้นก็เปิดออก ในนั้นมีชุดคลุมสีแดงสดวางอยู่มันเป็นชุดที่ถูกปักขอบด้วยด้ายสีทอง มีรูปนกยูงปักอยู่ตลอดทั้งตัว

        นางจ้างให้คนตัดชุดนี้มาให้ด้วยราคาแพงหลังเป่ยทงเสวียนไปจากเมืองฉางอัน

        เพราะเห็นว่าเป่ยทงเสวียนมีฐานะทางบ้านยากจน ลำพังแค่จะไถ่ตัวให้นางก็คงจะลำบากมากแล้วจึงไม่อยากสร้างภาระให้เขาเพิ่มอีก หรูเยี่ยนจึงซื้อชุดนี้เอาไว้เพื่อรอวันที่จะได้แต่งกับเป่ยทงเสวียนในสักวัน เมื่อวันนั้นมาถึง นางจะสวมมันเอาไว้แล้วนั่งรอเกี้ยวกับขบวนแต่งงานของเป่ยทงเสวียน และแต่งงานกับเขาอย่างยิ่งใหญ่และถูกต้อง

        แต่คิดไม่ถึงเลย ว่าชุดนี้จะถูกซ่อนอยู่ในกล่องมานานถึงสิบปี

        เพียงแต่ อย่างไรก็ต้องลองสวมดูสักครั้งสินะ นางคิดแบบนั้น

        คิดได้ดังนั้น นางถอดชุดเก่าบนร่างออกไป แล้วหยิบชุดสีแดงจากในกล่องขึ้นมาสวมแทนจากนั้นจัดระเบียบเสื้อผ้าอย่างประณีตอีกครั้ง

        ในกล่องยังมีบางอย่างเหลืออยู่ นั่นก็คือเงิน มันเป็นเงินแท้ที่นางเก็บสะสมเอาไว้ตลอดหลายปีมีทั้งเงินที่เป็นก้อนขนาดใหญ่ และเงินเก็บเล็กเก็บน้อยอีกมากมาย

        เพราะเป็นหญิงโคมเขียว เมื่อแต่งเข้าบ้านฝ่ายชายย่อมถูกพ่อแม่สามีดูถูกเป็นธรรมดา ยิ่งมีทรัพย์สมบัติมากขึ้นเท่าไหร่ นางก็จะมีสิทธิ์มีเสียงในบ้านมากขึ้นเท่านั้นด้วยความคิดเช่นนี้ ทำให้นางเก็บออมเงินมาโดยตลอด นอกจากชุดแต่งงานนี้แล้ว นางก็แทบไม่ได้ใช้จ่ายอะไรอีกเงินที่ได้ก็ถูกเก็บออมเอาไว้เกือบทุกอีแปะ แต่ดูเหมือนตอนนี้เงินเหล่านี้จะไม่มีประโยชน์อีกต่อไป

        สู้ยกให้หลิวมามายังจะดีกว่า ให้นางได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายเสียบ้างก็ดีนางครุ่นคิดอยู่สักพัก ก่อนจะตัดสินใจได้ในเวลาต่อมา

        “หรูเยี่ยน เร็วเข้า”

        เสียงเร่งของใครบางคนดังขึ้นที่หน้าประตู ดูเหมือนใครบางคนใกล้หมดความอดทนเต็มที

        แต่เสียงนั้นไม่ได้ทำให้นางรีบร้อนขึ้นแม้แต่น้อย อย่างไรเสียนี่ก็เป็นเรื่องใหญ่ในชีวิตของนาง จึงควรให้เวลากับนาง ให้นางได้แต่งตัวเสียหน่อย

        นางกลับไปนั่งที่หน้ากระจก แล้วหยิบเครื่องสำอางออกมาจากลิ้นชัก บรรจงแต้มพวกมันลงบนใบหน้าอย่างประณีตเมื่อเสร็จก็หยิบหวีไม้ออกมา ใช้มันจัดผมที่ยุ่งเหยิงให้เป็นระเบียบเรียบร้อยอีกครั้ง

        นางทำทั้งหมดอย่างตั้งใจ แม้จะเป็นข้อบกพร่องเล็กๆ น้อยๆ นางก็ไม่ยอมปล่อยผ่านพยายามทำให้ตัวเองสวยมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ราวกับสตรีที่กำลังจะเข้าพิธีวิวาห์อย่างไรอย่างนั้น

        หลังทำทุกอย่างจนเสร็จสมบูรณ์หรูเยี่ยนก็เงยหน้าขึ้นมองตัวเองในกระจกอีกครั้ง

        แม้จะไม่สวยเท่าตอนที่ยังเป็นยอดบุปผา แต่ก็ถือว่านางในตอนนี้สวยมากแล้ว

        นางพยักหน้าอย่างพึงพอใจ จากนั้นลุกยืนขึ้นก่อนจะหยุดคิดอย่างตั้งใจอีกสักพัก กำลังตรวจสอบว่าตนละเลยสิ่งใดไปหรือไม่

        นางคิดอยู่นาน จนมั่นใจว่าไม่ละเลยสิ่งใดไปแล้ว

        นางล้วงเข้าไปในอกเสื้อ แล้วหยิบบางอย่างออกมาจากในนั้นมันเป็นหนังสือที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองเล่มหนึ่งกับผ้าเช็ดหน้าที่ผ่านการซักมามากจนขาวซีดอีกผืน

        ในหนังสือมีเรื่องเล่าเขียนอยู่ ส่วนผ้าเช็ดหน้าก็มีกลอนเขียนอยู่

        ของสองอย่างนี้ เป็นของขวัญจากชายหนุ่มสองคน อย่างน้อยตอนให้ทั้งสองสิ่งกับนางพวกเขาก็ยังเป็นเด็กหนุ่มอยู่ทั้งสองคน

        นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเก็บหนังสือเล่มนั้นเข้าไปในกล่องจากนั้นก็หยิบกระดาษจดหมายออกมา หลังเขียนบางอย่างลงบนนั้นจนเสร็จจึงวางซองจดหมายเข้าไปในกล่องเดียวกัน

        นางเก็บผ้าเช็ดหน้าเข้าไปใต้อกเสื้อแล้วเชิดหน้าขึ้นอย่างสง่างามราวกับหงส์ฟ้า ดันประตู และเดินออกไปจากห้อง

        ท่ามกลางการจับจ้องของลูกค้าภายในร้าน แม่เล้าและพนักงานภายในหอหมู่ตัน...

        นางเดินเข้าไปหาเจ้าของใบหน้าที่รอคอยมานานนับสิบปีด้วยฝีเท้าที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

        ทันใดนั้น ชายคนดังกล่าวลุกจากที่นั่งของตัวเอง ใบหน้าที่เยือกเย็นชุดไว้ทุกข์สีขาว... เขามาส่งนางเป็นครั้งสุดท้าย

        หญิงในชุดแดงยกมุมปากขึ้นจนกลายเป็นรอยยิ้ม ใบหน้านางงดงามราวกับดอกเหมยชุดบนร่างแดงฉานสะดุดตา... นางมาเพื่อแต่งงานกับเขา

        สายตาของคนทั้งสองบรรจบกัน วินาทีนั้น รอบข้างก็คล้ายเป็นเพียงความฝันเท่านั้น

        จู่ๆ นางก็รู้สึกราวได้ย้อนกลับไปในคืนนั้นเมื่อสิบปีก่อน

        ลูกค้าภายในร้านแย่งกันชูป้ายหยกของตัวเองขึ้นสูง และมองมาที่นางด้วยสายตาหิวกระหายไม่ต่างไปจากหมาป่าผู้แสนเหี้ยมเกรียม

        เขาเดินออกมาจากฝูงคนที่ส่งเสียงจ๊อกแจกจอแจ แล้วส่งยิ้มมาให้นางวินาทีนั้น นางรู้สึกราวกับมรสุมที่โหมกระหน่ำเข้าใส่ถูกกันออกไปอย่างสิ้นเชิง

        “ข้าชื่อเป่ยทงเสวียน มาจากสำนักเทียนหลานอาจารย์ของข้าคือท่านอวี้เหิง”

        “สักวันข้าจะกลายเป็นเทพนักรบของแผ่นดินต้าเว่ย เมื่อถึงตอนนั้นข้าจะยกขบวนที่มีคนเป็นร้อยๆ คนมาสู่ขอเจ้าที่นี่เอง”

        “ข้าแต่งกลอนให้เจ้าด้วย ข้าจะอ่านให้ฟังนะ”

        นางไม่รู้ว่าสำนักเทียนหลานคือที่ไหน ไม่รู้ว่าอวี้เหิงเป็นใคร นางจำได้เพียงชื่อของเป่ยทงเสวียนชื่อของชายผู้นั้นเท่านั้น

        นางไม่รู้ว่าตำแหน่งเทพนักรบยิ่งใหญ่เพียงไหนและไม่รู้ว่าเทพนักรบที่ว่า มีผู้ใต้บังคับบัญชามากขนาดไหน นางจำได้เพียงเขาเคยบอกว่าสักวันจะมาขอนางแต่งงานเท่านั้น

        นางไม่รู้เช่นกันว่ากลอนบทนั้นมีความหมายเช่นไร แต่นางก็ยังท่องจำทุกตัวอักษรอย่างขึ้นใจ

        มันเป็นบทกลอนที่งดงามมาก

        คิดไปพลาง นางก็ท่องกลอนบทนั้นออกมาอย่างอดไม่ได้ไปด้วย

        โฉมสะคราญงามหยาดดุจดอกฟ้า

        เสียงนงยาชวนให้ฝันรำพึงหวน

        ผิวนวลเนียนขาวกระจ่างดุจธารา

        ช่างงามตาดุจฝันวันสดใส

        กลอนบทนั้น ชื่อว่า ‘โฉมนาง’

        นางคิดแบบนั้น

        น้ำตาหยดใสไหลผ่านแก้มนาง และกระทบลงบนพื้นหินแสนสูงค่าของหอหมู่ตันในที่สุด