ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

         อี้เฉินที่ได้ยินเขาหน้าบึ้งตึง มีสีหน้าครุ่นคิดขึ้นมาไม่ตกทันใด ครั้นเห็นร่างสีดำ ของเขาอีกร่าง สามารถพูดคุยโต้ตอบกับตัวเขาได้ ราวกับมันรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเขา

        “เจ้าไอ้เวรบัดซบ หลีกทางไปเสีย!!” กายาอี้เฉินที่อาบย้อมไปด้วยโลหิต มองเห็นสระสายฟ้าอยู่เบื้องหน้า เขาแค่นเสียงแข็งกร้าว ขึ้นมาหาตัวเขาอีกคน ด้วยสายตาดุร้าย เอาเรื่องทันที

         เสียงหัวเราะ ร่างเงาอี้เฉิน หัวเราะออกมาดังก้องฟ้า อย่างชั่วร้าย “ฮ่าๆ ข้าก็คือตัวของเจ้า แล้วเจ้ายังคิดจะลบ ตัวตนของเจ้าไปอีกเช่นนั้นหรือ?” พร้อมหอกสีดำในมือปรากฏขึ้นมาหมุนควง ส่งปลายหอกแหลม ที่เฉียบคมอันตราย ออกไปชี้หน้าอี้เฉินที่เป็นตัวจริง อย่างไม่มีหวาดเกรง

         ก่อนพวกเขาจะส่งการโจมตีที่บ้าคลั่ง เข้าห้ำหั่นปะทะกันอย่างรุนแรง ส่งเสียงหอกเลือด แตกซ่าน กระทบอัดกระแทกกัน ดังออกมาก้อง ราวกับอสูรร้ายกระหายเลือดสองตัว ที่หลุดออกจากกรงขัง อายความเฉียบคมอันตราย จากหอกที่กวัดแกว่ง ส่งออกไปทิ่มแทง ส่งริ้วคลื่นสีแดง สีดำฉาบไปทั่วผืนฟ้า สุราลัย ที่เขย่าโยกคลอน

         เสียง เคร้ง! ตู้มที่ดังออกมาก้องสนั่นหวั่นไหว ทำให้อี้เฉินต้องกัดกรามกรอด เอาไว้จนแน่น แม้แต่ฝ่ามือที่ถือหอกเลือด ยังบีบรัดเข้าหากัน จนมีโลหิตไหลซึมออกมาตามง่ามนิ้วมือ ด้วยความไม่อยากเชื่อ ว่าร่างสีดำเขาอีกตัวตน จะมีพลังที่สูสีกับตัวเขา มากถึงเพียงนี้ ประหนึ่งเป็นเงากระจกที่สะท้อนเข้าใส่กัน

        เสียงแค่น ชิ!! อี้เฉินดังในลำคอขึ้นมาทันที ที่อายสังหารปะทุ ขึ้นมาท่วมท้วนท้องฟ้า ส่งหอกเลือดในฝ่ามือ หวดฟาด จนหอกเลือดเกิดการบิดงอ จากพลังหวดฟาดที่รุนแรง มาพร้อมเสียง ฆ่า! คำรามออกมาอย่างบ้าคลั่ง

         ร่างสีดำอี้เฉินเอง มันคลี่ยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย หวดฟาดหอกสีดำสนิทในฝ่ามือ ออกไป ปะทะกับอี้เฉินอย่างไม่มีหวาดเกรงเช่นกัน ทำให้เกิดเสียงระเบิด ตู้ม!! เคร้ง!! กัมปนาทออกมาดังก้องฟ้า พร้อมเศษปราณพลัง จากเศษหอกที่แตกกระจัดกระจาย ไปทั่วอาณา ส่งให้ดินแดนจักรพรรดิ เกิดการสั่นไหวไม่หยุด เมื่อพวกเขาปะทะกัน ออกไปอีกหลายร้อยกระบวนท่า ในเสี้ยวพริบตา ที่ร่างหาย ฟึบ!! ปักหลักส่งการโจมตี เข่นฆ่าเข้าใส่กัน ชนิดตาต่อตาฟันต่อฟัน ทำให้มิติแตกร้าว ออกไปเป็นทางยาว มองเห็นแสงสีฟ้า ภายในมิติที่ว่างเปล่า เปิดออกเป็นทางยาว แพร่กระจายออกไปทั่วฟ้า

          ก่อนร่างพวกเขาจะละออกจากกัน ในคราวสุดท้าย ที่ส่งเศษปราณพลัง คลื่นลมระเบิด แตกกระจัดกระจายออกไปทั่วอาณา พร้อมโลหิตสด บันไดเฉินกระอักเลือดออกจากปาก ออกมาคำใหญ่ไอ แค่ก! แค่ก! ออกมาไม่หยุด เหมือนว่าอี้เฉิน เขาจะเจอเข้ากับการทดสอบ ที่ไม่สามารถผ่านได้ เข้าให้เสียแล้ว

         อี้เฉินที่ยันกายมายืนตัวตรงได้ โสตประสาทภายใน เขาหมุนขับเคลื่อนครุ่นคิด จวนหัวหมุนแทบจะระเบิดออก ก่อนอี้เฉินจะเช็ดคราบเลือดที่เปรอะเปื้อนมุมปาก เขากล่าวพูดพึมพำออกมาทันใด

“มันไม่น่าจะมีการทดสอบ ที่ไม่น่าจะผ่านได้สิ”

          หมู่ชนที่เริ่มมารวมตัวกัน พวกเขาต่างก็เฝ้ามองอี้เฉิน ข้ามผ่านมหันตะสายฟ้ากันอย่างไม่วางตา มีแม้บางคนมีสีหน้าบูดบึ้ง กลอกกลิ้งดวงตาไปมา หากพวกเขาเจอการทดสอบฟ้าดิน เฉกเช่นเดียวกับอี้เฉิน พวกเขาจะทำอย่างไร

         ทว่าก็มีบางคนอดไม่ได้ ที่จะแอบลอบคลี่ยิ้ม ภายในใจออกมากว้าง ครั้นเห็นความยากลำบากของอี้เฉินบัดนี้ มันก็ทำให้พวกเขาเหล่านั้นเป็นสุขขึ้นมา

ก่อนร่างอี้เฉินสีดำ มันกล่าวพูดประโยค ซ้ำๆ ราวกับจะให้อี้เฉินยอมถอดใจไปเสียออกมา “เจ้าก็คือตัวข้า เจ้าไม่มีทางที่จะชนะข้าได้หรอก”

ก่อนเสียงแค่น ฆ่า!! ร่างเงาสีดำอี้เฉินจะคำรามดังออกมาก้อง พร้อมส่งหอกเลือดเฉียบคมเข้าใส่ร่างอี้เฉิน

         อี้เฉินสีหน้าเขาครุ่นคิดไม่ตก ก่อนจะกล่าวพูดพึมพำออกมา “หรือมันจะเป็นการทดสอบด้านอื่นกัน” จากคำพูดซ้ำๆ ของร่างเงาทำให้อี้เฉิน เอาแต่ยืนนิ่ง

         ภาพนั้นต่างก็ทำให้หมู่ชนที่เอาใจช่วยอี้เฉิน พวกเขาต่างก็มีสีหน้าที่ไม่ค่อยสู้ดีนัก โดยเฉพาะแม่นางอี้ฟางหรง ที่หดหรี่ดวงตาของนางจนเล็กแคบจนแหลมคม ครั้นเห็นอี้เฉินเอาแต่ยืนนิ่ง ค่อยๆ ปิดเปลือกตาลง ช้าๆ

“อี้เฉินเจ้า ระวัง!!” เมื่อเห็นหอกสีดำกำลังพุ่งปราด แหวกอากาศ พุ่งเข้ากลางหน้าอกอี้เฉิน ไปอย่างรวดเร็ว

          ด้านจักรพรรดิมังกรฟ้า จ้าวหานเฟิง เขาถึงกับหัวเราะออกมาก้อง “ฮ่าๆ เหมือนว่าอี้เฉินมันจะยอมแพ้ การทดสอบข้ามผ่านมหันตะสายฟ้าของผู้ยิ่งใหญ่ เสียแล้วกระมัง”

         เสียงใสดีใจของ จักรพรรดิอัสนีเพลิง หยางมี่ เองก็กล่าวพูดออกมาเช่นกัน “เกรงว่าสวรรค์คงจะมีตา ช่วยพวกเราคนดินแดนจักรพรรดิ ปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย ภัยพิบัติ กล้ำกราย ให้มลายสูญ ฮ่าๆ”

        พร้อมสายตาหมู่ชน ที่จ้องมองภาพฉากการตายตกของอี้เฉิน เมื่อเสียง ฉัวะ!! หอกสีดำแทงทะลุร่างอี้เฉิน ดังออกมาสนั่นก้องฟ้า พร้อมเสียง หัวเราะหมู่ชนที่ไม่พอใจในตัวอี้เฉิน พากันหัวเราะร่า ออกมาดังก้องฟ้าไม่ขาดสาย

        ราวกับทั่วบริเวณที่อี้เฉิน ข้ามผ่านมหันตะสายฟ้า เป็นงานเลี้ยงครึกครื้น บ่งบอกได้เลยว่า มีผู้คนมากน้อยถึงเพียงใด ที่อยากเห็นอี้เฉินตายตก ไปต่อหน้าต่อตาพวกเขา คนดินแดนจักรพรรดิ เสียงหัวเราะอึกทึกครึกโครม ดังไปนานหลายเสี้ยวอึดใจ ก่อนเสียงหัวเราะเหล่านั้น จะพลันแข็งค้าง กลับกลายเป็นเงียบงัน หากมีเข็มตกหล่นกระทบหินสักก้อน คงจะดังก้องกังวานไม่น้อย

        เมื่อริมฝีปากอี้เฉินที่มีโลหิตไหลซึม ไม่มีสัญญาณบ่งชี้ว่า อี้เฉินจะตายตกลงไปแม้แต่น้อย พร้อมประโยคหนึ่ง ที่อี้เฉินกล่าวพูดออกมา ดังก้องเข้าไป ภายในโสตประสาทของหมู่ชน หากเป็นพวกเขา จะกล้ารับการทดสอบ ที่เสี่ยงตายเฉกเช่นอี้เฉิน รับการโจมตีนั้น ตรงๆ หรือไม่

“เจ้าก็คือตัวข้า แล้วเจ้าจะฆ่าสังหาร ข้าได้อย่างไรเล่า” พร้อมอี้เฉินที่กล่าวพูด คลี่ยิ้มออกมากว้าง

เมื่อร่างสีดำอี้เฉินอีกตัวตนหนึ่ง สลายหายไปในเสี้ยวพริบตา เมื่อเสียงแค่น หึ!ด้วยความไม่พอใจดังออกมาก้องฟ้า

        หมู่ชนที่เห็นภาพร่างสีดำอี้เฉินอีกตัวตนหนึ่ง สลายหายไป พวกเขาต่างก็หน้าบูดเบี้ยวไม่น่ามอง โดยเฉพาะกลุ่มคนที่ออกตัวแรงก่อนหน้านี้ พวกเขาถึงกับใบหน้าเขียวคล้ำ ราวกับคนพึ่งกินสิ่งปฏิกูล เหม็นเน่าเข้าไป

“บัดซบ! บัดซบ! อี้เฉินเขาผ่านการทดสอบ มันเป็นไปได้อย่างไร”

          เสียงสบถด่า ตัวอี้เฉิน พึมพำออกมาดังระงม เมื่อเห็นร่างอี้เฉิน ค่อยๆ สืบฝีเท้า ขึ้นไปด้านบนส่วนยอด ของบันไดสายฟ้า ที่มีสระสายฟ้าล้ำค่ารอคอยเขาอยู่

         แม้แต่ด้านอี้ฟางหรง นางยังถอนลมหายใจ ออกมายาวด้วยความโล่งอก เมื่อเห็นอี้เฉิน ลงไปแช่ภายในสระสายฟ้า ดูดซับของเหลว สายฟ้าบริสุทธิ์ล้ำค่า ค่อยๆ ฟื้นคืนปราณพลัง อาการบาดเจ็บของอี้เฉินขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมริ้วคลื่น ของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ แผ่ซ่านสาดกระจาย ออกมาทั่วกายาอี้เฉิน กดข่มผู้คนออกไปทั่วอาณา

“ดี.. ดี อี้เฉิน..”

        ภาพที่นางเห็นอี้เฉิน เผยรอยยิ้มขึ้นมาที่มุมปาก เล็กๆ ไม่อาจเก็บความดีใจของเขาไว้ได้ ทำให้อี้ฟางหรง นางอดไม่ได้ที่จะดีใจกับอี้เฉินขึ้นมา   ก่อนนางจะเข้าไปปลอบโยน บุตรชายของนาง

“ฟู่เทียน เจ้าอย่าได้โกรธแค้นอี้เฉิน หากจะโทษต้องโทษ ตัวแม่เจ้า”

“ท่านแม่อย่าพูดเช่นนั้น ข้าเข้าใจ แต่อย่างไร ท่านพ่อก็ยังเป็นท่านพ่อของข้า” ชายหนุ่มกล่าวพูด พร้อมหางตาแดง น้อยๆ

        อี้ฟางหรง นางลูบหัวฟู่เทียนอย่างเบามือ ด้วยความอ่อนโยน ก่อนหน้าผากขาวนาง จะแตะลงที่หน้าผากบุตรชาย กล่าวย้ำเตือนบุตรชายออกมา ด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “เจ้าอย่าเดินตามเส้นทางของพ่อเจ้าล่ะฟู่เทียน..”

         ฟู่เทียนหน้าแดงขึ้นมาไม่น้อย อายผู้คนที่ทยอย สืบฝีเท้ามาเยือน จ้องมองมาที่ตัวของเขากับท่านแม่ กันอย่างไม่วางตา ก่อนชายหนุ่ม จะรับคำท่านแม่นาง อย่างหนักแน่น   “ข้าเข้าใจแล้วน่า ท่านแม่..”

          อี้ฟางหรง ที่เห็นกลุ่มจอมยุทธ์ทุกศาลทิศ เริ่มมารวมตัวกัน อยู่ยังสถานที่แห่งนี้ ทำให้สีหน้านางไม่ค่อยสู้ดีนัก กลัวว่าจะเกิดเรื่องอะไรกับอี้เฉินอีกหรือไม่

          ทว่าสายตาอี้ฟางหรง ที่กวาดมองกลุ่มมหาอำนาจยิ่งใหญ่รอบๆ เริ่มมารวมตัวกันยังสถานที่แห่งนี้ ก่อนนางจะมาหยุดที่หญิงชรา ผมสีขาวนางหนึ่ง ที่พึ่งจะสืบฝีเท้ามาเยือน จ้องมองมาที่ตัวนางอย่างไม่วางตา พร้อมดวงตาที่ทอประกายวูบไหว จากสายตาของหญิงชราผู้นั้น มันก็ทำให้อี้ฟางหรง รับรู้ถึงคลื่นอารมณ์ที่มากล้น ทำให้หัวใจนางสั่นสะท้านขึ้นมา