ร่างสถิตราชันมังกร : God Spirit

        เสียงโห่ร้องจากสนามหลักมันไม่ได้แค่ดัง แต่มันโถมเข้ามาเหมือนคลื่นยักษ์ชนหัวใจ

        เสียงสั่นสะเทือนใต้ฝ่าเท้ามันบอกผมชัด..

        นี่ไม่ใช่สนามสายล่างที่น่าเบื่อเหมือนรอบก่อน ๆ

        ผมเหลือบมองโหวหวัง..

        ท่าทางของมันดูสบาย ๆ ด้วยการนั่งหลังตรงกอดอก สายตาดูกระจ่างชัด

        แต่ขาของมันที่เขย่าอยู่ เหมือนบอกว่าเพื่อนผมคนนี้..

        มันกำลังรู้สึกประหม่า..

        ส่วนท่านผู้เฒ่าวานรก็นั่งนิ่งเหมือนภูเขา

        ลูบเคราสีขาวของตัวเองเบา ๆ แววตาที่ผ่านยุทธภพมาเป็นหลายปีจ้องหลานชายแน่นิ่ง..

        ผมเห็นนะ..

        ความภาคภูมิใจมันชัด แต่ลึกลงไปในแววตานั้น ยังมีระลอกกังวลซ่อนอยู่เสมอ

        “ลูกหวัง”

        เสียงของท่านผู้เฒ่าดังขึ้น เป็นเสียเบา ๆ ไม่ได้ตะโกน ไม่ได้ข่ม แต่มันกลับดังก้องอยู่ในหัวผมราวกับคาถาเปิดศึก

        เสียงนั้นนิ่ง เรียบ และหนักแน่นแบบที่ไม่ต้องใช้พลังปราณก็สามารถสั่นสะเทือนทั้งอัฒจันทร์ฝั่งนี้ได้

        “จำไว้..

        ใจต้องนิ่ง..

        เปลวนิพานของเอ็งนั้นแข็งแกร่ง

        แต่หากใจร้อน..

        มันจะเผาอะไรไม่ได้เลยนอกจากตัวของเอ็งเอง”

        ส่วนท่านเจ้าเมืองซุนต้าชิงดูจะควบคุมความกระวนกระวายไว้ไม่อยู่สักเท่าไร

        เขาเป็นคนเดียวที่ไม่ได้นั่ง เดินวนอยู่บนอัฒจันทร์ราวกับว่าถ้าพื้นอัฒจันทร์ไม่ผุ

        เขาก็จะไม่หยุดเดิน

        แต่สุดท้าย.. เขาก็เดินมาหยุดตรงหน้าโหวหวัง วางมือลงบนไหล่ลูกชายเต็มแรง ราวกับอยากส่งทั้งกำลังใจและความเป็นพ่อผ่านปลายนิ้วให้หมด

        “ลูกพ่อ..

        อ้ายหนุ่มนั่นเพลงดาบมันเยือกเย็นและแม่นยำ อย่าเข้าไปแลกกับมันตรง ๆ เด็ดขาด

        ใช้ความพลิ้วไหวของเอ็งให้เป็นประโยชน์

        ลูกเข้าใจฤๅไม่?”

        โหวหวังพยักหน้ารับคำของทั้งสองท่านอย่างเงียบ ๆ ไม่มีคำว่า 'ครับ' หรือ 'เข้าใจแล้วขอรับ' อะไรทั้งนั้น

        แค่พยักหน้า..

        แต่มันชัดเจนกว่าเสียงตอบใด ๆ

        และเหมือนความกระวนกระวายจากพ่อและปู่จะทำให้มันนิ่งขึ้น ขาที่เคยเขย่าอยู่ก็ได้หยุดลงพร้อมด้วยสายตาที่รวมศูนย์อย่างแน่วแน่ พร้อมรอยยิ้มมั่นใจที่ผุดขึ้นมา

        แต่ผมน่ะรู้ดีกว่าใคร..

        ใต้รอยยิ้มนั่นมันคือสมาธิที่แน่นปึ้ก คือใจที่นิ่งกว่าเปลวเพลิงในตะเกียง

        คือความพร้อมที่จะเดินเข้าศึกที่ใหญ่ที่สุดในชีวิตแบบไม่มีอะไรค้างคา

        ผมที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็ได้แต่นั่งเงียบ ๆ ไม่ได้พูด ไม่ได้ขยับ ไม่แม้แต่จะกระแอม

        มันเป็นช่วงเวลาของครอบครัวเขา..

        ผมรู้ดี..

        และผมก็ไม่อยากแทรกเข้าไป

        แต่แล้วสายตาของโหวหวังก็หันมา มองตรงมาที่ผมแบบไม่ต้องเรียกชื่อกันด้วยซ้ำ

        เราไม่ได้แลกคำพูด ไม่มีรหัสลับ ไม่มีประโยคเท่ ๆ เหมือนในนิยาย

        มีแค่การพยักหน้าเบา ๆ จากทั้งสองฝ่าย ซึ่งมันก็ชัดกว่าคำพูดพันคำ

        พวกนายอาจไม่เข้าใจ..

        แต่สำหรับพวกเรา..

        นั่นมันมากพอแล้ว

        แล้วด้วยแววตาแบบนั้นของเพื่อนหน้าขน..

        มันก็ทำให้รู้ว่าหมอนั่นคงอยากให้ผมพูดอะไรสักอย่าง

        “อย่าโหมหนักจนทำให้เปลวนิพพานไหม้เคลาของเจ้าล่ะ”

        ผมพูดออกไปในที่สุด เสียงราบเรียบจงใจให้ฟังเหมือนคำแซวเล่น ๆ

        แต่ความจริงแล้วมันคือคำเตือนที่ซ่อนความกลัวเอาไว้อย่างแนบเนียนที่สุด

        โหวหวังยิ้มกว้างขึ้นแบบที่พอเห็นแล้วผมก็อดยิ้มมุมปากตามไม่ได้

        “เออน่าอ้ายหลิว..

        เอ็งก็เหมือนกันนั่นแล..”

        คำตอบสั้น ๆ นั่นมันฟังดูเหมือนขำ ๆ แต่ผมรู้ดี..

        มันความหมายทุกคำ และมันก็ส่งแรงกลับมาให้ผมได้ไม่น้อยเลย

        “ระวังถูกพ่อเสวี่ยซานทำให้หน้าสวย ๆ ของเอ็งจืดลงเล่า”

        ตูม! ตูม! ตูม!

        เสียงกลองศึกดังขึ้นสามครั้ง เป็นสัญญาณว่าการประลองกำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่ช้า

        “ถึงเวลาแล้ว”

        ท่านซุนต้าหลี่เอ่ยขึ้นพร้อมเหยียดมือตบหลังหลานชายของเขาเบา ๆ

        “จำเอาไว้ลูกหวัง..

        นี่แค่การประลองประจำปี..

        แพ้ชนะไม่ได้มีความหมายอะไรเลยสำหรับพวกเราสกุลพญาวานร”

        โหวหวังพยักหน้าตอบก่อนหันมามองผมเป็นครั้งสุดท้ายพร้อมยกนิ้วโป้งแล้วยิ้มยิงฟันแบบโหวหวังที่ผมคุ้นสุด ๆ ก่อนจะหมุนลุกขึ้นกระโดดลงไปในสนามประลอง

        ผมถอนหายใจออกมาเบา ๆ

        ไม่ได้เศร้า แต่ก็ไม่ได้รู้สึกเบาใจเลยสักนิด

        เพราะศึกครั้งนี้มันไม่ใช่แค่การประลองธรรมดา มันคือการเดิมพันที่เราสองคนเอาชีวิตกับศักดิ์ศรีมาวางไว้ตรงกลางสนาม

        เสียงประกาศชื่อของนักสู้ทั้งสองดังกระหึ่มทั่วสนาม ไม่ต่างจากเสียงระฆังเปิดสงครามจริง ๆ

        “คู่ชิงสายล่างคำรบแรก.. ซุนโหวหวังแห่งบ้านตระกูลพญาวานร!!”

        เสียงเชียร์พุ่งทะลุขึ้นทันทีที่ชื่อโหวหวังถูกประกาศ ราวกับทั้งสนามพร้อมใจกันจุดไฟให้วานรเพลิงอย่างมันให้รีบขึ้นเวที

        ซึ่งเพื่อนของผมก็ไม่ได้ทำให้ผิดหวัง มันเดินขึ้นเวทีแบบไม่เสียทรง ยังไว้ลายยิ้มกว้างตามสไตล์แล้วโบกมือทักทายคนดูเหมือนเดินผ่านเพื่อนบ้านในตอนเช้า เหมือนไม่มีอะไรให้เครียดเลยสักนิด

        แต่ผมเห็น..

        ผมเห็นสิ่งที่คนอื่นมองไม่ออก

        สายตาของหมอนั่นจ้องตรงไปที่คู่ต่อสู้อย่างไม่กะพริบ คมกริบเหมือนกรงเล็บของเหยี่ยวที่ล็อกเหยื่อไว้แล้วรอจังหวะฉีก

        “คิมบีโฮแห่งสำนักดาบเหล็ก..!”

        เสียงเชียร์ฝั่งคิมบีโฮไม่ดังเท่าอีกฝั่ง

        แต่มันแน่น มันหนัก และเต็มไปด้วยความเกรงใจ ที่เกือบจะกลายเป็นความกลัว

        บีโฮก้าวขึ้นเวทีเหมือนหุ่นกลที่ตั้งโปรแกรมไว้

        ไม่มีสะดุด ไม่มีลังเล ทุกก้าวมันคำนวณมาแล้วอย่างพอดีเป๊ะจนดูหลอน ๆ ด้วยซ้ำ

        สีหน้าไอ้คางบุ๋มคนนั้นไม่มีอะไรเลย เรียบสนิทแบบที่คนธรรมดาอาจคิดว่ากำลังใจลอย

        แต่เปล่าเลย..

        มันนิ่งระดับที่ผมเชื่อว่า ต่อให้โหวหวังแกล้งสะดุดล้มมันก็ไม่หลุดแม้แต่ยิ้มมุมปาก

        สายตาของไอ้หมอนั่นน่ะ มันไม่ได้มองใครเลย ไม่สนใจเสียงรอบข้าง ไม่แม้แต่จะปรายตาให้เวทีด้วยซ้ำ

        สำหรับมัน..

        ทั้งโลกนี้เหลือแค่ตัวมันกับดาบในมือเท่านั้น

        สองขั้วที่แตกต่างกันแบบสุดขั้วมายืนประจันหน้ากลางเวที ราวกับเปลวไฟกำลังท้าทายธารน้ำแข็งให้ระเบิดใส่ตัวเอง

        ความร้อนของโหวหวังแผ่ซ่านจนแทบมองเห็นเป็นริ้ว ๆ ในอากาศ ส่วนความนิ่งเย็นของบีโฮก็หนาวเฉียบจนเหมือนทุกอย่างรอบตัวชะงักไปหมด

        แรงกดดันจากทั้งคู่ไม่ได้แค่หนัก

        แต่มันบิดเบือนอากาศจนเหมือนความจริงรอบตัวเริ่มเพี้ยนไปเล็กน้อย

        สนามตรงหน้าผมตอนนี้..

        มันไม่ใช่แค่เวทีประลองอีกต่อไปแล้ว

        มันคือสมรภูมิจริง ๆ !!

        “ฉันซุนโหวหวัง”

        “คิมบีโฮ”

        ทั้งสองแนะนำชื่อกันสั้น ๆ ตามธรรมเนียม ไม่มีพิธีรีตอง ไม่มีต้องตะโกนข่มขวัญ ไม่รอแม้แต่คำสั่งของฮูจิน

        เป็นแค่การพูดชื่อกันเท่านั้น แต่บรรยากาศรอบเวทีก็หนักพอจะกดหลังคนดูให้จมเบาะ

        แล้วก็เหมือนตาเฒ่าฮูจินจะรับรู้ความในใจของทั้งสองฝ่าย

        “เมื่อทั้งสองฝ่ายพร้อมแล้ว..”

        เขาพูดพร้อมกวาดตาตรวจความเรียยร้อยครั้งสุดท้าย เหลือบมองทั้งสองคนสลับกัน สีหน้าไม่เปลี่ยนเลยสักนิด

        แต่มันกลับขมวดความตรึงให้แน่นขึ้นอีกระดับก่อนที่เสียงของเขาจะดังขึ้นมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ ราวกับจะฟันเส้นแบ่งระหว่างความเป็นศึกกับความเป็นเล่นให้ขาดออกจากกัน

        “เริ่มการประลองได้!”

        ตอนคำว่า 'ได้' ตกลงบนลานประลอง

        อัฒจันทร์ทั้งสนามก็เงียบสนิททันที เหมือนใครกดปิดสวิตช์ความวุ่นวายไปในพริบตา

        ทุกสายตาในที่นั้นจับจ้องมาที่ร่างของสองคนกลางเวทีแบบไม่กะพริบตา ราวกับกำลังรอระเบิดลูกแรกจากศึกที่ไม่มีใครยอมใคร

        และใช่ มันก็เป็นไปตามสูตรเป๊ะ

        ซุนโหวหวังไม่เคยเป็นพวกนิ่งรอให้ใครมาปลุกไฟในตัว

        มันคือคนที่มันพูดว่า 'แข็งชนแข็ง ใครแข็งกว่าชนะ'

        ทันทีที่เสียงเริ่มดังขึ้น หมอนั่นย่อตัวต่ำลงแล้วดีดตัวพุ่งไปข้างหน้าแบบไม่ลังเลแม้แต่นิด

        เหมือนลูกธนูที่ไม่ได้ถูกยิง แต่กระโจนออกจากคันธนูด้วยตัวเอง

        มือขวาคว้ากระบองเหล็กดำจากติ่งหูแล้วบังคับให้ขยายใหญ่ ก่อนที่สองมือจะช่วยกันควงปราบมังกรจนเกิดเสียงลมหวีดหวิวพุ่งนำหน้าตัวไปก่อนแล้ว

        ฝั่งตรงข้าม บีโฮที่มักเป็นฝ่ายเปิดศึกและใช้สันดาบฟันคนอื่นให้หมดสภาพ

        วันนี้กลับยืนนิ่ง.. นิ่งเหมือนตุ๊กตาไขลานที่ลืมหมุนเฟือง มันไม่ขยับแม้แต่ปลายนิ้ว

        มีเพียงมือซ้ายจับฝักดาบ มือขวาวางบนด้ามแบบไม่ต้องวางท่าก็ยังดูน่าเกรงขาม

        สายตาของหมอนั่นจ้องตรงไปยังกลางร่างของโหวหวังตาไม่กะพริบ

        เหมือนกำลังรอคอยแค่ 'หนึ่งจังหวะ' ที่จะเปลี่ยนทุกอย่างให้จบลงภายในดาบเดียว

        และผมรู้ดีว่านี่มันไม่ใช่แค่ท่ายืนข่มคู่ต่อสู้..

        แต่มันคือรูปแบบการต่อสู้ประจำตัวของมัน คือการชักดาบฟันแบบ 'อิไอโดะ' แบบญี่ปุ่น

        แค่ครู่เดียว โหวหวังก็กระโจนเข้าระยะ!

        กระบองในมือถูกสะบัดลงมาแนวเฉียงอย่างแรงแบบไม่เปิดช่องให้คิดนาน

        เป้าหมายของหมอนั่นชัดเจนมาก

        คือทำลายแนวป้องกันของบีโฮให้ร้าวก่อน แล้วค่อยลากมันพังทั้งหมด

        แต่ทันทีที่ผมกำลังจะลุกขึ้นนิด ๆ ตามจังหวะการฟาดนั้น

        บีโฮก็ขยับ เป็นครั้งแรกตั้งแต่เริ่มการประลอง

        มันไม่ได้ถอย ไม่ได้ปัด ไม่ได้ทำอะไรที่คนทั่วไปคาดไว้ด้วยซ้ำ

        แต่แค่เอียงตัวไปข้างหนึ่งหลบปลายกระบองที่เฉียดตัวเข้าไปแบบเส้นยาแดงผ่าแปด ก่อนที่มือซ้ายจะยกฝักดาบขึ้นมาผลักตัวของโหวหวังออกไปทางด้านข้างอย่างนิ่ม ๆ เหมือนปัดใยแมงมุมที่รกห้อง

        ใช้แรงเพียงเล็กน้อย แต่แม่นยำ มันคุมพลังได้แบบที่คนดูธรรมดาอาจไม่ทันเห็นด้วยซ้ำว่ามีแรงปะทะเกิดขึ้นไหม

        นี่แหละศิลปะการต่อสู้ของจริง

        ไม่ต้องส่งเสียง ไม่ต้องเบ่งพลังปราณ

        แค่พริบตาเดียวก็เปลี่ยนของหนักให้กลายเป็นเบา แล้วเอาความแรงของศัตรูกลับมาหมุนเป็นจังหวะของตัวเอง

        ฉึบ!

        คิมบีโฮชักดาบทาจิออกจากฝักแค่ครึ่งเดียวลำ แต่ประกายแสงสีเงินที่พุ่งออกมากลับคมกริบพอจะฟันความเงียบของทั้งสนามให้ขาดสะบั้นได้ในเสี้ยววินาทีนั้น

        มันเร็วมาก..

        เร็วแบบที่แม้แต่ผมที่จ้องตาไม่กะพริบก็ยังต้องเบิกตาขึ้นอีกนิดโดยไม่รู้ตัว

        เงาประกายเงินนั่นวาบผ่านสะท้อนกับเงาร่างของซุนโหวหวัง

        แต่โหวหวังก็คือโหวหวัง..

        หมอนั่นไม่ได้ตอบสนองด้วยความคิด แต่เป็นไปด้วยสัญชาตญาณระดับสัตว์ป่าแบบฉบับคนตระกูลซุน

        มันส่งจิตยืดขยายกระบองปราบมังกร กระแทกด้ามกระบองกับพื้นสนาม อย่างรวดเร็วเหมือนการจุดระเบิดเพื่อส่งตัวพุ่งออกไปในจังหวะเฉียดตาย ก่อนจะหดกระบองกลับมาตั้งรับในเสี้ยวพริบตาแบบที่ไม่มีเวลาให้ใครตะโกนเตือน

        เคร้ง!

        เสียงโลหะฟาดกันดังลั่น จังหวะที่ประกายไฟแตกกระจายกลางเวทีนั้นแทบจะเป็นภาพสโลว์โมชั่นในหัวผม

        เสี้ยววินาทีที่กระบองและดาบของสองคนพุ่งชนกันแบบไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน

        ไม่มีใครได้เปรียบ ไม่มีใครเสียเปรียบ แต่แค่นั้นก็พอจะทำให้ทั้งสนามหยุดหายใจได้พร้อมกัน

        โหวหวังยิ้มกว้างขึ้น รอยยิ้มแบบที่มันมักใช้ตอนเจอคู่ต่อสู้ที่ทำให้มันรู้สึกคันไม้คันมือ

        “ไม่เลวนี่หว่า..

        สมกับที่เป็นอ้ายหน้าตาย

        ดาบของเอ็งหนักใช่เล่น”

        คิมบีโฮไม่ได้ตอบ ไม่แม้แต่จะขยับคิ้ว

        ไอ้คางบุ๋มคนนั้นแค่เก็บดาบกลับเข้าฝักช้า ๆ แล้วกลับไปยืนนิ่งเหมือนเดิม ราวกับเมื่อกี้แค่ขยับเพื่อปัดเศษฝุ่น ไม่ใช่การเอาชีวิตรอด

        แต่ผมรู้..

        รู้ดีว่านี่แค่จังหวะเปิดเพลงเท่านั้น..

        ยังไม่มีแม้แต่ท่อนฮุก

        หลังจากนั้นสิ่งที่เกิดขึ้นกลางเวที ไม่ใช่แค่การสู้กันธรรมดา แต่คือระบำระหว่างกระบองกับดาบ

        จังหวะรุกของโหวหวังยังคงดุดันต่อเนื่องเหมือนคลื่นไฟที่ไม่มีวันถอย

        การเคลื่อนไหวของหมอนั่นดูโกลาหลในสายตาคนทั่วไป แต่ผมรู้ว่ามันมีแบบแผน มีลมหายใจของสัตว์ป่าที่รอจังหวะเหวี่ยงใส่ศัตรูให้หลุดจังหวะไปเอง

        กระบองหมุนเป็นวงกว้าง ครอบคลุมพื้นที่จนบีโฮต้องคอยขยับอย่างระวัง

        โหวหวังไม่เสียเวลามองดาบของคู่ต่อสู้ มันมองไหล่ ดูท่าเท้า อ่านจังหวะจากฐานราก

        อาศัยภาษากายของอีกฝั่งเป็นตัวชี้นำการเคลื่อนไหว

        ด้านบีโฮก็ยังคงนิ่งอย่างเสมอต้นเสมอปลาย รับมือกับคลื่นการโจมตีของโหวหวังที่โหมเข้าใส่เหมือนคนที่กำลังแกะปริศนาทางคณิตศาสตร์

        ทุกจังหวะที่กระบองฟาดเข้าใส่ หมอนั่นแค่ปัดด้วยฝักดาบ เบี่ยงออกไปอย่างนิ่มนวล แล้วสวนกลับด้วยคมดาบที่ชักแค่ครึ่งฝัก

        เฉียบพอจะบาดใจคนดูได้

        กระบวนท่าหลายสิบท่าผ่านไปไวเหมือนจังหวะการหายใจ

        ทั้งคนสองยังคงกินกันไม่ลง ไม่มีเลือด ไม่มีรอยแผล มีแต่แรงกดดันที่หนาแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ในทุกครั้งที่แลกรับอาวุธของกันและกัน

        จนกระทั่ง..

        ผมสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง

        ลมหายใจของโหวหวังเริ่มเปลี่ยน

        จังหวะมันหนักขึ้น แต่นั่นไม่ใช่แค่เพราะแรงกาย แต่เป็นเพราะแรงกดดันที่สุมอยู่ในอก

        คิมบีโฮคงน่าจะสังเกตได้เหมือนกัน เพราะเขาเริ่มเร่งจังหวะการชักดาบขึ้นทีละนิด

        ทีละนิ้ว..

        จนลึกขึ้น เร็วขึ้น แรงขึ้นเรื่อย ๆ

        หมอนั่นเริ่มบีบโหวหวังให้ถอยกรูด กั้นไว้ด้วยฝักดาบและจังหวะที่เฉือนเข้ามาเหมือนน้ำแข็งกำลังรุกเผาไฟอย่างมั่นคง

        แล้วจังหวะที่ไอ้คางบุ๋มรอคอยก็มาถึง

        ช่องว่างเล็กนิดเดียวตรงสีข้างของโหวหวังปรากฏขึ้นเหมือนรอยร้าวในกระจกที่ไม่ควรมี

        และบีโฮก็ไม่ลังเลเลยสักนิด

        มันพุ่งเข้าใส่ทันที

        ชักดาบทาจิออกจากฝักจนสุดด้ามเป็นครั้งแรก แถมด้านที่หมอนั่นหันก็ไม่ใช่สันดาบ

        แต่เป็นด้านคม!

        เสี้ยววินาทีนั้น ปลายดาบที่อาบไอเย็นจนเหมือนจะหยุดลมหายใจของสนามทั้งหมด พุ่งตรงไปยังรอยร้าวนั้นแบบไม่มีเบรก

        ในหัวผมตอนนั้น..

        เงียบกริบ..

        เหมือนทุกอย่างจะถูกตัดสินกันตรงนี้!!

        แต่แล้ว

        พรึ่บ!

        แล้วมันก็เกิดขึ้น โดยไม่มีสัญญาณเตือน!

        เปลวเพลิงสีขาวบริสุทธิ์พลันปะทุขึ้นจากตัวของโหวหวังเหมือนเสียงคำรามของภูเขาไฟที่อดกลั้นมานานเกินไป

        เปลวนิพพานของหมอนั่นตอบสนองตามสัญชาตญาณเพื่อปกป้องเจ้าของ

        ไม่ต้องออกคำสั่ง ไม่ต้องปลุก

        ไอเย็นจากดาบของบีโฮแทบละลายหายไปในพริบตา พลังปราณวารีที่เคลือบดาบไว้ปั่นป่วนจนเสียสมดุล เหมือนน้ำเย็นจัดถูกเทใส่เปลวเพลิงที่เดือดจัดเกินจะควบคุมได้

        และคิมบีโฮ..

        ก็เบิกตากว้าง..

        ครั้งแรกตั้งแต่การประลองเริ่มขึ้น หมอนั่นคงไม่ทันคิด หรืออาจลืมไปชั่ววินาที

        ว่าโหวหวังมันยังไม่ได้ใช่เปลวนิพพานเลยตั้งแต่เริ่มศึก

        “วิชากระบี่โบยสวรรค์ ขั้นที่ 1 กลบฝังธารา!”

        เพื่อนตัวขนของผมกำกระบองแน่นขึ้น ฟาดกระบองที่อาบเปลวเพลิงขาวเข้าใส่ลำตัวบีโฮแบบไม่มียั้ง

        จังหวะนั้นไม่ใช่แค่การโจมตี แต่มันคือคำประกาศว่า 'ฉันยังไม่หมดง่าย ๆ หรอก!'

        ตูม!

        เสียงระเบิดสะเทือนเวทีราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางอกคนดู

        ตัวของคิมบีโฮกระเด็นออกไปตามแรงกระบอง ก่อนจะล้มลงไปนั่งคุกเข่ากับพื้นเต็ม ๆ แบบไม่เหลือท่า

        ทั้งสนามเงียบกริบแบบได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง

        ทุกสายตาจ้องไปยังภาพที่ไม่มีใครเคยคาดไว้

        คิมบีโฮ..

        ภูเขาน้ำแข็งเดินได้..

        ล้มลงเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เริ่มศึกปัญจมิตรในปีนี้

        ฝุ่นควันค่อย ๆ จาง ร่างของมันค่อย ๆ ลุกขึ้นช้า ๆ

        เสื้อผ้าถูกความร้อนเผาจนไหม้เกรียมบางจุด แต่ใบหน้าไม่แสดงแม้แต่เสี้ยวของความเจ็บปวด

        บีโฮเหลือบตามองตรงข้อมือขวาของมันเล็กน้อยก่อนจะปัดฝุ่นจากเสื้อผ้าเบา ๆ อย่างไม่ใส่ใจ

        ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองโหวหวังด้วยสายตา..

        ที่เย็นยิ่งกว่าก่อนล้มลงเสียอีก

        “น่ารำคาญจริง..”

        คำพูดเบา ๆ ที่หลุดออกจากปาก..

        แต่กลับดังก้องไปทั่วทั้งสนามเหมือนเสียงใบมีดเฉือนผ่านน้ำแข็ง ชัดเจนจนผมยังเผลอกลืนน้ำลาย

        หมอนั่นยกดาบทาจิขึ้นมาอีกครั้ง ท่าทางไม่ต่างจากเดิม..

        แต่บรรยากาศรอบตัวกลับต่าง..

        แตกต่างโดยสิ้นเชิง..

        เพราะปราณวารีสีครามเข้มแผ่ออกมาจากตัวดาบราวกับหมอกเย็นในยามเช้าที่กำลังกลืนกินทุกสิ่ง

        บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนฉับพลัน หนาวเหน็บจนผมรู้สึกได้แม้จะอยู่บนอัฒจันทร์

        “คงไม่อาจสู้กับเจ้าได้หากไม่ใช้ฝีมือที่แท้จริง..

        เช่นนั้นก็จบกันแค่นี้..”

        มันกระซิบกรีดเสียงก่อนที่พลังในร่างจะรวมทั้งหมดเข้าสู่คมดาบ

        “ประกายครามแห่งเกล็ดมังกร หนึ่งดาบปิดนที!”