….. : สวัสดีค่ะ
….. : นี่ทีมงานที่เจอกันนะคะ สะดวกว่างวันเสาร์นี่หรือเปล่าคะ
รักจังกะพริบตาถี่เงยหน้ามององศาที่มองด้วยความอึ้งก่อนเอ่ยถามเพื่อนสาว
“ไปทำอะไรมา ทีมงานไหน”
“ทีมงานริเวอร์ไง โชคหล่นทับฉันได้ไปเดทกับริเวอร์” รักจังยิ้มกว้างยืดอกมองหน้าองศาที่ยกมือจับคางหรี่ตามองมาทางเพื่อนสาว
“ยิ่งกว่าโชคเข้าข้างเสียอีก แล้วเดทแบบไหนเดททั้งวงหรือเลือกคนใดคนหนึ่ง”
“ไม่รู้อะ ฉันไม่ได้ถาม”
“ถ้าเป็หลุยเทียนเปาก็ดีนะสิ”
“หึ คงไม่ใช่หรอก ไปนอนดีกว่าง่วงแล้ววานแกตอบข้อความแทนด้วยนะ เหนื่อยเมื่อยไปหมด” รักจังยื่นมือถือให้องศาก่อนเดินขึ้นบันไดไปชั้นบน องศารับมือถือมาถือค้างไว้มองตามก่อนก้มลงอ่านข้อความที่เด้งมาเรื่อยๆ จึงตัดสินใจลงมือพิมพ์ตอบกลับทันทีอย่างไม่รีรอ
ครืด ครืด
เสียงข้อความดังตอบกลับมาในขณะที่มือถือยี่ห้อหรูวางอยู่บนโต๊ะแก้วหน้าจอทีวีใหญ่เ้าของห้องเปิดประตูออกจากห้องนอนเดินมาเปลี่ยนช่องทีวีก้มมองมือถือของเพื่อนแล้วกวาดสายตามองหาเ้าของมือถือที่ไร้วี่แววว่าอยู่แถวนี้ หลุยเทียนเปานั่งลงบนโซฟายกมือจับผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดผมตนเองพลางหยิบมือถือที่มีข้อความเข้ามาเรื่อยๆ เปิดอ่านแทน
…..: ว่างค่ะ ยินดีมากเลย ที่ไหนกี่โมงดีคะ
…..: เอ่อ ไม่ทราบว่าศิลปินคนไหนจะมาออกเดทกับฉันคะ ฉันตื่นเต้นนะคะ
หลุยเทียนเปาเลิกคิ้วอ่านข้อความที่ไร้ชื่ออย่างงุนงงเงยหน้ามองหาเ้าของมือถืออีกครั้งก่อนวางลงที่เดิมทำทีไม่สนใจ
“เฮ้อ แค่นี้ก็ถือมาไม่หมด ตอนเช้ามีซ้อมทานเยอะแบบนี้จะไหวหรือไง น้ำหนักขึ้นละก็ผู้จัดการเอาตายแน่” เสียงยกทัพดังอยู่หน้าห้องบ่นเสียงดังก่อนบิดลูกบิดเข้ามาวางของไว้ที่โต๊ะกินข้าวด้านหลังโซฟาที่หลุยเทียนเปานั่งอยู่
“วันเดียวเองของน่าทานมากเลยดูสิใครจะอดใจไหว” ลีโอตอบกลับเดินไปเทอาหารใส่จานแล้วถือมาตั้งไว้ที่โต๊ะแก้วนั่งลงข้างหลุยเทียนเปาที่เช็ดผมอยู่ “ทานไหมอร่อยนะ”
“ไม่ดีกว่าดึกแล้ว จริงสิข้อความทัมทัมเข้าไม่หยุดเลย” หลุยเทียนเปาปฏิเสธลีโอก่อนหันไปบอกยกทัพที่ได้ยินดังนั้นรีบกระโจนเข้ามาหยิบมือถือไปเปิดอ่านทันทีด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ลีโอม้วนเส้นราเมนเข้าปากมองยกทัพอย่างรู้เหตุการณ์
“น่ารักจัง ฉันก็ตื่นเต้นเหมือนกันนะ” ยกทัพยืนพิงโต๊ะอ่านข้อความ
“ทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร” หลุยเทียนเปายืนขึ้นมองยกทัพที่เงยหน้ามองกลับก่อนตอบ
“อาชีพไหนก็้าคนรู้ใจไม่ใช่หรือไง ให้อยู่คนเดียวไปยันแก่ทำไม่ได้หรอกอีกหน่อยริเวอร์แก่ตัวไปใครจะสนใจเล่า นายก็รู้ว่าแฟนคลับสนใจที่รูปลักษณ์ริเวอร์มากกว่าเสียงเราซะอีก ไม่อยากแก่ตายคนเดียวหรอกนะ” ยกทัพก้มหน้าก้มตาตอบข้อความพร้อมรอยยิ้มที่มีความสุข
“เข้าใจอยู่แต่ด้วยงานและแฟนคลับ การดึงใครสักคนเข้ามาไม่คิดหรือว่ามันน่าอึดอัดแค่ไหน ชีวิตพวกเราไม่ได้ใช้แบบปกติ จะมีคนเคียงข้างที่ทนรอได้หรือไง
“ทัมทัมก็แค่ไปเดทน่าไม่เห็นมีอะไรซีเรียสเลยน่าสนุกด้วยซ้ำ” ลีโอยกถ้วยซดน้ำซุปอย่างเอร็ดอร่อย
“ใครว่าแค่ไปเดทจะจีบเลยต่างหาก” ยกทัพถือมือถือคาไว้มองหน้าหลุยเทียนเปาที่เดินอ้อมโซฟาไปเปิดตู้เย็นหยิบขวดน้ำเปล่ามารินน้ำใส่แก้วแล้วกระดกดื่ม
“จะทำอะไรคิดให้ดีแล้วกัน เตือนแล้ว อยากปวดหัวมีเื่วุ่นวายก็เชิญ” พูดจบเขาก็เดินถือแก้วน้ำเข้าห้องปล่อยให้สองหนุ่มนั่งหาความสุขของตนเอง
เสียงสวดมนต์ดังออกมาจากลำโพงที่ยกขึ้นมาวางไว้ข้างหูรักจังที่นอนอยู่บนเตียงอย่างสบายใจในยามเช้าถึงกับย่นคิ้วเมื่อเสียงสวดมนต์ดังขึ้นเรื่อยๆ พร้อมเสียงหญิงวัยกลางคนสวดตามอยู่ข้างหู รักจังเม้มปากลืมตาเด้งตัวลุกขึ้นนั่งพร้อมยกมือปิดหูตวัดหางตามองไปทางภัคที่ยืนพนมมือสวดมนต์ตามเพลงลั่นห้อง
“คุณนายภัค”
“สงบ สุข สว่าง สาธุ”
“เฮ้อ ยกให้เลยห้องนี้” รักจังลงจากเตียงส่ายหน้าไปมาวิ่งออกไปข้างนอกที่เป็ห้องเลอากำลังแปรงฟันอยู่ในห้องน้ำอยู่หน้าอ่างล้างหน้าถึงกับผงะเมื่อเห็นรักจังบุกเข้ามาปิดฝาชักโครกนั่งลงผ่อนลมหายใจยาวเสยผมที่ปรกหน้าเหล่มองเลอาที่เลิกคิ้วถือแปรงค้าง
“ขออาบน้ำห้องนี้แล้วกัน ช่วยไปเอาเสื้อผ้ามาให้หน่อยนะ” รักจังฉีกยิ้มหวานส่งให้เลอาที่ส่ายหน้าไม่เห็นด้วย “ปลายปีให้โบนัส”
“จัดให้เดี๋ยวนี้เลยเจ้” เลอาก้มลงบ้วนปากวางแปรงสีฟันแล้วเดินออกไปทันที รักจังยิ้มกริ่มมองลูกน้องของเธออย่างภาคภูมิใจ
ม่ายยยยย!!
เสียงร้องดังลั่นห้องซ้อมจนคนที่อยู่ในห้องต้องเอามืออุดหู ยกทัพคอตกนั่งชันเข่าเงยหน้างอแงมองโฮนัมจายืนกอดอกส่ายหน้าไปมา
“เย็นนี้ริเวอร์ต้องบินไปไตหวันเพื่อโปรโมทคอนเสิร์ตในเดือนหน้าไม่มีข้อต่อรองไม่มีข้อกังขาห้ามเบี้ยวโดยเด็ดขาด” โฮนัมจาย้ำชัดอีกรอบ
“ได้ไงกันไหนบอกไม่มีคิวงาน ว่างไง ทำแบบนี้ทุกอย่างก็พังหมดเลย” ยกทัพยกมือกุมศีรษะหน้าบูดบึ้ง ลีโอนั่งลงคุกเข่าลูบหลังยกทัพอย่างปลอบใจ จุนฮยอกเดินไปหยิบน้ำมาสามขวดโยนให้หวังโอชุนกับอี้เหยียนก่อนเหลียวมองหลุยเทียนเปาผลักประตูเข้ามา
“ได้เื่ยังไงบ้าง” โฮนัมจาถามทันทีเมื่อเห็นหน้าหลุยเทียนเปา
“เลื่อนไม่ได้เลย ท่านประธานเลยให้อยู่ถ่ายละครฝากทุกคนด้วยแล้วกัน อีกสองตอนก็จะปิดกล้องแล้วจะกลับมาช่วยให้เต็มที่” หลุยเทียนเปามองทั้งหมดก่อนจรดสายตาลงมองยกทัพที่ทำทีซับน้ำตาซบอกลีโอ
“ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว นายต่างหากที่ต้องทนเหนื่อยหน่อย” หวังโอชุนกระดกน้ำเข้าปากเอ่ยเสียงเรียบ
“โถ่ ทำไมฉันไม่มีงานละครบ้างนะ นัดเดทของฉัน หมดกันจบสิ้นแล้วใจสลาย” ยกทัพพร่ำเพ้องอแง
“ไป ไป ไปซ้อมกันได้แล้วทัวร์คอนครั้งนี้ประกาศให้โลกรู้ไปว่าริเวอร์จะครองโลก” โฮนัมจายื่นมือได้ตรงหน้ารอสมาชิกริเวอร์วางมือทับกัน ลีโอฉุดมือยกทัพมาแปะวางทับก่อนส่งเสียงเฮให้ฮึกเหิมยกมือขึ้นเรียกพลังของตนเองแต่คนที่หมดอาลัยตายอยากเห็นทีจะเป็ยกทัพเพียงผู้เดียว
หลังพักยกทัพเดินมานั่งอยู่หน้าห้องซ้อมหมุนมือถือด้วยสีหน้าเคร่งเครียดก่อนเหลือบมองหลุยเทียนเปาเดินผ่านจึงรีบคว้ามือรั้งไว้
“เปาเปา”
“มานั่งทำอะไรไม่รีบไปเก็บของเตรียมขึ้นเครื่องหรือไง” หลุยเทียนเปาหันกลับมองหน้ายกทัพที่ทำหน้าบูดบึ้ง
“คือนัดเดทวันเสาร์อะแล้วต้องไปไตหวันควรทำไงดี”
“ก็ยกเลิกเดท”
“ไม่ได้ คือเธอคิดว่านี่เป็รายการจับคู่ออกเดทกับศิลปินที่ชอบถ้ายกเลิกกะทันหันมันก็ดูเหมือนไม่ใช่รายการนะสิ อุตส่าห์ปลอมเป็ทีมงานได้คุยกันแล้วแท้ๆ แม้จะเื่นัดเดทก็เถอะ” ยกทัพทำคอตกมองตาปริบๆ “ช่วยหน่อยสิ”
“ช่วยอะไร” หลุยเทียนเปาเลิกคิ้วมองฉงน
“ไปแทนที”
“ไม่ได้ว่างสักหน่อย อีกอย่างไม่ชอบเื่อะไรแบบนี้ด้วย”
“เธอเป็แฟนคลับเรานะ ถ้าทำลายความฝันของเธอคงเ็ปมากแน่ๆ เฮ้อ น่าสงสารอย่างน้อยเจอใครสักคนในริเวอร์ก็ยังดี เปาเปาเองก็ไม่ได้ไปไหน ถ่ายละครเสร็จก็ไปได้นี่ น่านะ” ยกทัพยกข้อเสนอเพื่อดึงคนที่ยืนนิ่งไม่ใส่ใจ
“แคนเซิลไปดีกว่า บอกไปว่ารายการไม่สะดวกเกิดเหตุนิดหน่อย แค่นั้นเอง” หลุยเทียนเปาปลดมือยกทัพออกหมุนตัวกลับ
“งั้นบอกเองแล้วกัน ยังไงก็แฟนคลับที่สนับสนุนเรานะ” ยกทัพยัดมือถือตัวเองใส่มือหลุยเทียนเปาก่อนวิ่งออกไปปล่อยให้หลุยเทียนเปายืนค้างถือมือถืออยู่ในมือมองตามเพื่อนร่วมวงจากไป
280
![[จบ] ยอดกุ๊กบุกแดนเซียน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1707367957_83105662.webp)
