ผ่านมาหลายวันแล้วที่รตา ในร่างหนูน้อยหงโตว้ นั่งกินนอนกินข้าวต้มโจ๊กใสกับยาสีดำถ้วยโต จนแค่คิดก็รู้สึกผะอืดผะอมเป็ที่สุด พร้อมตั้งปณิธานในใจว่าต่อไปนี้ชั้นจะไม่ทน ความจน ความเจ็บ อีกต่อไป
หลังจากท่านพ่อ ท่านแม่และพี่ชายคนโตออกไปทำงานในไร่แล้ว หงโต้วก็ก้าวออกมาจากในห้องนอน พลางเรียกหาพี่ชายคนรอง
“พี่รองเ้าคะอยู่รึไม่ มาเร็วเข้ามาช่วยน้องสาวแบกตะกร้า ข้าจะพาพี่รองเข้าป่าหาผักป่ามาทำกับข้าวให้ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ใหญ่”
“แต่น้องเล็กท่านแม่สั่งห้ามให้พวกเราเข้าป่า ไปลำพังอีกแล้วนะ” เสียงเล็กๆ ดังมาก่อนที่ร่างเล็กๆ จะมาถึง พร้อมกับทำหน้าไม่ยินยอมที่จะขัดคำสั่งท่านแม่ เพราะบ้านนี้ท่านแม่เด็ดขาดที่สุด
“แต่ว่าพี่รองข้าเบื่อโจ๊กใสแล้วนะ อยากกินผัดผักป่าที่สุด พี่รองจะใจดำไม่ไปเป็เพื่อนข้าเข้าป่าจริงๆ หรือ เช่นนั้นข้าไปคนเดียวแล้วนะ”
“ก็ได้ แต่ครั้งนี้น้องเล็กต้องไม่เข้าไปป่าลึกมากนักนะ” บ่นอุบอิบพร้อมกับทำหน้ายู่ยี่ แต่มือเล็กๆ ก็หยิบตะกร้าขึ้นหลัง พร้อมที่ขุดดิน แล้วเดินนำออกไป
“พี่รอง! รอข้าด้วย” พร้อมกับหัวเราะท่าทางของพี่ชายคนรอง ที่หันมาส่งค้อนให้เบาๆ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า
ทางขึ้นเขาไม่ห่างจากบ้านมากนัก เพราะว่าบ้านของครอบครัวตะกูลผุยอยู่ท้ายหมู่บ้าน บ้านหลังนี้ท่านพ่อบอกว่าซื้อต่อมาจากครอบครัวคนรู้จัก แต่หงโต้วคนเดิมก็ไม่เคยถามว่าจริงๆ แล้วบ้านหลังนี้ซื้อมาจริงๆ ไหม ท่านพ่อท่านแม่เป็คนที่ไหนกันแน่ ก่อนจะมาตั้งรกรากที่หมู่บ้านแห่งนี้ เพราะั้แ่จำความได้หงโต้วก็อยู่ที่บ้านหลังนี้แล้ว
แต่รตาแอบคิดว่า ตัวตนของท่านพ่อท่านแม่ต้องไม่ใช่ธรรมดาสามัญแน่ๆ เพราะปกติชาวบ้านทั่วไปก็จะตั้งชื่อลูกแบบเรียบง่ายไม่มีชื่อรอง แต่ครอบครัวตระกูลผุยมีทั้งชื่อทางการและชื่อรอง และท่านพ่อท่านแม่ก็ท่าทางมีสง่าราศีมากก
“น้องเล็ก วันนี้เราไม่ไปทางนั้นได้หรือไม่” พลางชี้มือไปทางแยกอีกเส้นทางที่สูงชันกว่าทางปกติเล็กน้อย ทางนั้นคือทางที่หงโตว้คนเก่ากลิ้งตกเขาลงมานั่นเอง
“อือได้ ข้าตามใจพี่รองเราไปทางอ้อมูเากันเถอะ” เดินมาครึ่งชั่วยามจึงถึงลานกว้างที่ชาวบ้านชอบเข้ามาหาของป่า ขุดมันขุดสมุนไพรไปขายประทังชีวิตกัน เพราะการเพาะปลูกก็ไม่ค่อยได้ผลผลิตเท่าที่ควร
หงโต้วเดินไปพลางครุ่นคิด หากมัวแต่หาเองวันนี้จะเจอไหมผักที่้า ส่วนใหญ่ชาวบ้านก็คงเข้ามาหาเป็ประจำกันอยู่แล้วกระมัง ลองให้ต้าเสี่ยวช่วยดูละกัน เผื่อว่าจะสามารถช่วยได้
“ต้าเสี่ยว”
[ขอรับเ้านาย มีอะไรให้ต้าเสี่ยวรับใช้ขอรับ]
“ต้าเสี่ยว นายสามารถสแกนหาของป่า ผักป่า ที่สามารถกินได้ในบริเวณใกล้เคียงนี้หรือไม่?”
[ขอต้าเสี่ยวตรวจสอบระบบสักครู่ขอรับเ้านาย แต่…เ้านายจำได้ไหมขอรับ ว่าไม่ได้ล๊อกอินระบบฟาร์มมาหลายวันแล้วนะ ต้าเสี่ยวรออัพเลเวลอยู่ขอรับเ้านาย]
“เอาเถอะทราบแล้ว ตอนนี้ช่วยเ้านายหาผักก่อน”
[เ้านายทางขวามือ ระยะ 700 เมตร ข้าพบต้นผักผักโขมจีน]
“มันกินได้จริงหรือต้าเสี่ยว นายแน่ใจนะ”
[แน่นอนว่ามันสามารถกินได้แต่ติดที่มีรสชาติขมเล็กน้อยขอรับ วิธีการเก็บผักโขมจีนนั้นเ้านายต้องเด็ดจากใบจากด้านล่างขึ้นไปข้างบน แล้วส่วนใบ้าเราจะปล่อยให้มันออกใบต่อ เราจะได้เก็บได้เรื่อยๆ นะขอรับเ้านาย]
“ขมนิดหน่อยไม่น่าจะมีปัญหาอะไร เมื่อชาติก่อนข้าเองก็ชอบกินสะเดาน้ำปลาหวานเป็อย่างมาก ไม่เป็ไรหวานเป็ลมขมเป็ยานายรู้ไหมเล่า ต้าเสี่ยว!”
“พี่รองเราไปทางนั้นกันเถอะเ้าค่ะ เผื่อเราจะโชคดีเจอผักป่าบ้าง”
หลังจากเดินมาตามทางที่ต้าเสี่ยวบอก ก็เจอกับทุ่งผักขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ มีผักจริงๆ แต่ก็ไม่ได้เก็บได้ทุกต้นบางต้นก็ไม่มีช่อให้พอเด็ดด้วยซ้ำ พื้นที่มันแห้งผักไม่เติบโตก็เข้าใจได้
“ว้าวววววว! พี่รองเราไปเก็บผักโขมจีนกันเถอะ วันนี้เราจะได้กินผัดผักสีเขียวบ้างแล้ว พี่รองผักโขมนี้ท่านเก็บเฉพาะ 2 ใบคู่ด้านล่างนะเ้าคะ ถ้าใบไหนแก่ก็เลื่อนขึ้นมาคู่บนได้เล็กน้อย เลือกเอาเฉพาะที่ใบไม่แก่มาก ส่วนใบอ่อน้าเราเอาไว้มาเก็บครั้งหน้าเ้าค่ะ”
“ได้ๆ พี่รองเชื่อเ้า”
[เ้านายไม่ไกลจากบริเวณที่พบผักโขมจีนแล้ว ต้าเสี่ยวสแกนพบผักอีก 2 ชนิดคือผักบุ้ง และมันเทศขอรับ]
” เข้าใจแล้วต้าเสี่ยว ขอบคุณนะ”
[ยินดีรับใช้ขอรับเ้านาย]
“ว้าว! พี่รองเ้าคะ ด้านนี้ข้าเจอผักบุ้งอีกเยอะมากแต่ยอดมันไม่ค่อยมีให้เก็บเลย ดูสิตรงนี้ก็มีต้นมันเทศอยู่หลายกอเลยเ้าค่ะพี่รอง แต่ก็ไม่รู้ว่าหัวมันพอจะมีให้เก็บไหมนะเ้าคะ”
“เอาล่ะๆ เรารีบไปเก็บผักกันเถอะ จะได้รีบกลับบ้านไปทำอาหารอร่อยๆ รอท่านพ่อ ท่านแม่ และพี่ใหญ่กลับมาจากไร่”
หลังจากเก็บผักโขม กับเถาผักบุ้งมาเป็จำนวนมาก หงโต้วกับพี่ชายยังช่วยกันขุดหัวมันเทศหัวเล็กๆ มาด้วยอีกหลายหัวจนเต็มตะกร้าจนต้องหอบผักไว้ แล้วจึงชวนกันกลับบ้านเพื่อทำกับข้าว
พอกลับถึงบ้านหงโต้วก็เริ่มแยกผัก กับหัวมันเทศออกมาล้างทำความสะอาด แล้วเริ่มปอกเปลือกมันเทศและหั่นมันเทศเป็ชิ้นเล็กๆ พลางหันไปสั่งให้พี่ชายช่วยติดเตา
“พี่รองติดเตาให้น้องหน่อยเ้าค่ะ”
หลังจากนั้นหงโต้วก็เริ่มตักข้าวสารใส่หม้อ นำออกมาล้างแล้วเติมน้ำลงไป ยกขึ้นตั้งเตาเพื่อที่จะเคี่ยวทำโจ๊ก แต่วันนี้จะเพิ่มมันเทศหั่นชิ้นเล็กๆ ลงไป เพื่อที่โจ๊กจะไม่ใสเหมือนทุกวัน หลังจากตั้งหม้อโจ๊กและสั่งให้พี่ชายคอยคนหม้อโจ๊กแล้ว หงโตว้ก็เริ่มเด็ดผักบุ้งเพื่อเอามาทำผัดผักบุ้งไฟแดง พลางแอบกระซิบถามต้าเสี่ยว
“ต้าเสี่ยว”
[ขอรับเ้านาย]
“ผักโขมป่านี้มันทำอะไรได้บ้าง”
[เ้านาย วิธีทำผักชนิดนี้ให้อร่อยหลังจากที่นำผักไปล้างน้ำเสร็จแล้ว จากนั้นก็ใช้มือบีบเป็ท่อนๆ ขยำขยี้ผักให้พอซ้ำๆ เพราะผักชนิดนี้ชอบความรุนแรง เ้านายต้องบีบเอาน้ำจากผักออก จากนั้นตั้งกระทะใส่น้ำมันรอให้น้ำมันร้อน ทุบกระเทียมลงไปเจียวให้เหลืองแล้วใส่ผักลงไป เติมเกลือเครื่องปรุงตามใจชอบลงไป ผัดสักเล็กน้อยอย่าทิ้งไว้นาน ผัดที่ได้จะได้ความกรอบของผักและติดขมนิดๆ เพิ่มรสชาดความอร่อยในตัวผัก]
“นายเคยกินแล้วเหรอต้าเสี่ยวถึงรู้ดีนัก”
[ไม่ขอรับ ต้าเสี่ยวหาข้อมูลมาจากในระบบ ฮี ๆ ๆ]
หลังจากทำผักโขมผัดน้ำมัน หงโต้วเลยเปลี่ยนใจไม่ผัดผักบุ้งไฟแดง แต่่เปลี่ยนไปเป็ผัดผักบุ้งใส่ไข่ ที่เห็นในตะกร้าหยิบออกมาแค่ 1 ฟองแล้วเอามาผัดรวมกันกับผักบุ้ง
วันนี้หลังจากที่ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ใหญ่ กลับมากินข้าว หงโต้วได้รับคำชมเป็อย่างมาก แลกกับการที่ท่านแม่ดุ ก็ยังถือว่าคุ้มกับโจ๊กมันเทศ กับผัดผักสองจานนี้
“แต่… หงโต้วมันเทศมันเอามาทำอย่างนี้ได้ด้วยหรือ แม่ไม่เคยทราบมาก่อนเลย”
เอ๋! ท่านแม่ มิน่าเล่าที่บ้านไม่มีหัวมันเทศอยู่เลยลูกสาวงงงง เ้าค่ะ
“ท่านแม่ มันเอามาตุ๋นใส่เนื้อก็ได้ด้วยนะเ้าคะ”
………………………………
10K
