ย้อนอดีตให้ร่ำรวย (จบแล้ว)

29. คลี่คลาย

เมื่อออกจากป่าและมาถึงบ้านสกุลจางแล้วทั้งสี่คนก็รีบเอาทองไปที่ห้องโถงเล็กด้านในซึ่งเป็นห้องพักส่วนตัวของครอบครัวจึงมิดชิด  แล้วไล่ให้บ่าวทั้งหมดออกไปไม่ให้เข้ามาบริเวรนี้เมื่อตรวจสอบทองคำดิบที่ไปเอามาทั้งหมดแล้วเฟยอวิ๋นพบว่าบริสุทธิ์มากและจำนวนเพียงพอที่จะส่งคืนให้ราชสำนักได้

"ต้องขอบคุณท่านพ่อตามาขอรับที่ช่วยเหลือครั้งนี้"เฟยอวิ๋นกล่าวขอบคุณพ่อตาอีกครั้ง

"ขอบคุณอะไรกันอย่าคิดมากเลยอีกอย่างนี้เป็นเพราะชิงเหมยที่เป็นผู้ตัดสินใจที่จะบอกความลับของครอบครัวเราเอง"

"อย่างไรก็ต้องขอบคุณอยู่ดีขอรับ"เมื่อตอนนี้ไม่มีอะไรต้องกังวลแล้ว ชิงเหมยและเฟยอวิ๋นจึงอยู่ที่บ้านสกุลจางอีกสามวันจึงกลับไปที่จวนตระกูลหลงเมื่อกลับเฟยฉีทราบว่าพี่ใหญ่และพี่สะใภ้กลับมาแล้วเขาก็รีบมาหาทันที

"พี่ใหญ่พวกท่านกลับมาแล้ว"

"อืมเจ้าหายดีแล้วหรือ"

"หายแล้วขอรับน่าแปลกข้าหายเร็วมากเลยขอรับ ท่านหมอคงจัดยาดีให้ว่าแต่เรื่องทองคำดิบเราทำเยี่ยงไรดีขอรับข้าร้อนใจนักจึงต้องการรับหารือกับพี่ใหญ่" เฟยฉีมีสีหน้าเป็นกังวลยิ่งนัก

"เจ้าไม่ต้องกังวลไปหรอกเฟยฉีเรื่องนี้พี่เตรียมการเรียบร้อยแล้ว"

"เรียบร้อยแล้วอย่างไรขอรับ"เฟยฉีขมวดคิ้วถามอย่างแปลกใจ

"เป็นทองที่ท่านพ่อและท่านแม่เก็บสะสมไว้ในคลังสมบัติลับเมื่อนานมาแล้วพี่ลองเข้าไปตรวจสอบดูแล้วทองคำบริสุทธิ์เทียบเท่ากับทองที่ถูกปล้นไปแต่ก็ต้องใช้ทองคำทั้งหมดที่มีเลยทีเดียวตอนนี้จึงไม่เหลือทองคำในคลังสมบัติอีกแล้ว"เฟยอวิ๋นค่อยๆอธิบายช้าๆ

เฟยฉีตกใจมากที่รู้ว่าตระกูลหลงมีคลังสมบัติลับด้วยเข้าใจว่ามีแต่ที่จวนเท่านั้น

"เช่นนั้นดีแล้วขอรับพี่ใหญ่จะได้จบเรื่องเสียที"เฟยฉีกล่าวด้วยความโล่งใจจะอย่างไรก็ต้องเอาทองที่มีไปเติมทดแทนเพื่อส่งให้ราชสำนักก่อนส่วนเรื่องทองที่หายไปจะได้คืนมาหรือไม่ค่อยว่าอีกทีตอนนี้ต้องแก้ไขปัญหาเรื่องนี้ก่อนเพราะช่างทองของวังหลวงจะต้องรีบเอาทองนี้ไปหล่อขึ้นรูปเพื่อส่งบรรณาการแคว้นเซี่ยให้ทันตามกำหนด

เนื่องจากชิงเหมยไม่ต้องการให้ใครรู้ที่มาที่ไปของทองคำดิบนี้อีกดังนั้นนางและสามีจึงตกลงจะบอกกับทุกคนว่าทองนี้เป็นทองที่ท่านพ่อท่านแม่ของเฟยอวิ๋นเก็บรวบรวมไว้นั้นเองเมื่อนานมาแล้ว

วันรุ่งขึ้นเฟยอวิ๋นจึงให้คนส่งข่าวแจ้งแก่ท่านเสนาบดีกรมคลังจากนั้นทางการก็ส่งทหารมาเพื่อคุ้มกันทองคำดิบไปส่วนเฟยอวิ๋นและเฟยฉีไม่ต้องเดินทางไปด้วยเพราะทุกคนยังเข้าใจว่าทั้งสองยังเจ็บอยู่มาก

ผ่านไปหนึ่งเดือนก็มีข่าวว่าท่านแม่ทัพได้ระดมทหารออกปราบปรามกลุ่มโจรได้สำเร็จและสามารถนำทองคำทั้งหมดกลับมาได้ฮ่องเต้พอพระทัยมาจึงรับส่งให้ทหารนำทองคำทั้งหมดส่งมอบคืนให้ตระกูลหลงเพื่อทดแทนทองคำที่ตระกูลหลงส่งมอบให้คราวก่อนเรื่องทุกอย่างจึงคลี่คลายลงได้

ชิงเหมยที่นั่งพิงอกสามีอยู่ที่เก๋งศาลารับลมอยากสบายใจโดยที่เฟยอวิ๋นนั้นมือนึงก็อ่านหนังสือ ส่วนอีกมือก็คอยลูบผมฮูหยินรักไปด้วย

"ข้าดีใจยิ่งนักเจ้าค่ะ"อยู่ๆชิงเหมยก็พูดขึ้นมา

"ดีใจเรื่องใดกันหรือเพราะเรื่องราวคลี่คลายลงแล้ว"เสียงแหบทุ่มละมุนเอยถามมือก็ยังคอยลูบผมนุ่มสลวยไม่หยุด

"นั้นก็ใช่เจ้าค่ะแต่ข้าดีใจที่ได้ทองมาเติมคลังจวนเรามากกว่าเจ้าค่ะ คิก คิก"เสียงใสๆหัวเราะขึ้นอย่างอารมณ์ดี

"หึ หึเจ้านี้น้าา" เฟยอวิ๋นขบขำอย่างเอ็นดูพร้อมทั้งกดจมูกโด่งและริมฝีปากจูบที่ขมับนุ่มอย่างมันเขี้ยว

"ท่านพี่เจ้าขา ปีนี้ท่านยังต้องเดินทางไปตรวจสาขาที่ต่างเมืองหรือไม่เจ้าคะ"

"ไม่แล้วละแต่ละเมืองมีคนของพี่ดูแล้วและคอยรายงานตลอดหรือหากต้องตรวจสาขาจริงก็ยังมีเฟยฉีอยู่ พี่จะให้เขาไปแล้วแทน"

"หืมเหตุใดเล่าเจ้าคะหากเป็นเพราะข้าท่านพี่ไม่ต้องกังวลเลยเจ้าค่ะ"

"พี่ห่วงเจ้าก็ส่วนหนึ่งอีกส่วนพี่อยากให้เฟยฉีเข้ามาเรียนรู้งานมากขึ้นจะได้ช่วยพี่ทำงานพี่ก็จะได้มีเวลาอยู่กับเจ้าอย่างไรเล่า"

"ท่านพี่อย่างได้กังวลเพราะถึงท่านพี่ต้องเดินทางตรวจสาขาจริงข้าไม่ยอมปล่อยให้ท่านไปคนเดียวแน่นอน" ชิงเหมยเอ่ยพร้อมทั้งเงยหน้าช้อนตามองสบตาสามี

"เพราะข้าจะไปกับท่านพี่ด้วยเจ้าค่ะ"กล่าวทั้งส่งยิ้มหวานหยดให้ด้วย

"จริงหรือถ้าเป็นเช่นนั้นก็ดียิ่ง เพราะพี่คงทนคิดถึงเจ้าไม่ไหนแน่หากต้องห่างจากเจ้าพี่คงทรมานเจียนตายเพราะคิดถึงเจ้าเป็นแน่"เฟยอวิ๋นดีใจมากเมื่อได้ยินว่าภรรยารักจะเดินทางไปด้วยทุกที่

"ท่านพี่ปากหวานนักเจ้าค่ะ"

"อย่างอื่นก็หวาน" มือบางตีเข้าที่หน้าอกแกร่งทันที

"เหมยเอ๋อร์"อยู่ๆเสียงทุ่มก็เอ่ยเรียกขึ้นมาหลังจากที่เงียบไปซักพัก

"เจ้าคะมีอันใดหรือเจ้าคะท่านพี่"

"ไปทำเจ้าก้อนแป้งกันเถิดพี่อยากได้ก้อนแป้งนุ่มๆ หลายๆ ก้อน" คนตัวสูงเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงๆ

"ท่านพี่นี้ยังสว่างอยู่ไม่เอาเจ้าค่ะ อร๊ายย"ชิงเหมยหวีดร้องขึ้นเพราะอยู่ๆก็ถูกอุ้มขึ้นอย่างรวดเร็วแต่เฟยอวิ๋นหาฟังไม่เขาหัวเราะอย่างมีความสุขที่ได้แกล้งภรรยา

จากนั้นร่างสูงก็อุ้มร่างบางเดินกลับเข้าเรือนนอนอย่างรวดเร็วท่ามกลางสายตาบ่าวชายหญิงที่ได้แต่ก้มหน้าอมยิ้มกับการหยอกล้ออย่างรักใคร่กันของนายท่านและฮูหยินของจวน......