เทพสงครามมังกรเทวะ

จักรพรรดิฮั่วตอบตกลงในแผนการของเฟยหรงอย่างรวดเร็ว เขารู้ดีชายหนุ่มคนนี้ทั้งแข็งแกร่งและความลึกลับ การที่จะให้วิชาบ่มเพาะระดับนั้นกับลูกชายของเขาได้แน่นอนว่าตัวตนของเขาหาใช่ธรรมดาสามัญอย่างแน่นอน แถมนี่ยังเป็นทางเลือกเดียวของเขาในตอนนี้ที่จะไม่ได้เสียทั้งบ้านเกิดและลูกสาวสุดที่รักไปดังนั้นเขาจึงอยากจะลองเสี่ยงกับเฟยหรงสักตั้งหนึ่ง

ทางด้านเฟยหรงเมื่อตกลงกับจักรพรรดิฮัวเป็นที่เรียบร้อยเขาก็มานัดแนะกับฮัวหลินเฉินและฮั่วหลิงหลิงเป็นมั่นเหมาะถึงเหตุการณ์ในครั้งนี้ เขาจะรับบทเป็นโจรลักพาตัวเจ้าหญิงและเจ้าชายของอาณาจักรเปลวเพลิงจากนั้นก็ลงมือฆ่าแม่ทัพที่เข้ามาขัดขวางเขาและหายตัวไปพร้อมกับเจ้าหญิงและเจ้าชายอย่างไร้ร่องรอยนี่คือแผนที่เขาวางเอาไว้

หากถามว่าทำไมเขาถึงต้องทำขนาดนี้ก็บอกได้คำเดียวว่าเพื่อว่าเพื่อเด็กน้อยฮั่วหลินเฉินและฮั่วหลิงหลิงล้วนๆเลยทีเดียวสำหรับฮั่วหลินเฉินเฟยหรงรู้สึกถูกชะตากับเด็กคนนี้มากจนแทบจะเรียกน้องชายได้อยู่แล้ว ส่วนฮั่วหลิงหลิงนั้นแม้จะทำท่าทีเขินอายตลอดเวาเข้าหาเฟยหรงแต่สำหรับเขามันก็ดูน่ารักมากเลยทีเดียวและมันยังทำให้ใจของเฟยหรงพองโตอีกต่างหาก ดังนั้นเมื่ออาณาจักรของพวกนางมีปัญหาเขาจะไม่ยืนมือเข้าช่วยได้อย่างไร

เมื่อตกลงแผนการและจุดนัดหมายกันเป็นที่เรียบร้อยแล้วในเวลากลางคืนของวันนั้นเฟยหรงสวมชุดสีดำปกปิดใบหน้าลอบเข้ามาในห้องครัวของคฤหาสน์แม่ทัพพร้อมทั้งหยิบยาชนิดหนึ่งขึ้นมาและใส่ลงไปในอาหารของพวกมัน

"หุหุ ผงสลายปราณระดับสาม แม้จะอยู่ได้แค่ครึ่งชั่วยามแต่ก็เพียงพอให้ข้าได้ฆ่าพวกมันแล้ว"เฟยหรงกล่าวพร้อมยกยิ้ม แม้การกระทำของเขานี้จะไม่ใช่วิถีของนักรบแต่สำหรับเขาวิถีแห่งนักรบไม่ได้สำคัญอะไรในตอนนี้แม้แต่น้อย ในความคิดของชายหนุ่มการกำจัดคนชั่วช้าไม่จำเป็นต้องเลือกวิธีการใดๆ ในเมื่ออีกฝ่ายเริ่มใช้แผนร้ายกับเด็กน้อยที่น่าสงสารก่อนตัวเขาก็จะทำบ้างเช่นกัน

ทันทีที่ผงสลายปราณถูกผสมเข้ากับอาหารมันก็ไม่แสดงถึงความผิดปกติอะไรออกมา ไร้สีไร้กลิ่นและไร้รสสัมผัสดังนั้นหากใครกินเข้าไปมันก็จะทำให้อีกฝ่ายไม่รุ้ตัวแม้แต่น้อยว่าตัวเองต้องพิษสลายปราณเข้าไป

เฟยหรงเมื่อทำทุกอย่างเสร็จสิ้นก็หลบออกไปในทันที ในเวลาไม่นานเหล่าข้ารับใช้ก็มายกอาหารออกไปให้ผู้เป็นนายได้กินโดยที่ไม่รู้เลยว่ามันถูกวางยาเอาไว้ เฟยหรงเมื่อได้เห็นก็ยกยิ้มในใจ ครานี้เขาจะรีบทำทุกอย่างให้เสร็จและรีบเดินทางเสียทีจะไม่เสียเวลาไปมากกว่านี้

ตัดกลับมาที่โต๊ะอาหารของคฤหาสน์แม่ทัพในเวลานี้อาหารของพวกมันได้มาวางที่โตีะเป็นที่เรียบร้อยเหล่าขุนนางชั้นสูงที่สนับสนุนแม่ทัพต่างนั่งเรียงรายกันโดยพร้อมเพรียงและที่หัวโต๊ะคือแม่ทัพใหญ่ของอาณาจักรฮั่วที่มีร่างกายกำยำบึกบนและดูภูมิฐาน

"มาๆกินกันให้เต็มที่ฉลองให้กับความสำเร็จในอนาคต ฮ่าๆๆๆ"แม่ทัพใหญ่ผายมือออกไปพร้อมกล่าวขึ้น เหล่าขุนนางพากันคำนับพร้อมรอยยิ้มประจบประแจงก่อนที่จะนั่งร่วมโต๊ะกันและกินอาหารพร้อมพูดคุยถึงเรื่องราวและแผนการต่างๆนับจากนี้ โดยคราวๆจะมีใจความว่าหากจักรพรรดิฮั่วไม่ยอมให้ฮั่วหลิงหลิงแต่งงานกับลูกชายของมัน เรื่องนี้จะต้องไปถึงหูของผู้อาวุโสที่สองของหุบเขาเทพสุริยันอย่างแน่นอนและเมื่อถึงตอนนั้นพวกมันก็จะเริ่มแผนการก่อกบฏในทันที

ทางด้านเฟยหรงที่ได้ยินแผนการก็แทบจะหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง เจ้าพวกนี้ช่างมีความคิดชั่วช้าอย่างเปิดเผยเสียจริงถึงได้คุยเรื่องแบบนี้กันเสียงดังปานอยากจะให้ทุกคนได้รับรู้ และเขาย่อมรู้ดีว่าที่พวกมันกล้ากันขนาดนี้เห็นทีจะเป็นเพราะมีผู้อาวุโสของหุบเขาเทพสุริยันหนุนหลังเป็นแน่แท้

เวลาผ่านไปพักใหญ่เหล่าขุนนางและแม่ทัพใหญ่ก็เริ่มรู้สึกตัวว่าร่างกายของตนเองไม่ปกติอีกต่อไปอีกทั้งพยายามที่จะรีดพลังปราณออกมาแต่มันกลับไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิงและนั่นทำให้พวกมันพากันตื่นตระหนกขึ้นมาในทันที ก่อนจะแสดงถึงอาการกระวนกระวายขึ้นมาไม่ขาดสายจนในที่สุดพวกมันก็รู้ถึงสาเหตุ

ชายชุดดำกระโดดลงบนโต๊ะอาหารของพวกมันสายตาจับจ้องไปด้วยความเมินเฉยในเวลานี้แม้แต่แม่ทัพใหญ่ก็หาได้หยิ่งผยองอีกต่อไปแต่ก็ยังคงความหน้ายำเกรงเอาไว้เพื่อข่มขวัญอีกฝ่ายเพื่อให้รู้ว่าตนนั้นหาได้กลัวไม่ ก่อนจะกล่าวออกไปด้วยเสียงจริงจัง "เจ้าเป็นใครเหตุใดจึงลงมือกับพวกข้า"

"ฮ่าๆๆตลอดเวลาในชีวิตที่ผ่านมาพวกเจ้าคงทำชั่วไว้เยอะเลยสินะถึงได้ถามเช่นนี้แต่ก็เอาเถอะข้าจะบอกเจ้าก่อนตายก็ได้ ข้าคือตนที่สังหารลูกชายคนเล็กของเจ้าอย่างไรละ"เฟยหรงในชุดดำกล่าวออกมา นั่นทำให้แม่ทัพใหญ่ที่ได้ยินสองตาถึงกับเบิกกว้างมองมาที่เฟยหรงอย่างเคียดแค้นทันที แต่ก็ทำได้เท่านั้นไม่อาจจะทำอะไรได้เนื่องจากโดนผลของผงสลายปราณเข้าไปนั่นเอง

"บัดซบ หากเจ้ากล้าลงมือกับพวกเราคุณชายใหญ่และหุบเขาเทพสุริยันไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!"ขุนนางคนหนึ่งกล่าวออกไปด้วยท่าทีกล้าๆกลัวๆ เฟยหรงระเบิดหัวเราะอย่างบ้าคลั่งทันใดนั้นหัวของขุนนางคนนั้นก็หายไปพร้อมเลือดที่สาดกระเซ็น จนทำให้ขุนนางคนอื่นๆที่ได้เห็นถึงกับขาแข้งอ่อนคุกเข่าลงอย่างช่วยไม่ได้

"เจ้าต้องการอะไรข้าไม่เห็นจำได้ว่าเราเคยบาดหมางกันมาก่อน!"แม่ทัพใหญ่กล่าวขึ้นมาอีกครั้งแต่น้ำเสียงที่แข็งกร้าวกลับอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดเนื่องจากมันสัมผัสได้แล้วว่าชายคนนี้คือมือกระบี่ผู้เก่งกาจอย่างแน่นอน

เฟยหรงมองมันอย่างเมินเฉยก่อนที่จะกล่าวออกมาสั้นๆ "ชีวิตของเจ้า!"เพียงคำสั้นเท่านั้นกลับทำให้ทุกคนที่ได้ยินตื่นตระหนกอย่างช่วยไม่ได้ ทันใดนั้นพวกมันก็พากันวิ่งหนีกันอย่างรวดเร็วไม่เว้นแม้แต่แม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ เฟยหรงมองไปที่พวกมันอย่างเมินเฉยกระบี่ลมปราณสิบเล่มถูกสร้างขึ้นมาและพุ่งไปหาพวกมันอย่างรวดเร็ว

เหล่าขุนนางถูกแทงทะลุหัวใจและตายตกลงมีเพียงแม่ทัพเท่านั้นที่โดนตัดคอจนขาดกระเด็นออกไปอย่างโหดเหี้ยม เพียงเสี้ยววินาทีที่พวกมันคิดหลบหนีพวกมันก็ได้ตายไปแล้ว ชายหนุ่มเมื่อสังหารพวกมันจนหมดสิ้นแล้วแน่นอนเขาไม่ลืมที่จะจัดฉากให้มันเป็นการล่อเสือออกจากถ้ำในทันที ส่งสัญญานให้กับจักรพรรดิฮัวได้รุดหน้ามาที่นี่อย่างรวดเร็วก่อนที่ทั้งสองจะพยักหน้าให้กันและเฟยหรงก็หายไปจากตรงนั้นต่อหน้าต่อตา

ในระยะเวลาเพียงชั่วครู่ทหารอาณาจักรก็มาถึง จักรพรรดิฮั่วเริ่มเข้าสู่สภาวะการแสดงในทันทีสายตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวอย่างเห็นได้ชัดก่อนจะประกาศออกไปเสียงดังกังวาน "ทหารหาตัวคนร้ายให้เจอแล้วเอามันมาให้ข้าลงโทษ ไม่ว่าจับเป็นหรือจับตายก็ตาม!!"

การแสดงถึงความโกรธของจักรพรรดิฮั่วนั้นเรียกได้ว่าตีบทแตกอย่างชัดเจนทันทีที่เขาสั่งการออกไปก็ได้กลับไปยังพระราชวังของตนเองก่อนที่ปราณนักบุญขั้นสูงจะปะทุออกมาอีกครั้งในคราวนี้เขาประกาศจนทั่วเมืองได้รับรู้ ว่าเจ้าหญิงและเจ้าชายของเขาหายไปและสั่งให้ทหารออกตามหาในทันทีโดยบอกไปว่ามันจะต้องเป็นพวกเดียวกันอย่างแน่นอน!!

ในเวลาที่ทั่วทั้งเมืองและพระราชวังเกิดความโกลาหลอยู่นั้น เฟยหรง ฮั่วหลินเฉินและฮั่วหลิงหลิงก็ออกจากเมืองมาไกลแล้วเป้าหมายของเขาคือออกจากอาณาจักรนี้ไปยังทวีประดับสูงนั่นเอง

"พี่ชายในเมื่อท่านกำจัดพวกมันและพวกมันก็ไม่รู้จักท่านเหตุใดจึงต้องพากันหนีเช่นนี้ด้วยขอรับ"เด็กน้อยฮั่วหลินเฉินกล่าวขึ้นด้วยความสงสัย เฟยหรงที่ได้ยินก็ยกยิ้มก่อนจะกล่าวอธิบายออกไป

"อย่างแรกหากข้าสังหารเพียงพวกมันผู้อาวุโสของหุบเขาเทพสุริยันจะต้องเพ่งเล็งพ่อเจ้าอย่างแน่นอนและจะยังคงยัดเยียดพี่สาวเจ้าให้กับลูกศิษย์ของมันตามเดิม แต่หากข้าลักพาตัวพวกเจ้าออกมามันจะเป็นเหมือนกับว่าพ่อของเจ้าเองก็เป็นผู้เสียหายไปด้วยอย่างไรละคราวนี้พวกมันก็ไม่สามารถเอาผิดกับพ่อของเจ้าได้ และยังไม่สงสัยในพ่อของเจ้าอีกด้วยเท่านี้ปัญหาเรื่องอาณาจักรของเจ้าก็จะคลี่คายไปด้วยเพราะแม้จะอยากให้พี่สาวของเจ้าแต่งงานกับศิษย์มันเพื่อกุมอำนาจเพียงใดแต่ก็ไม่มีทางทำได้"

"แล้วเช่นนี้ท่านพ่อกับท่านแม่จะปลอดภัยหรือไม่ขอรับ"หลินเฉินกล่าวถามอีกครั้งคำถามนี้แม้แต่ฮั่วอิงอิงที่เดินอยู่อีกข้างก็ยังต้องจ้องมองด้วยความอยากรู้ เฟยหรงที่ได้ยินก็หัวเราะร่าออกมาก่อนจะกล่าวออกไปว่า

"ไม่ต้องกังวลเรื่องพ่อแม่ของเจ้าไป หุบเขาเทพสุริยันถึงอย่างไรก็เป็นขุมกำลังที่สูงส่งของทวีประดับสูงเชียวนะ พวกมันก็ยังคงมีศักดิ์ศรีที่ไม่ทำอะไรให้มันเสื่อมเสียอย่างการทำลายทวีประดับกลางอย่างแน่นอนเพราะหากเป็นเช่นนั้นตัวของพวกมันเองก็ต้องรับความเสียหายครั้งใหญ่และยังมีขุมกำลังอีกมากมายที่จ้องเล่นงานพวกมันเพื่อเป็นใหญ่ ดังนั้นไม่มีทางที่พวกมันจะสนใจเรื่องราวของทวีประดับกลางอย่างแน่นอนและพ่อแม่ของพวกเจ้าก็ยังคงปลอดภัย"เฟยหรงลูบหัวเด็กน้อยด้วยความสบายใจ รอยยิ้มบางๆปรากฏบนใบหน้าของเจ้าหญิงและเจ้าชายทั้งสองก่อนที่พวกเขาจะเดินหน้าต่อไปด้วยความอารมณ์ดี