เช้าวันใหม่เริ่มขึ้นนักเรียนชายกลุ่มหนึ่งเดินพูดคุยกันเสียงดัง บนสะพานลอยหน้าโรงเรียน โดยไม่ได้สนใจเสียงรถราหรือเสียงแตรบนถนนที่อยู่ด้านล่าง หรือแม้กระทั่งจะหลบให้กลุ่มนักเรียนหญิงที่ต้องเดินตามอยู่ข้างหลังอย่างเชื่องช้า
บริเวณหน้าโรงเรียนมีพ่อค้าแม่ค้ามาจับจองพื้นที่ เพื่อขายของกินให้นักเรียนประมาณเกือบสิบร้านข้าวเหนียวหมูปิ้งเป็เมนูอันดับหนึ่ง ที่บางวันแทบจะหมดก่อนร้านอื่นๆ เสมอ
ไนร่าค่อยๆเดินหลบนักเรียนที่ต่อคิวยาวซื้อขนม ซื้อของกิน และมุ่งตรงที่โต๊ะประจำข้างสนามฟุตบอล
“คิดว่ามาเร็วแท้ๆยังมาสายกว่าพวกเธอหรอเนี่ย?” ไนร่าถามสองสาว
“ชั้นมาเช้าทุกวันจ้ะไนร่า”กัสพูดและทำท่าทีเหมือนตัวเองเป็ผู้ชนะ
“หรอ เ้าแม่มาสาย”ไนร่าและหวานประสานเสียงกัน และหัวเราะ เพราะเพื่อนสาวของเธอมักจะมาช้าเป็ประจำ
ทั้งสามนั่งพูดคุยกันจนเสียงออดเข้าเรียนดังขึ้นทุกคนต่างก็เก็บของตนเองใส่กระเป๋าจัดการทำความสะอาดบริเวณรอบๆ ที่นั่งของตนเองก่อนจะเดินขึ้นห้องเรียน ไนร่าหยิบมือถือขึ้นมาดูก็พบกับความ ว่างเปล่าไม่มีแม้แต่แจ้งเตือนจากไลน์ใดๆ ทำไมอยู่ดีๆ เงียบไปแบบนี้นะ
ณ โรงอาหาร
“วันนี้แฟนไปไหนไนร่าไม่เห็นมานั่งกินข้าวด้วย” หวานถามขึ้นด้วยความสงสัย
“นั่งอยู่กับเพื่อนมั้ง”ไนร่าตอบ
“ทะเลาะกันหรอ?” หวานถามต่อด้วยความสงสัย
“ป่าว ก็ปกติแหละ” ไนร่าตอบแล้วยิ้มๆ แต่ในหัวเธอก็มีคำถามเหมือนกันว่าเขาไปไหน
หลังจากที่กินข้าวเสร็จทั้งสามก็เดินแวะซื้อขนมมานั่งที่โต๊ะประจำไนร่าหยิบมือถือก่อนที่จะส่งข้อความหาใครบางคน
“กินข้าวหรือยังคะ?”
“กินแล้วครับ”
“พี่กินข้าวหรือคะ?”
“กินแล้วครับ”
“มีอะไรหรือป่าว?”สกายพิมพ์ข้อความต่อ
“ป่าวค่ะ คิดถึงเฉยๆ” ไนร่ากดส่งแล้วเผยยิ้มออกมา
“ครับ”
ไนร่าจับมือถือยัดใส่กระเป๋ากระโปรงพยายามคุยกับเพื่อนให้เป็น้ำเสียงที่ปกติที่สุด ความน้อยใจค่อยๆ คืบคลานเข้าหาเด็กสาวแสดงใบหน้าที่ยิ้มสดใส แต่ภายในใจ มันว้าวุ่นเสียเหลือเกิน
เวลา 15.00 น.
ชั่วโมงสุดท้ายของคาบบ่ายแสงแดดที่ร้อนสาดเข้ามาที่หน้าต่างครูประจำวิชากำลังสอนนักเรียนเื่วันสำคัญต่างๆนักเรียนต่างก็สนุกสนานในการค้นหาคำตอบ เสียงเฮลั่นจากกลุ่มหน้าห้องแสดงถึงชัยชนะที่มาเยือน ไนร่านั่งมองเพื่อนด้วยสีหน้าที่ว่างเปล่าเธอช่างไม่สนุกกับการเรียนวันนี้จริงๆพร้อมกับหันไปมองนาฬิกาที่กำลังจะหมดชั่วโมงพอดี
ไนร่าหยิบมือถือก่อนจะทักข้อความไปหาสกาย
“ตอนนี้พี่อยู่ที่ไหนคะ?”
“อยู่ห้องครับมีอะไรหรือเปล่า”
“ตอนเย็นกลับบ้านด้วยกันมั้ยคะ”
“ได้สิ”
“ไนร่ารอที่หน้าประตูนะคะ”
เมื่อถึงเวลาเลิกเรียนไนร่าขอแยกกับกลุ่มเพื่อนและไปยืนรอสกายที่หน้าประตู เธอหันไปดูนาฬิกาไม่ต่ำกว่าห้ารอบ
“ทำไมยังไม่มาอีกน้าช้าจัง” ไนร่ายืนพูดกับตัวเองก่อนที่จะตัดสินใจเดินไปตามหาเขา ระหว่างทางเธอเดินสวนทางกับนักเรียนหลายกลุ่มเธอเดินผ่านสนามฟุตบอลที่คิดว่าเขาน่าจะเล่นอยู่กับเพื่อนเดินผ่านหลังห้องพยาบาลก็พบแต่ความว่างเปล่า เธอจึงเดินไปที่ตึกห้าชั้นข้างหอประชุมที่เป็ห้องเรียนของสกาย เธอค่อยๆ ก้าวขาขึ้นบันไดทีละขั้น จนมาถึงหน้า ห้องเรียนเสียงเด็กผู้ชายเสียงที่คุ้นหูก็ดังเล็ดลอดออกมาจากประตู
“พอใจมึงยังไอ้ก้องกูเป็แฟนกับน้องเค้าแล้ว”
“เออยอมก็ไว้วะ เสียเงินสองพันฟรีๆ เลยกู”
“เอามาซะดีๆที่จริงกูก็ไม่ได้อยากได้นะ แต่มึงท้ากูเอง”สกายพูดแล้วหัวเราะ
“มึงบอกน้องเค้ายังวะสกาย”
“ยังไม่ได้บอกเลย”
“แล้วมึงจะเอายังไงต่อมึงจะคบกับน้องเค้าต่อมั้ย?”
“ไม่รู้สิคงต้องหาทางบอกแหละ เดี๋ยวสาวๆ กูหายหมด” สกายพูดและหันไปหัวเราะกับก้อง
“แต่เอาจริงๆเหมือนน้องเค้ารักมึงมากเลยนะ”
“ก็…..”
“ที่พูดมาเมื่อกี้มันเป็เื่จริงใช่มั้ยคะ?”ไนร่าพูดแทรกและเดินไปหาต้นเสียง
“พี่ตอบมาสิว่ามันไม่ใช่เื่จริง”ไนร่ายังคงถามผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าไม่หยุด
“เออ ขอตัวนะ ค่อยๆ คุยกันนะทั้งสองคน”ก้องพูดด้วยใบหน้าเจื่อนๆ ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป
“พี่สนุกมากมั้ยที่มาเล่นกับความรู้สึกไนร่า”
“ไนร่าฟังพี่ก่อน”
“ความรักของไนร่ามีค่าแค่เงินสองพันใช่มั้ย”เธอพูดย้ำพร้อมกับน้ำตาที่ไหลมาเป็ทาง
“พี่ขอโทษ”
“ไนร่าถามพี่หน่อยที่ผ่านมามันคืออะไร พี่เคยรักไนร่าจริงๆ บ้างมั้ย?”
ไนร่าที่สะอื้นพยายามพูดให้รู้เื่มากที่สุด ทำให้เด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าถึงกับเงียบพูดไม่ออกที่ผ่านมาเคยรักไนร่าจริงๆ บ้างไหมสกาย….
279
