หนึ่งฝันพันจักรวาล

ความทรงจำห้าร้อยปีที่ไหลบ่าเข้ามาในชั่วพริบตาค่อยๆ สงบลง...ทิ้งไว้เพียงความเข้าใจอันลึกซึ้งและความเหนื่อยล้าทางจิตวิญญาณที่เซ็นไม่เคยสัมผัสมาก่อน เขามองไปยังซู่เหยียนจื่อ...ชายที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียง "ลูกศิษย์" ในโลกฝัน บัดนี้ในสายตาของเซ็น เขาคือปรมาจารย์, คือตำนาน, และคือผู้ที่แบกรับชะตากรรมที่หนักหน่วงยิ่งกว่าตนเองนับร้อยนับพันเท่า

"ท่าน...ผ่านมันมาได้อย่างไร?" เซ็นเอ่ยถามออกไปในที่สุด เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย "ความโดดเดี่ยว...การถูกไล่ล่า...การแบกรับความหวังของผู้คนมากมาย...ตลอดห้าร้อยปี"

ซู่เหยียนจื่อมองมายังอาจารย์ของเขาด้วยแววตาที่สงบนิ่ง "ข้าก็แค่...ทำในสิ่งที่ต้องทำขอรับ" เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายที่สลักเสลาด้วยอักขระรูนเรือนรองดูน่าเกรงขาม "แต่บางที การได้เห็นภาพอาจจะดีกว่าการฟังคำพูด...ท่านอาจารย์...ให้ข้าได้นำท่านเดินชม 'บ้าน' ที่ข้าสร้างขึ้นจากคำสอนของท่านเถิด"

ก่อนที่เซ็นจะได้ตอบ ซู่เหยียนจื่อก็หันกลับมาอีกครั้ง "แต่ก่อนอื่น...ข้าสัมผัสได้ถึงความสับสนในตัวตนของท่าน...ท่านอาจารย์ ท่านคือใครกันแน่? ท่านคือเทพจากสวรรค์ชั้นฟ้า หรือเป็นจิตวิญญาณโบราณที่ท่องไปทั่วจักรวาล?"

เซ็นนิ่งไป เขาไม่เคยคิดว่าจะต้องตอบคำถามนี้กับใคร แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าชายผู้ซึ่งมอบ Echo ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดให้แก่เขา การปิดบังความจริงดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้องที่สุด เขาตัดสินใจที่จะ "เปิดใจ" เป็นครั้งแรก

"ฉัน...ฉันก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง" เซ็นตอบตามตรง แม้จะเป็นเพียงความคิดในโลกฝัน แต่เขารู้ว่าซู่เหยียนจื่อได้ยิน "ในโลกของฉัน ฉันไม่มีพลังอะไรเลย...แต่เหมือนว่าตอนที่ฉันหลับ...จิตวิญญาณของฉันจะหลุดลอยออกไป...เดินทางไปทั่ว...และได้เฝ้ามองเรื่องราวของพวกนาย"

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ซู่เหยียนจื่อมองมาที่เขาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ "ฮ่าๆๆ...เช่นนั้นเองรึ...ข้าคิดมาตลอดว่าท่านคือเทพเซียนผู้ยิ่งใหญ่...แต่แท้จริงแล้ว ท่านก็คือผู้เดินทางที่หลงทางเหมือนกับข้าในอดีตสินะ" เขาก้มศีรษะลงเล็กน้อย "ถึงกระนั้น คำสอนที่ท่านมอบให้ข้าก็คือของจริง...และมันได้เปลี่ยนแปลงชีวิตของข้าไปตลอดกาล...ในเมื่อตอนนี้เราต่างก็เข้าใจในตัวตนของกันและกันแล้ว...เชิญเถิด...สหายของข้า"

คำว่า "สหาย" ทำให้หัวใจของเซ็นสั่นสะเทือน เขารู้สึกถึงกำแพงระหว่าง "ผู้เฝ้ามอง" กับ "ผู้ถูกมอง" ได้ทลายลงแล้ว

เซ็นเดินตามซู่เหยียนจื่อ (ในร่างผู้เฝ้ามอง) ออกจากโถงหลัก นี่คือครั้งแรกที่เขาได้เห็น "สำนักอักขระสวรรค์" อย่างเต็มตา มันไม่ใช่แค่สถานที่ฝึกตนเพื่อการต่อสู้ แต่คือ "มหานคร" ที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา ศิษย์มากมายที่ไร้ซึ่งพลังปราณกำลังใช้รูนในทางที่สร้างสรรค์...ช่างฝีมือใช้รูน ᚲ (Kenaz) เพื่อควบคุมความร้อนในการหลอมโลหะ, เกษตรกรใช้รูน ᛒ (Berkano) เพื่อเร่งการเจริญเติบโตของพืชผล, แพทย์ใช้รูน ᛊ (Sowilo) เพื่อเยียวยารักษาบาดแผล...มันคือสังคมในอุดมคติที่พึ่งพาปัญญาและความเข้าใจ ไม่ใช่พลังทำลายล้าง

ทั้งสองเดินมาจนถึงจุดสูงสุดของสำนัก...ระเบียงหยกขาวที่มองเห็นทิวทัศน์ของดาวเคราะห์ทั้งดวงได้สุดสายตา เมืองที่สลักเสลาด้วยรูนส่องสว่างราวกับดวงดาวบนพื้นดิน

"ท่านปกครองคนนับสิบล้านบนดาวดวงนี้ได้อย่างไร?" เซ็นถามในที่สุด

"ข้าไม่ได้ 'ปกครอง' พวกเขาหรอก...ท่านอาจารย์" ซู่เหยียนจื่อตอบ "ข้าแค่ 'มอบเส้นทาง' ให้...ข้าตั้ง 'สภาผู้อาวุโส' ที่มาจากตัวแทนของแต่ละสายงาน...มีหัวหน้าฝ่ายช่าง, ฝ่ายเกษตร, ฝ่ายแพทย์...ทุกคนมีส่วนในการตัดสินใจ ทุกคนคือส่วนหนึ่งของสำนักนี้...หน้าที่ของผู้นำที่แท้จริง ไม่ใช่การควบคุมด้วยอำนาจ แต่คือการมอบ 'ความเชื่อใจ' ให้ผู้คนได้เติบโตในแบบของตัวเอง"

ซู่เหยียนจื่อทอดสายตาไปยังเบื้องล่าง แววตาของเขาอ่อนโยนลงเมื่อนึกถึงใครบางคน

"เหมือนข้า...ที่ได้มอบความเชื่อใจทั้งหมดให้กับลูกศิษย์คนหนึ่ง...ข้าเลี้ยงเขามาตั้งแต่เล็ก ข้าเจอเขาในวันที่เลวร้ายที่สุด...ข้าได้รับแจ้งว่ามีหมู่บ้านชายแดนถูกสัตว์อสูรบุกโจมตี แต่ข้ากลับไปสายเกินไป...ภาพที่ข้าเห็นคือซากปรักหักพังของบ้านเรือน ซากศพที่ถูกสัตว์อสรูกัดกิน คราบเลือดที่ไหลนอง ข้าตามหาผู้รอดชีวิตจนกระทั่งได้พบ 'เขา'...เด็กน้อยที่หลบอยู่ใต้ถุนบ้านที่พังทลาย เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความกลัว น้ำตาไหลอาบแก้มแต่กลับไม่กล้าส่งเสียงร้องออกมา...เพราะนั่นอาจเป็นคำสั่งเสียสุดท้ายของพ่อแม่เขา...ในแววตาของเด็กคนนั้น ข้าเหมือนได้เห็นเงาของตัวเองในอดีต...อ่อนแอ...ไร้พลัง...ทำได้เพียงหลบซ่อนเพื่อเอาชีวิตรอด...ข้าจึงรับเขามาเป็นศิษย์เพียงคนเดียวของข้า สอนทุกอย่างที่ข้ารู้ให้...และตั้งใจว่าจะให้เขาเป็นผู้สืบทอดทุกสิ่งทุกอย่างต่อจากข้า"

คำพูดนั้นทำให้เซ็นตระหนักถึงบางสิ่ง...มันคือบทเรียนที่เขาจำเป็นต้องใช้ในโลกของเขา...กับคนอีก 198 ชีวิตที่กำลังรอคอย "เส้นทาง" จากเขาอยู่ และ การเลือกผู้ที่มีความเป็นผู้นำมาเป็นหัวหน้า

"ท่านอาจารย์..." ซู่เหยียนจื่อเอ่ยขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาจริงจังขึ้น "ศาสตร์แห่งรูนที่ท่านมอบให้ข้านั้นยิ่งใหญ่...แต่มันก็ได้ดึงดูดสายตาของเหล่าผู้ที่อยู่บนจุดสูงสุดและไม่ต้องการจะร่วงหล่น"

"พวกเขาเห็นเส้นทางของข้าเป็น 'โอกาส' ที่จะก้าวข้ามขีดจำกัดของตนเอง...ข้าต้องต่อสู้กับความโลภและความกลัวของยอดฝีมือจากทั่วทุกสารทิศมาตลอดชีวิต...ไม่ใช่เพื่อชื่อเสียง...แต่เพื่อ 'เอาชีวิตรอด' และปกป้องศาสตร์นี้ไว้"

เขามองตรงมายังเซ็น แววตาของเขาเต็มไปด้วยคำเตือน "โปรดจงระวังให้ดีเถิดท่านอาจารย์...พลังที่ท่านกำลังสร้างในโลกของท่านก็เช่นกัน...เมื่อใดที่มันปรากฏต่อสายตาของจักรวาล...ความโลภและความกลัวที่ไร้ที่สิ้นสุดก็จะตามมาเสมอ"

ความฝันเริ่มจางหายไป...แต่คำพูดสุดท้ายของซู่เหยียนจื่อยังคงก้องอยู่ในใจของเซ็น...

...มันคือ Echo สุดท้าย...คือบทเรียนที่สำคัญที่สุดที่เขาได้รับจากปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่คนนี้

จากผู้เขียน:

บทเรียนจาก 500 ปีได้ถูกส่งมอบแล้ว...

บัดนี้เซ็นไม่เพียงแต่มีความรู้เรื่องรูน แต่เขายังได้รับ "ปัญญา" และ "วิสัยทัศน์ของผู้นำ"

ที่จะนำพาโซเลนเดลให้ก้าวเดินต่อไป

แต่คำเตือนสุดท้ายของซู่เหยียนจื่อก็ยังคงก้องอยู่..