เช้าวันเสาร์ท้องฟ้าแจ่มใสมีเมฆเล็กน้อย ลมพัดเย็นสบาย เปลือกตางามงอนกระพือขึ้นลงสองสามครั้งก่อนเ้าตัวจะลืมตาขึ้นเข็มของนาฬิกาตั้งโต๊ะอันเล็กที่วางไว้บนโต๊ะข้างเตียงเข็มสั้นชี้ไปที่เลขเจ็ดเข็มยาวชี้ไปที่เลขสอง
ตะวันตื่นเลิกผ้าห่มลุกขึ้นนั่งบิดตัวนิดหน่อยเพื่อคลายความง่วง ก้าวเท้าลงจากเตียงเดินไปยังห้องน้ำล้างตาแปรงฟัน ก่อนจะอาบน้ำแต่งตัว กลับมาที่เตียงต่อเพื่อพับเก็บที่นอนให้เข้าที่เสร็จแล้วก็ลงมาทานอาหารเช้ากับครอบครัวตามปกติ
“ วันนี้วันหยุดทำไมไม่นอนต่อสักนิดล่ะ ” คุณหญิงดุจดาวเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นหน้าลูกชายคนเล็กของบ้าน
“ ผมตื่นเวลานี้เป็ประจำจนติดนิสัยแล้วครับ ” ตอบเสร็จก็นั่งลงที่เก้าอี้เมื่อก่อนเขาต้องตื่นแต่เช้าเพื่อนั่งรถไปทำงาน เพราะถ้าตื่นช้ากว่านี้รถจะติดทำให้เขาเข้างานสาย
“ อืม วันนี้มีข้าวต้มปลาลูกจะทานเลยไหม หรือจะเอาอย่างอื่นแทน แม่จะให้ป้าสายไปทำมาให้”
“ เอาข้าวต้มก็ได้ครับ ”
“ งั้นป้าสายไปตักข้าวต้มปลามาให้ตะวันหน่อยนะ ”
“ ได้ค่ะคุณหญิง ” แม่บ้านสายใจรับคำก่อนจะเดินไปตักข้าวต้มปลาในครัวให้กับคุณหนู
เมื่อทานข้าวเช้าเสร็จพวกเราก็คุยอะไรกันนิดหน่อยจากนั้นตะวันก็แยกตัวเองออกมาขึ้นห้องนอนไปเอาโทรศัพท์กับหูฟังมาแล้วเดินลงมาด้านล่างไปนั่งเล่นอยู่ในสวนหลังบ้าน
“ คุณหนูจะไปนั่งเล่นในสวน เอาขนมไว้ทานเล่นด้วยไหมคะ เดี๋ยวป้าไปเอามาให้ ”
“ เอาครับ ”
หลังจากที่ทำงานหนักมาหลายวันก็ได้พักเสียทีตะวันรับงานแค่วันจันทร์ถึงวันศุกร์เท่านั้น ส่วนวันเสาร์อาทิตย์จะหยุดรับงานเขาจะได้มีเวลาพักผ่อนทำอะไรส่วนตัวบ้าง หรือไปเที่ยวที่ที่อยากไป
ใจจริงเขาก็อยากจะออกไปข้างนอกแต่กลัวร้อนแล้วก็ี้เีขับรถด้วยเลยเลือกที่จะนอนอยู่บ้านดีกว่า
“ น้ำกับขนมค่ะ คุณหนู ”
“ ขอบคุณครับ ”
ขณะที่ตะวันกำลังนอนเอนกายบนเก้าอี้ฟังเพลงอย่างสบายอกสบายใจหลับตาลงกำลังเคลิ้ม ๆ จะหลับก็มีคนมาดึงเขาแขนเขาให้ลุกขึ้นพร้อมกับฉุดกระชากลากถูอย่างแรงให้เดินตามไปในบ้านโดนที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว ทำเอาเขาตกอดใร้องเสียงดังลั่นเรียกให้คนมาช่วย
“ อ๊ะ ”
เขาถูกพาตัวไปที่ห้องนอนของเขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายรู้ว่าห้องเขาอยู่ห้องไหนได้อย่างไรหรือว่าจะเป็คนในที่เข้าออกบ้านนี้เป็ประจำ ในใจนึกเป็ห่วงทุกคน เขาร้องเรียกคนในบ้านแต่ก็ไม่มีใครตอบเหมือนว่าที่บ้านไม่มีคนอยู่
แย่แล้วทำไมเขาถึงไม่ได้ยินเสียงใครเลยล่ะ หรือว่าทุกคนจะโดนจับมัดปิดปากขังไว้ในห้องเลยมาช่วยเขาไม่ได้
“ ช่วยด้วยครับ มีใครได้ยินผมไหม ”
“ นี่ ปล่อยนะ ”
ตะวันพยายามขืนตัวจนสุดแรงแต่ก็สู้แรงของร่างสูงใหญ่ไม่ได้ทั้งบีบน้ำตาก็แล้วข้อร้องอ้อนวอนขอให้อีกฝ่ายยอมปล่อยก็ไม่เป็ผลซ้ำแขนทั้งสองข้างของเขาก็ถูกจับตึงไว้กับเตียงนอนแน่นขยับไปไหนไม่ได้
จากนั้นร่างสูงใหญ่ก็คร่อมมาบนตัวเขาอีกฝ่ายไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ถอดเสื้อผ้าของเขาออกเสียงคำรามในลำคอดังอย่างขัดใจเมื่อเขาขัดขืนไม่ยอมให้เ้าตัวได้ทำอย่างที่หวังโดยง่ายมือหนาก็ฉีกเสื้อผ้าของเขาขาดกระจุยกระจาย โยนทิ้งขว้างไปที่ข้างเตียงอย่างไม่ใยดีเสื้อผ้าตัวแผงก็กลายเป็เศษผ้าขี้ริ้วไปเสียอย่างนั้น
ต่อมาผู้ชายตัวโตที่อยู่้าก็ถอดเสื้อของตัวเองออกเผยให้เห็นกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เรียงกันอย่างสวยงามทั้งหกลูกเหมือนกับก้อนขนมปังแสนน่ากินมือหนาจับมือของเขาข้างหนึ่งมาแตะที่กล้ามหน้าท้องของตัวเองแล้วลากมือเขาให้ลูบไล้ไปทั่วหน้าท้อง
สมองของตะวันสั่งให้ดึงมือกลับแต่…
อ่ากล้ามของอีกฝ่ายแน่นชะมัด
ขณะที่เขากำลังหลงมั่วเมากับกล้ามเนื้อหน้าท้องจนหน้ามืดตาลายร่างสูงใหญ่นั้นก็ค่อย ๆ ก้มหน้าลงมาใกล้ จนตะวันััได้ถึงลมหายใจร้อนจากนั้นอีกฝ่ายก็กระซิบข้างหูแล้วบอกเขาว่า…
บอกว่า…ว่า “ ตื่นได้แล้วครับ คุณว่าที่ภรรยาขี้เซา”เท่านั้นแหละ ดวงตากลมโตที่ปิดสนิทอยู่ก็เบิกตาลืมขึ้นมา
แหมเพลอแปบเดียวร่างบางที่นอนหลับพักผ่อนอยู่ในสวนก็ฝันเื่ราวเป็ตุเป็ตะว่าตัวเองกำลังจะโดนใครก็ไม่รู้มาปล้ำแต่คิดไปแล้วก็แอบเสียดายอยู่เหมือนกันที่ตื่นเสียก่อน
ตะวันลืมตาขึ้นเห็นคุณพี่สิงโตกำลังคร่อมร่างเขาเอาไว้ท่าเดียวกับคนในฝันเป๊ะเลย อีกฝ่ายส่งยิ้มบาง ๆ มาให้ มือเล็กทั้งสองข้างของเขาก็จับหน้าท้องของอีกฝ่ายอยู่ขยับมือยุกยิกไปตามก้อนเนื้อแข็ง ๆ ดูว่าตัวเองยังฝันอยู่หรือเปล่า
อืมแน่นเหมือนในฝันเลย
เอ๊ะหรือว่าเขากำลังฝันอยู่อีก
“ ตะวัน ” ราชสีห์เอ่ยเรียกอีกครั้งเมื่อเห็นว่าคนน้องเหมือนยังตื่นไม่เต็มตายังทำหน้ามึน ๆ อยู่
อ่าสงสัยจะไม่ใช่ฝันแล้ว น่าจะของจริง
“ ค…ครับ ” เอ่ยตะกุกตะกัก
ราชสีห์ไม่ได้เอ่ยอะไรเพียงแต่ก้มมองมือเรียวเล็กที่กำลังลูบหน้าท้องของเขาไม่หยุดจนเขาต้องขมกราม เกร็งหน้าท้องแน่นเพื่อข่มอารมณ์เอาไว้
ดวงตากลมโตไล่มองตามสายตาของร่างสูงแล้วไปหยุดที่หน้าท้องของอีกฝ่ายก็สะดุ้งหดมือกลับแทบไม่ทันเมื่อรู้ว่ามือตัวเองจับอะไรอยู่เขาเงยหน้ามองคนตรงหน้าก่อนจะฉีกยิ้มแล้วหัวเราะกลบเกลื่อน
ในใจของดาราหนุ่มก็รู้สึกเสียดายเป็อย่างมากอยากจะจับต่อแต่ก็ต้องยอมผละมือออกมา
ราชสีห์ถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อคนน้องเลิกลูบหน้าท้องของเขาเสียทีพร้อมกับลุกขึ้นยืนปรับอารมณ์ให้คงที่ หันมามองร่างบางที่มองมาที่เขาตาแป๋วราวกับบอกว่าเ้าตัวไม่ได้ตั้งใจ
ชายหนุ่มเริ่มเอ่ยเื่ที่เขาพาตัวเองมาถึงที่นี่“ ลุกขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วไปกับพี่ครับ ” เขาพูดเท่านี้ไม่ได้อธิบายเพิ่ม
“ ปะ…ไปไหนเหรอครับ ”
แม้จะงงๆ อยู่แต่ก็ลุกขึ้นเดินตามคนพี่เข้าไปในบ้านแล้วขึ้นไปเปลี่ยนชุดอย่างรวดเร็วก่อนจะนั่งรถออกไปกับร่างสูง
70K
