หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 79: เส้นทางใต้ศิลา, ปัญญาแห่งรากไม้, และบททดสอบในความมืด

(凝气境六层)

เจี้ยนหลิน (剑林) ตัดสินใจในเสี้ยววินาที! อันตรายจาก "กลุ่มคนลึกลับ" ที่กำลังตามล่า "เมล็ดพันธุ์รากวิญญาณ" (灵根之种) ที่เขาครอบครองอยู่นั้น บีบคั้นให้เขาต้องเลือกเส้นทางที่มิอาจคาดเดาเบื้องหน้า "รอยแยก" เล็กๆ หลังซอกผาที่ถูกเถาวัลย์ (藤蔓) และรากไม้เลื้อยพันปิดบังไว้อย่างรกชัฏ บัดนี้คือทางรอดเดียวที่ปรากฏ "ขาวน้อย" (小白) ยังคงส่ง "ความรู้สึก" ที่ "เย็นสบาย" และ "ชี้ทาง" ออกมาจากทิศทางนั้น ราวกับจะยืนยันการตัดสินใจของเขา

เด็กหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมพลังปราณ (灵气) ที่ยังคงไหลเวียนอย่างมั่นคงในตันเถียน (丹田) ก่อนจะค่อยๆ ใช้มีดสั้นคู่กายแหวกม่านเถาวัลย์และรากไม้นั้นออกอย่างแผ่วเบาที่สุด เผยให้เห็นช่องทางมืดมิดที่ทอดลึกลงไปใต้ชั้นศิลา "กระแสลม" (气流) เย็นๆ ที่แฝง "กลิ่นอาย" (气息) ลึกลับและแตกต่างพัดออกมาจางๆ เขาสัมผัสได้ถึงความ "เก่าแก่" บางอย่างจากมัน

'ไม่ว่าปลายทางจะเป็นสิ่งใด...ย่อมดีกว่าการรอให้พวกมันมาพบเจอ' เขาคิดอย่างเด็ดเดี่ยว ก่อนจะแทรกตัวผ่านรอยแยกนั้นเข้าไปอย่างรวดเร็วและเงียบงันที่สุด ทันทีที่ร่างของเขาพ้นจากปากทาง รอยแยกนั้นก็คล้ายจะถูก "กลืน" หายไปในเงามืดและม่านพฤกษาอีกครั้ง ราวกับมิเคยมีผู้ใดล่วงล้ำเข้าไป

ภายในเส้นทางใต้ศิลานั้นมืดสนิทและคับแคบกว่าที่เขาคิดไว้มาก บางช่วงเขาต้องคลานหรือเบียดตัวผ่านช่องหินที่ขรุขระและเย็นเฉียบ อากาศภายในนั้นเย็นและมีความชื้นสูง แต่ที่น่าประหลาดใจคือ เขาสัมผัสได้ถึง "พลังงานชีวิต" (生命之力) ที่ "เข้มข้น" และ "บริสุทธิ์" แผ่ซ่านอยู่ในอากาศจางๆ มันมิใช่พลังงานที่รุนแรง แต่ให้ความรู้สึก "สงบ" และ "สอดรับ" กับพลังธาตุพฤกษา (草木之力) ของเขาอย่างน่าอัศจรรย์

"ขาวน้อย" ที่ซุกอยู่ในอกเสื้อ ค่อยๆ โผล่หัวเล็กๆ ออกมา มันมิได้แสดงอาการตื่นตระหนก แต่กลับดู "ผ่อนคลาย" และ "สนใจ" สภาพแวดล้อมรอบกายเป็นพิเศษ ดวงตากลมโตสีดำขลับของมันสอดส่ายไปมาในความมืด ราวกับกำลัง "อ่าน" หรือ "สัมผัส" บางสิ่งบางอย่างที่เขามองไม่เห็น

เจี้ยนหลินใช้ "สัมผัสแห่งพฤกษา" (草木之触) อย่างเต็มกำลัง เขาสัมผัสได้ถึง "รากไม้โบราณ" ขนาดมหึมาที่ชอนไชและแผ่ขยายอยู่ตามผนังหินและเพดานถ้ำ รากไม้เหล่านั้นบางส่วนมี "พืชคลุมดินเรืองแสง" (มิใช่ตะไคร่เขียว แต่เป็นพืชใบเล็กละเอียดสีเขียวอมฟ้าที่สามารถเปล่งแสงอ่อนๆ ในที่มืดได้) สีเขียวอ่อนหรือสีฟ้าจางๆ ขึ้นอยู่เป็นหย่อมๆ ส่องให้เห็นเส้นทางเบื้องหน้าได้รำไร มันมิใช่แสงสว่างที่เจิดจ้า แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้เขาไม่ต้องคลำทางไปในความมืดมิดอย่างสิ้นเชิง

'รากไม้เหล่านี้...มันดูเก่าแก่และทรงพลังอย่างยิ่ง' เจี้ยนหลินครุ่นคิดขณะเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง เขารู้สึกได้ถึง "พลังชีวิต" ที่ "นิ่งสงบ" แต่ก็ "ยิ่งใหญ่" แผ่ออกมาจากพวกมัน ราวกับว่าพวกมันคือ "ผู้พิทักษ์" ของสถานที่แห่งนี้มาเนิ่นนานนับศตวรรษ

เขาพยายามจะ "สื่อสาร" กับรากไม้เหล่านั้นด้วยพลังธาตุพฤกษาของตนเองอย่างแผ่วเบา ในตอนแรกมิได้มีการตอบสนองใดๆ ที่ชัดเจน แต่เมื่อเขายังคงเพ่งสมาธิและส่งผ่าน "ความเคารพ" และ "ความปรารถนาที่จะเรียนรู้" ออกไป เขาก็เริ่มจะ "รู้สึก" ถึง "การสั่นไหว" หรือ "กระแสพลังงาน" อันแผ่วเบาที่ตอบรับกลับมา มันมิใช่คำพูด แต่เป็น "ความรู้สึก" ของความ "มั่นคง" "ความอดทน" และ "การหยั่งรู้ถึงผืนดิน" ที่ลึกล้ำ

การเดินทางในความมืดดำเนินไปอย่างเชื่องช้า บางครั้งเขาก็พบกับ "ทางแยก" หรือ "โพรงถ้ำ" เล็กๆ ที่แตกแขนงออกไป แต่เขาก็ยังคงยึดถือ "ความรู้สึก" ที่ "ขาวน้อย" ส่งผ่านมา และ "กลิ่นอาย" ลึกลับที่พัดออกมาจากส่วนลึกเป็นเครื่องนำทาง

ทันใดนั้น! เขาก็รู้สึกถึง "การเปลี่ยนแปลง" ของพลังงานในอากาศเบื้องหน้า! มันมีความ "เข้มข้น" และ "บริสุทธิ์" มากยิ่งขึ้น! พร้อมกันนั้น "ขาวน้อย" ก็ส่งเสียง "คิกๆ" ออกมาอย่างตื่นเต้น!

เจี้ยนหลินค่อยๆ เคลื่อนตัวไปยังที่มาของพลังงานนั้น และแล้วเขาก็มาถึง "ห้องโถง" ใต้ดินขนาดค่อนข้างใหญ่แห่งหนึ่ง ใจกลางห้องโถงนั้น ปรากฏ "รากไม้โบราณ" ขนาดมหึมาต้นหนึ่งที่แตกต่างจากรากไม้อื่นๆ ที่เขาเคยเห็นมาทั้งหมด! ผิวของมันมีสีน้ำตาลเข้มเกือบดำ แต่กลับมี "ลวดลายอักขระ" ที่คล้ายกับที่เขาเคยเห็นในตำรา "สรรพคุณเร้นลับแห่งพฤกษาบรรพกาล" (太古草木秘谱) สลักอยู่จางๆ ทั่วทั้งลำราก! อักขระเหล่านั้นเปล่งแสงสีเขียวอ่อนเรืองรองออกมาอย่างแผ่วเบา สร้างบรรยากาศที่ทั้ง "ศักดิ์สิทธิ์" และ "น่าเกรงขาม"!

'นี่มัน...รากไม้สลักอักขระ!' เจี้ยนหลินอุทานในใจ แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง! 'หรือว่านี่จะเป็น "ร่องรอย" ของ "ผู้บำเพ็ญเพียรสายพฤกษา" ในอดีตที่เคยมาพำนักหรือฝึกฝนอยู่ที่นี่?'

เขากำลังจะก้าวเท้าเข้าไปตรวจสอบให้ใกล้ชิดยิ่งขึ้น แต่แล้ว! "ฟ่อ!" เสียงขู่ฟ่ออันเย็นเยียบก็ดังขึ้นจากเงามืดที่อยู่รอบๆ รากไม้สลักอักขระนั้น! พร้อมกันนั้น "ร่างตะคุ่มๆ" หลายร่างก็ค่อยๆ ปรากฏตัวออกมาจากความมืด! พวกมันคือ "อสูรศิลาพฤกษา" (草木岩怪) ร่างกายของพวกมันประกอบขึ้นจากหินผาที่ถูกรากไม้และเถาวัลย์เลื้อยพันจนกลายเป็นรูปร่างคล้ายมนุษย์ ดวงตาสีเขียวเข้มของพวกมันจ้องมองมายังเจี้ยนหลินอย่างไม่เป็นมิตร!

'ผู้พิทักษ์งั้นรึ!' เจี้ยนหลินตื่นตัวเต็มพิกัด! เขาสัมผัสได้ถึงพลังปราณระดับหลอมรวมปราณขั้นหกตอนปลาย หรืออาจจะถึงขั้นเจ็ดตอนต้น จากอสูรศิลาพฤกษาแต่ละตน! การต่อสู้ในที่คับแคบและมืดสลัวเช่นนี้ ย่อมมิใช่เรื่องง่ายเลยแม้แต่น้อย!

(จบตอนที่ 79)