สาวน้อยกับสถานที่ อดีต ปัจจุบัน อนาคต

     จริงๆแล้วยังไม่ได้เดินออกนอกพื้นที่บริเวณที่พวกผู้ใหญ่ได้ห้ามเอาไว้อย่างจริงจังเลย แต่ก็เหมือนกับเข้าเขตป่าใหญ่นั่นแหละ เพราะหมู่บ้านเป่าเฉิงอยู่ในผืนป่า และภูเขาลูกใหญ่มากมายนั่นเอง 

     “โอ้….ลืมไปเลยก่อนที่พวกเราจะต้องเข้าป่าจะต้องมีกิ่งไม้ติดมือยาวๆเสียหน่อยเอาไว้ตี เขี่ย กัน ทางที่รกๆเพื่อป้องกันไม่ให้มีสัตว์ร้ายใดๆที่หลบซ่อนอยู่ในดงหญ้า ดงพุ่มไม้รกๆด้วยนะพี่สาวลี่หลิน และทุกๆคน”เสี่ยวจื่อน้อย

     “อ้า…..”พวกเพื่อนๆรุ่นเล็ก และพี่สาวลี่หลิน

     “ทำยังไงดีล่ะ ข้ามขั้นตอนที่ถูกวิธีเข้าป่ามาแบบนี้ไม่ดีเลยนะ”เสี่ยวจื่อน้อย

    “อือ…..”พี่่สาว และเพื่อนๆรุ่นเล็ก ต่างพากันครุ่นคิดแบบหนักใจ

     “................!!!”แต่พวกพี่ชายของเสี่ยวจื่อน้อยนี่น่ะสิ ไม่ได้คิดแบบนั้น เพียงแค่เห็นน้องเล็กพูดและทำท่าทางแบบนี้มันน่าตกใจเสียยิ่งกว่าอีกเพราะว่า…..!!!

    “อ๊ะ..เอาแบบนี้ละกันไปเริ่มกันใหม่ดีกว่านะพวกเรา”เสี่ยวจื่อน้อย

     “จริงด้วย….ไปกัน…”พวกเด็กๆรุ่นเล็ก

     “...................!!!”พวกพี่ชายทั้ง 7 คน คิดเอาไว้ไม่มีผิดเลยจะต้องออกมาในรูปแบบนี้

     “พี่ชายขอกิ่งไม้ยาวๆให้พวกเราด้วยสิ”เสี่ยวจื่อน้อย เริ่มออกคำสั่งทันทีเลย

      “ได้น้องเล็ก..!!”พวกพี่ชายทั้ง 7 คน

      “พี่ชายขอกิ่งไม้แบบน้องเล็กให้ลี่หลินด้วยนะ”จ้านลี่หลิน

     “ได้ น้องสาว!!!”จ้านลี่จู

     “พวกเราด้วยนะพี่ชาย…”น้องเล็กๆคนอื่นๆต่างน้องเรียกขอกิ่งไม้ยาวๆกันหมด

     “...............!!!”กลุ่มพวกพี่ๆที่จะต้องดูแลเจ้าพวกตัวป่วนกลุ่มนี้

     “เอาล่ะมีกิ่งไม้กันแล้วนะทุกๆคน”เสี่ยวจื่อน้อย

     “มีแล้ว….”กลุ่มเพื่อนๆตัวเล็กๆ

     “โอ้….พวกเราต้องมีตะกร้า มีกระบอกใส่น้ำกินด้วย”เสี่ยวจื่อน้อย ที่ทำหน้าตาตื่นตกใจอีกครั้ง

     “.............!!!”พวกพี่ๆ ที่เริ่มจะมีความหวาดวิตกกังวลกันอีกครั้งแล้ว

     “จริงด้วย…”

     “กระบอกน้ำดื่ม….”

     “ตะกร้าใส่ของ…..” 

     บรรดาเจ้าตัวเล็กๆพากันทบทวนสิ่งของที่จะต้องเข้าป่ากันอย่างเคร่งครัด 

     “ควั่บ…..ควั่บ…..”

     ทันใดนั้นเองสายตาพวกกลุ่มน้องตัวเล็กๆก็พากันหันมาหาพวกพี่ๆของพวกเขากันหมดเหมือนนัดหมายกันเอาไว้เลย

     “...............!!!”พวกพี่ๆ ทั้งหลาย

     “พี่ชายยยยยยยยย…..เสี่ยวจื่อกับพี่สาว……..”เสี่ยวจื่อน้อย

     “ได้น้องๆรอก่อน….!!!”พวกพี่ๆ ทั้งหลาย

     ยังไม่ทันที่เสี่ยวจื่อน้อยจะบอกอะไรเลย พวกพี่ๆต่างพากันรีบรับคำและเร่งฝีเท้าเดินออกมาอย่างรวดเร็ว โดยแบ่งกันเป็นสองกลุ่มที่จะต้องกลับไปเอาข้าวของที่น้องๆต้องการ และอีกกลุ่มหนึ่งคือกลุ่มที่ยังคอยเฝ้าพวกน้องตัวเล็กๆกันอยู่ที่นี่กันนั่นเอง

     “โอ้…..ยังไม่ทันพูดอะไรออกมาเลย พวกพี่ๆนี่เดาเก่งมากเลยนะว่าพวกเราต้องการอะไรน่ะเนอะพี่สาว”เสี่ยวจื่อน้อย

     “ใช่ๆ”พี่สาวทั้งสองของเสี่ยวจื่อน้อย

พวกพี่ชายจากในเมือง ที่หันมามองเสี่ยวจื่อน้อยทีมองกันไปมองกันมาที อย่างรับรู้แล้วว่าพวกเขาจะต้องเจอกับอะไรกันบ้าง

     “นี่น่ะสินะฤทธิ์เดชของน้องสาวคนใหม่ของพวกเรา!!!”จ้านลี่จู

     “ใช่ๆ เสี่ยวจื่อน้อยแสบสุดๆ!!!”กลุ่มพวกพี่ชายจากในเมือง

     “นี่แหละสิ่งที่น่ากังวล น่าเป็นห่วงแบบสุดๆเลยนะ”พี่จ้านลี่หยาง

     “เอ๋…???”คนอื่นๆ

     “ก็เสี่ยวจื่อน้อยฉลาด แสนซน ดื้อ สุดๆแบบนี้แล้วน้องสาวลี่หลินของพวกเราก็….”จ้านลี่หยาง

     “จริงด้วย…!!!”พวกพี่ๆของจ้านลี่หลิน

     “ถ้าอยู่ด้วยกันนานๆหลายๆวันกับเสี่ยวจื่อน้อย!!”จ้านลี่หมิง

     “เป็นไปได้มากเลยที่ว่าน้องสาวลี่หลินจะเลียนแบบ และเป็นเหมือน!!”ไฉห่าวซวน

     “เหมือนเสี่ยวจื่อน้อยคนที่สอง!!!”พวกพี่ๆจากในเมืองสองตระกูล ตระกูลจ้าน และตระกูลไฉ   

     สีหน้าหวาดวิตกกังวลของพวกพี่ชายจากในเมืองที่พากันหันไปมองเสี่ยวจื่อน้อยที และมองไปที่จ้านลี่หลินที และเหมือนกับร่างเสี่ยวจื่อน้อยสองร่างแทนที่ก็พาเอาพวกพี่ชายต้องตกใจกันไม่ได้จริงๆ 

     “ชะตากรรมอันใหญ่หลวงของพวกเราตอนนี้คงหนีไม่พ้นแล้วล่ะครับทุกๆคน หลังจากน้องสาวลี่หลินกลับเข้าเมืองไปคราวนี้!!!”ไฉหวังเยี่ยน

     “อันนี้แน่นอน ดูได้จากน้องสี่ และน้องตัวเล็กๆในหมู่บ้านเป่าเฉิงนี้เหมือนพวกเขาจะได้ความแสบจากเสี่ยวจื่อน้อยกันทุกๆคนเลยจริงๆ”ไฉห่าวอู๋

     “ใช่..!!!พวกพี่จากเมืองใหญ่

     พวกพี่ชายจากในเมืองหลวงใหญ่ ต่างพากันมองน้องสาวลี่หลินของพวกเขา เสี่ยวจื่อน้อย น้องสี่ และพวกน้องๆตัวเล็กๆกลุ่มนี้ก็พาให้ขนลุกซู่ไม่ได้จริงๆ นี่ขนาดพึ่งจะเริ่มเรียนรู้การเข้าป่ากันเองนะ ยังไม่ได้ทำอะไรมากกว่านี้เลย ยังออกมาในรูปแบบนี้แล้ว!!

     “ภาพแบบนี้มันน่ากลัวยิ่งกว่าพวกเราจะเจอเสือ เจอหมีในป่ากันอีกนะ!!”ไฉหวังหมิ่น

     “ใช่…!!!”พวกกลุ่มพี่ชายจากในเมืองใหญ่

     “ถือเสียว่าพวกเราฝึกซ้อมใหญ่กันเนอะ”จ้านลี่จู

     พวกเด็กผู้ชายจากเมืองหลวงใหญ่ ต่างพากันจับกลุ่มนินทาพวกน้องๆตัวเล็กๆกันอย่างน่าหวาดวิตกกังวล ว่ามาข้างนอกเมืองหลวงใหญ่ครั้งนี้ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอศึกหนักขนาดนี้!!

     เพียงไม่นานนักพวกพี่ๆกลุ่มที่กลับไปเอาของมาให้น้องๆก็พากันวิ่งกลับมาแล้ว และกำลังจะแจกจ่ายกระบอกน้ำ ตะกร้าสะพายให้น้องเล็กๆทั้งหลาย แต่ก็ต้องพากันสะดุ้งกันสุดตัวอีกครั้งที่จู่ๆเจ้าตัวแสบที่เป็นเสมือนผู้นำทีมตลอดเวลาดันพูดออกมาอีกว่า…!!!

     “อือ….จริงๆแล้วนะการแต่งตัวของพวกเรามันจะต้องมิดชิดกว่านี้ด้วยนะ”เสี่ยวจื่อน้อย มองมาที่เสื้อผ้าของตัวเองที่ตอนนี้ใช่ว่าจะสะอาดเรียบร้อยอย่างตอนเช้านัก เพราะมอมแมมไปหมดแล้วไม่แพ้พวกพี่สาวทั้งสองคนเลย ยิ่งพี่สาวจ้านลี่หลินจากที่เป็นคุณหนูน้อยตระกูลจ้านที่ใหญ่โต สภาพตอนนี้ก็ไม่ต่างจากพวกเสี่ยวจื่อน้อยเสียแล้วสิ!!

     “อ้า….ทำไมเหรอน้องเล็ก???”จ้านลี่หลิน

    “ก็เข้าป่าจะต้องใส่เสื้อแขนขาว กางเกงขายาวๆใส่หมวกให้เรียบร้อย เพื่อกันใบไม้ใบหญ้ามาบาดโดน หรือพวกแมลงต่างๆ หรือสัตว์ต่างๆมาโดนเนื้อตัวเราได้อย่างไรล่ะพี่สาวลี่หลิน เสื้อผ้าที่สวมใส่นี่ก็สำคัญเช่นกันนะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “จริงเหรอ???แล้วแบบนี้พวกเราจะทำอย่างไรล่ะแต่ละคนใส่เสื้อผ้าไม่พร้อมจะเข้าป่ากันเลยนี่หน่า”จ้านลี่หลิน

     “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรเนอะ ตอนนี้พวกเราสมมุติที่เข้าป่ากันนี่หน่า ถ้าขืนพวกเราชักช้ามากไปกว่านี้จะหมดเวลาเล่นกันน่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “...................!!!”พวกพี่ๆทั้งหลายที่ต่างก็ได้ยินพวกน้องๆพูดคุยกันแบบนี้ ก็พากันทำสีหน้าบอกไม่ถูกกันเลยทีเดียวล่ะนะ

     “ใช่ๆ…”พวกเพื่อนๆตัวเล็กๆ ต่างพากันเห็นด้วยให้ปล่อยผ่านกันไปก่อน

     “ถ้าอย่างนั้นพวกเราปล่อยผ่านเรื่องเสื้อผ้ากันไปก่อนเนอะๆน้องเล็ก เพราะแค่สมมุติเดินเข้าป่ากันนี่หน่า”พี่สาวอู๋หมิงจื่อ

     “ก็คงต้องทำอย่างนั้นแหละพี่สาว”เสี่ยวจื่อน้อย

     “รอบหน้าค่อยว่ากันใหม่เนอะน้องเล็ก”จ้านลี่หลิน

     “สมมุตินี่หน่า งั้นก็…อือ…พี่ชายเอากระบอกน้ำกับตะกร้าไปเก็บนะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “...................!!!”พวกพี่ๆทั้งหลาย

     “แต่ก็ไม่เป็นไรไหนๆก็เอามาแล้วนี่หน่า พวกพี่ๆก็ทำเสียเต็มที่อย่างกับพาเดินป่าจริงๆแน่ะ”เสี่ยวจื่อน้อยบ่นพึมพำ

     “...................!!!”พวกพี่ๆทั้งหลาย

     “ก็ไหนว่าเรียนรู้การเดินเข้าป่าอย่างไรล่ะ??? ทำไมตอนนี้บอกว่าสมมุติว่าเข้าป่าเสียแล้ว???”พี่สามจงจื่อ

     “แกร๊ก…แกร๊ก….”พวกพี่ชายพากันเกาหัวกันไปมาอย่างงงๆจริงๆกับพวกน้องสาวเนี่ย!!

     “จะจริงหรือจะปลอดก็เถอะ ตอนนี้ยังไม่ทันได้เริ่มเรียนรู้เข้าป่าจริงจังเลย น้องเล็กยังพาปั่นป่วนเสียขนาดนี้แล้วนะครับพวกเรา!!”พี่ใหญ่หมูจื่อ

    “ก็นั่นน่ะสิ…!!!”พวกพี่ๆเพื่อนๆในกลุ่มเด็กโตแล้ว

    “เฮ้อ………..”พากันทอดถอนหายใจกันออกมายาวๆอีกครั้งสำหรับพวกเด็กโต

     “เริ่มเดินป่าได้เลยพวกเรา..”เสี่ยวจื่อน้อย

     “ไปเลยพวกเรา….”พวกกลุ่มเด็กเล็กๆ

     ขบวนของกลุ่มหัวผักกาดตัวน้อยๆก็พากันเดินเรียงรายกันไปทางด้านหน้าอย่างมุ่งมั่น โดยมีพวกพี่ๆคอยเดินประกอบหลังเพื่อดูแลความเรียบร้อยต่างๆให้

     “เอาล่ะมาเริ่มเรียนรู้กันเลยพวกเรา”เสี่ยวจื่อน้อย ชี้ไปที่ต้นไม้ต้นหนึ่งและเริ่มบอกชื่อของมัน และอธิบายรายละเอียดว่าเป็นต้นไม้มีผลหรือไม่อย่างไร

     “บลา….บลา…..”พวกเด็กๆพากันโต้ตอบไปมากันอย่างสนุกสนาน เหมือนกับการได้ทบทวนความรู้พื้นฐานง่ายๆที่พวกเขาเริ่มเรียนรู้กันมาตั้งแต่เล็กๆที่ปู่ย่า ตายาย พ่อแม่ ลุงป้าน้าอาคอยบอกกล่าวเสมอๆในแต่ละวัน 

     เพราะเด็กๆตามชานเมืองต่างๆต้องเรียนรู้การอยู่รอดภายในป่าเป็นเรื่องปรกติของพวกเขาที่มีหมู่บ้านล้อมรอบไปด้วยภูเขาและผืนป่าขนาดใหญ่ แหล่งอาหาร แหล่งรายได้ ก็มีอยู่ในป่าเสียส่วนใหญ่อีกด้วย แต่ว่าหลักๆแล้วส่วนมากจะทำการเกษตรกันเสียมากกว่า ของในป่าที่หาได้เหมือนกับรายได้เสริมเข้ามาช่วยเหลือแต่ละครอบครัวนั่นเอง

     “ส่วนต้นนี้คือต้นหญ้าทั่วๆไปที่เจอได้บ่อยมาก แต่มันก็มีประโยชน์อยู่บ้างไม่ใช่ไร้ประโยชน์เพียงอย่างเดียว อย่างน้อยๆมันก็ช่วยปกคลุมพื้นดินไม่ให้โดนแสงแดดแรงๆจนผิวดินแห้ง”เสี่ยวจื่อน้อย

     “อือ……”พวกเพื่อนๆ

     “แต่ว่าพวกเราต้องสังเกตดูดีๆด้วยว่าบางทีอาจจะไม่ใช่ต้นหญ้าก็ได้ เพราะพืชผักบางชนิดคล้ายๆต้นหญ้าพวกนี้เลยนะ”เสี่ยวจื่อน้อย

    “ใช่ๆพี่สาวเห็นด้วย เหมือนต้นตะไคร้ ต้นกระเทียมที่ใบมันดูไกลๆเหมือนต้นหญ้าเลยล่ะ”พี่สาวอู๋หมิงจื่อ

     “จริงๆ..”พวกเพื่อนๆ

     “อย่างงั้นเหรอ????”จ้านลี่หลิน สาวน้อยจากในเมืองก้มลงมองต้นหญ้าที่ไม่เคยสนใจอะไรมาก่อนเลยเพราะมันคือหญ้าอย่างไรล่ะจะมีอะไรน่าสนใจกัน แต่ตอนนี้ต้องมองดูสังเกตอย่างละเอียดหลังจากได้ฟังน้องเล็กและเพื่อนใหม่ของเธอจากหมู่บ้านเป่าเฉิงที่กำลังสอนและให้ความรู้กับเธออยู่ในตอนนี้

     “นี่ไงอย่างต้นกลุ่มนี้คือต้นกระเทียมล่ะ ใบของมันผัดกินได้อร่อยด้วยนะพี่สาวลี่หลิน”เสี่ยวจื่อน้อย ที่มองไปเห็นกองพุ่มต้นกระเทียมป่าพอดิบพอดีเลย 

     “ไหนๆขอดูหน่อยน้องเล็ก”จ้านลี่หลิน รีบวิ่งไปทางน้องเล็กของเธอและมองดูเจ้าต้นกระเทียมป่าที่ว่านี้อย่างสนใจ

     “โอ้..ใบมันเขียวๆยาวๆเหมือนกันเลยเนอะ”จ้านลี่หลิน

     “ใช่แล้วล่ะพี่สาวลี่หลิน พวกต้นไม้ที่เป็นพุ่มเป็นกอแบบนี้ ส่วนมากจะคล้ายๆกันนั่นแหละ”เสี่ยวจื่อน้อย

     พวกเด็กๆในเมืองต่างพากันมาดูเพื่อเรียนรู้และสัมผัสกันอย่างจริงๆ

     ขนาดว่าพยายามจะไม่เดินลึกเกินไปจากที่พวกผู้ใหญ่กำหนดไว้ ถ้าไม่มีคนโตพาไปด้วย ในตอนนี้พวกเด็กๆเองก็พากันเดินออกจากเขตที่กำหนดไปแล้ว แต่ก็ยังถือว่าปลอดภัยอยู่ดีเพราะรอบๆ อย่างไรก็มีพวกเหล่าพี่ๆในเครื่องแบบกระจัดกระจายทำงานกันอย่างต่อเนื่องไม่ไกลจากพวกเด็กๆอยู่ในขณะนี้ด้วย เพื่อดูแลความเรียบรอยและจัดหาวัสดุต่างในผืนป่าแห่งนี้เพื่อนำมาตกแต่งบ่อน้ำพุร้อนนั่นเอง เช่น พวกก้อนหินใหญ่ๆ สวยงามเป็นต้น และบรรดาต้นไม้ดอกไม้ป่าอีกด้วย

*************

     ว่ากันว่าอยู่ใกล้ใครมากที่สุด ก็มักจะเหมือนคนๆนั้น และนั่นคือสิ่งทีพวกพี่ชายกลุ่มที่มาจากตัวเมืองหวาดวิตกมากที่สุดนั่นเอง เพราะแค่ตอนนี้จ้านลี่หลินน้องสาวเพียงคนเดียวของพวกเขาเองก็ซน ดื้อ แสบไม่แพ้กัน ขืนถ้าได้เลียนแบบความแสบจากเสี่ยวจื่อน้อยมาเพิ่มเติมอีกพวกพี่ชายจะต้องแย่แน่ๆเลย!!!