[จบ]เซียนทะลุมิติมาบริหารฟิตเนส

ป๋องแป๋ง ป๋องแป๋ง ป๋องแป๋ง

เสียงกลองของเล่นดังออกมาจากชั้น 1 ของตึก จังหวะการสั่นกลองทำให้รู้ว่าคนที่กำลังสั่นคงมีอายุไม่ถึง 3 ขวบอย่างแน่นอนเพราะดูสะเปะสะปะเกินไป

หญิงสาวแต่งตัวด้วยชุดลูกไม้โพกหัวด้วยผ้าขาวบางๆสวมทับแว่นตาดำค่อยๆชะโงกหน้าเข้าไปด้านในเพื่อดูว่ามีอะไรขวางกั้นอยู่หรือเปล่า

เมื่อเห็นว่าร้านปลอดภัยไม่มีบอดี้การ์ดและตระกูลใหญ่มาดักรอเธอจึงค่อยๆก้าวเท้าเข้าไปข้างในช้าๆ แต่ก็ถูกม่านพลังโปร่งใสกระแทกใบหน้าจนก้าวถอยหลังออกมาด้านนอก

“ คุณลูกค้าเป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ ”

อ้ายเสินรีบวิ่งออกมารับลูกค้าหลังจากเฟยหลงบอกให้มาดูสมาชิกคนใหม่

เมื่อเห็นว่ามีหญิงสาวแต่งตัวคลุมศีรษะทำราวกับว่ากำลังปลอมตัวหลบหนีจากบางสิ่งบางอย่างจึงมองด้วยความสงสัย จากเลเวลที่ตรวจสอบไม่ได้แล้วเขาจึงกลัวว่าจะเป็นมือสังหารที่ถูกส่งมา

“ คุณมังกร เราจะรับเขาดีหรือเปล่า ทำไมผมรู้สึกกลัวเขาแปลกๆ ”

อ้ายเสินกลัวว่าการรับอีกฝ่ายเข้ามาในร้านจะทำให้คนอื่นเกิดอันตรายจึงรอมังกรตัดสินใจ

“ ฉันเข้าไปข้างในได้ไหมคะ ”

อ้ายเสินยิ้มแห้ง มังกรยังไม่ตอบคำถาม มันยังคงกลัวว่าอีกฝ่ายจะเป็นมือสังหาร ขณะที่กำลังยืนยิ้มรอคำตอบจากเฟยหลงนี้เอง หญิงสาวข้างหน้าก็เริ่มฮัมเพลงเบาๆ

เสียงของเธอที่ส่งออกมาดูนุ่มนวลชวนให้เขารู้สึกผ่อนคลาย เพียงแต่ว่าเพลงที่กำลังร้องเป็นเพลงกล่อมเด็ก

เมื่อเห็นว่าเป้าหมายของอีกฝ่ายคือใครอ้ายเสินรีบวิ่งเข้าไปในร้านหวังจะพาคุณหนูขึ้นไปชั้น 2 ทันที

“ มีใยเหยอ ”

ป๋อ

เป่าเป้ยน้อยเห็นว่าลุงอ้ายวิ่งเข้ามาอุ้มจึงถามด้วยความสงสัย ก่อนจะมองไปหน้าทางเข้าร้านพบว่ามีใครบางคนยืนอยู่

อีกฝ่ายไม่กล้าเปิดหน้าให้ใครดูเพราะกลัวว่าจะนำปัญหามาให้ การมาในครั้งนี้สร้างปัญหามากพอแล้ว

“ หยุดก่อนลุงอ้าย ”

“ เป่าเป้ย พี่สาวคนนั้นอันตราย เหมือนที่เราเล่นกัน เธอจะทำให้เราถูกเล่นงานนะ ”

“ ไม่ไม่ เธอไม่ตราย ” อ้ายเสินเริ่มอ้ำอึ้งมันไม่รู้ว่าจะทำเช่นไรดี ทันใดนั้นเฟยหลังก็บินเข้ามายืนใกล้แล้วบอกให้มันวางเป่าเป้ยบนพื้นแล้วให้อีกฝ่ายเป็นลูกค้า

อ้ายเสินจึงรีบทำตามหลังจากนึกขึ้นได้ว่าภายในร้านพวกเขาไม่ต่างจากพระเจ้า ทว่าเป่าเป้ยกลับเดินเตาะแตะตามมาใกล้ๆประตู เขาจึงให้ป๋อหลินเข้าไปขวางเอาไว้

“ เอ๊ะ คุ้นจังเยย ”

เด็กสาวเอียงคอด้วยท่าทางสงสัย มือน้อยๆยกขึ้นมาแตะปากราวกับกำลังคิดว่าเคยเห็นพี่สาวตรงหน้าจากที่ไหน ต่อให้จะปิดหน้าตาเธอกลับรู้สึกคุ้นไม่น้อย เพลงที่ร้องยังคุ้นหูอีกด้วย น้ำเสียงที่เอยออกมาเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน

“ เป่าเป้ยเราเข้าไปข้างในก่อนเถอะนะ ”

“ เป่าเป้ยอยากคุยกับพี่ฉาว ”

“ งั้นรอให้พี่สาวเข้ามาในร้านก่อนนะ ”

อ้ายเสินรีบลงทะเบียนแล้วพาหญิงสาวเข้ามาในร้าน ป๋อหลินจึงพาเป่าเป้ยเดินมาถึงกลางร้าน หากอีกฝ่ายต้องการอุ้มเป่าเป้ยออกไปจะต้องวิ่งไกลหน่อย ทว่าพวกเขากลับสงสัย เหตุใดหญิงสาวที่กำลังร้องเพลงถึงร้องไห้  แม้จะสวมแว่นตาดำเอาไว้ก็ตาม แสงภายในชั้น 1 สะท้อนเข้าไปข้างในทำให้รู้ว่าเธอมีน้ำตา

เด็กน้อยลงจากอ้อมแขนของป๋อหลินค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆพี่สาวคนสวยที่กำลังนั่งคุกเข่า ก่อนที่เธอจะค่อยๆยื่นมือไปช่วยเช็ดน้ำตาพลางทำสีหน้าสงสัย

“ ไม่ร้องนะ ป๊ะป๋าบอกว่าคนเก่งจะไม่มีวันร้องไห้ ไม่ร้องนะ ”

เด็กสาวเข้ากอดอีกฝ่ายพร้อมกับพูดปลอบใจ ในระหว่างที่เธอแนบหูลงไปบนหน้าอกของอีกฝ่าย เสียงหัวใจกลับดูคุ้นเคยจึงค่อยๆหลับตาลง ภายใต้เสียงการเต้นของหัวใจและเสียงฮัมเพลงที่คุ้นเคยทำให้เด็กน้อยค่อยๆสงบลงก่อนที่เธอจะผลอยหลับไปในอ้อมกอดของหญิงสาวแปลกหน้า

อ้ายเสินเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างหันมองเฟยหลงพลางเลิกคิ้วขึ้นสูง มันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแล้วไม่รู้ด้วยว่าหญิงสาวตรงหน้าคือใคร

“ คุณเฟยหลง สมาชิกคนนี้ชื่ออะไรเหรอ ”

“ จินม่ายเหรอ ”

อ้ายเสินลองนึกเผื่อเขาจะเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน แต่แล้วจางเยว่กลับสะดุ้งแล้วเผลอหลุดตะโกนออกมา

“ คุณหนูใหญ่ตระกูลเจียง! ”

หญิงสาวหันมองคนที่รู้ตัวตนของเธอด้วยท่าทางตกใจ เธอไม่คิดว่าสมาชิกร้านจะคิดไปไกลจนรู้ว่าจินม่ายที่เธอเขียนลงไปห้วนๆ จะถูกโยงไปถึงคุณหนูตระกูลเจียงได้

เพียงแต่ว่าเสียงของจางเยว่ดังไปไกลแล้วทุกคนจึงหันมองมาที่เธอราวกับเจอเรื่องที่น่าตกใจ

ท่ามกลางสายตามากมายที่มองมากลับไม่มีใครส่งเสียงสร้างความสงสัยให้จินม่ายไม่น้อย  แม้จะแสดงท่าทางตกใจออกมาทุกคนกลับเงียบเสียง

“ คุณหนูจินม่าย คุณมาทำอะไรที่นี่อย่างนั้นเหรอ ”

อ้ายเสินอยากรู้สาเหตุที่คุณหนูของตระกูลใหญ่เดินทางเข้ามาในฟิตเนส หากเธอต้องการออกกำลังกายเขาจะจัดห้องพิเศษให้ ทว่าหญิงสาวตรงหน้าปฎิเสธด้วยการส่ายหน้าแล้วกอดเป่าเป้ยน้อยเอาไว้ ราวกับว่าจะไม่ยอมพรากจากเด็กสาวคนนี้ไปที่ไหนอีก

“ สามีฉันอยู่ที่ไหนเหรอ ”

ประโยคต่อมาสร้างความตกใจให้กับอ้ายเสิน ทุกคนที่อยู่ในอาการตะลึงเมื่อรู้ว่าคนจากตระกูลใหญ่เข้ามาในร้านต่างตกใจไม่แพ้กันเพราะไม่รู้ว่าสามีของคุณหนูตระกูลเจียงเป็นใคร

สาเหตุที่พวกเขาตกใจก็เพราะว่าคุณหนูตระกูลเจียงไม่เคยมีข่าวแต่งงานมาก่อน มีเพียงแค่ข่าวว่าจะหมั้นกับตระกูลหานในเร็วๆนี้  แม้จะมีข่าวลือเกี่ยวกับการที่เธอเคยมีแฟนเก่าก็ตาม มันกลับเป็นเพียงข่าวลือที่ไม่มีใครหาหลักฐานมายืนยันได้ 

“ คุณหนู ผมขอถามได้ไหมว่าใครเป็นสามีของคุณ พอดีสมาชิกของทางร้านเยอะมาก ”

อ้ายเสินเป็นฝ่ายสอบถาม บนชั้นสองไม่มีลูกค้า VIP เลยเขาจึงอยากรู้ว่าสามีของคุณหนูตระกูลเจียงคือใคร เหตุใดเขาจึงมาแอบออกกำลังกายที่นี่โดยไม่บอก

“ เฉินห่าวไม่อยู่เหรอ ”

“ เออคือว่า ตอนนี้เถ้าแก่ไม่อยู่ร้าน แต่ใกล้จะกลับมาแล้วล่ะ มีธุระอะไรกับเถ้าแก่เหรอครับ ” อ้ายเสินเป็นคนตอบคำถาม หลังจากอีกฝ่ายเปลี่ยนเรื่องสนทนา เขาจึงไม่สนใจเรื่องสามีของคุณหนูตระกูลเจียง มันอาจจะเป็นการอำกันเล่นก็เป็นได้

“ ฉันอยากจะเจอเขาสักหน่อย ”

“ ผมไม่รู้ว่าเถ้าแก่จะกลับมาช่วงไหนด้วยสิ แต่ถ้าให้ผมเดาน่าจะเร็วๆนี้ หรือไม่ก็ภายในอาทิตย์นี้แหละ ”

“ เขาไม่อยู่บ้านนานแล้วเหรอ ”

ด้วยท่าทางอีกฝ่ายที่ดูเป็นมิตร อ้ายเสินจึงพยักหน้ารับ

“ แล้วเขาไปที่ไหนเหรอ ทำไมกล้าทิ้งลูกเอาไว้คนเดียว ”

“ เถ้าแก่เดินทางไปล่าครับ ส่วนเป่าเป้ยน้อยเขาฝากพวกเราให้ช่วยกันเลี้ยง แต่ไม่ต้องห่วงนะครับ เรามีมอนสเตอร์สัตว์เลี้ยงตัวนี้ช่วยเหลือ มันสามารถชงนม ซักผ้า ทำอาหารสำหรับเด็ก อะไรที่พี่เลี้ยงทำได้ มันทำได้หมดเลยครับ ”

จินม่ายเลิกคิ้วขึ้นสูงแล้วมองไปยังกิ้งก่า เพียงแต่ว่าเธอรู้สึกกลัวเมื่อสัมผัสถึงตัวตนที่อยู่ข้างในของมัน

“ มังกร ”

“ ใช่ครับมังกร คุณลูกค้าคงได้ข่าวมาสินะครับจึงรู้ว่ามันไม่ใช่กิ้งก่า หลายคนกว่าจะรู้ก็ปาไปหลายอาทิตย์เลยล่ะครับ ”

“ งั้นฉันขออยู่กับลูกสักพักได้ไหม ”

“ ลูก!? ”

รอยหยักเผยกลางหน้าผากของอ้ายเสิน ป๋อหลินที่ยืนอยู่ด้านข้างแสดงสีหน้าไม่ต่างกัน พนักงานร้านทุกคนที่ได้ยินล้วนแล้วหันมองมาที่หญิงสาวที่กำลังอุ้มเป่าเป้ยน้อยเอาไว้ในอ้อมอก เมื่อครู่พวกเขาเหมือนจะได้ยินอะไรผิดไป

เหล่าฮันเตอร์ที่รอต่อแถวออกกำลังกายหันมาให้ความสนใจเพราะคำว่าลูกเอ่ยออกมาจากปากของคุณหนูตระกูลเจียง

“ เออ คุณจินม่ายน่าจะพูดว่าขอเล่นกับลูกเถ้าแก่ใช่ไหมครับ ”

จินม่ายกระอักกระอ่วนหลังจากเผลอหลุดปากออกไป เธอไม่รู้จะทำตัวอย่างไร ใจหนึ่งเธอกลัวว่าการยอมรับเป็นแม่ของเด็กจะนำปัญหามาให้ อีกใจหนึ่งเธอก็อยากจะบอกทุกคนว่าเป็นแม่ของเด็กคนนี้

แม้ตอนนี้ทุกคนจะรู้แล้วว่าเธอเป็นใคร แต่ยังไม่มีใครรู้จุดประสงค์ที่เธอเข้ามาในร้าน เธอจึงพยายามทำตามให้ราวกับว่าเป็นสมาชิกคนหนึ่งที่เข้ามาใช้งานเท่านั้น ยังไม่เปิดเผยความสัมพันธ์กับเถ้าแก่ที่นี่

อ้ายเสินไม่ได้คะยั้นคะยอเขาทำเพียงพยักหน้าแล้วยิ้มปล่อยให้หญิงสาวอยู่กับเป่าเป้ยเพราะดูเหมือนว่าเด็กสาวตัวน้อยจะชอบพี่สาวคนนี้เหมือนกันเพราะไม่เคยมีใครที่เป่าเป้ยปีนขึ้นไปนอนหลับบนตักแบบนี้ มีเพียงคนเดียวที่เธอจะปีนขึ้นไปนอนคือศีรษะมังกรเฟยหลง

 “ วันนี้วันที่ 14 แล้วใช่ไหมป๋อหลิน พรุ่งนี้ก็วันที่ 15 แล้วสินะ ”

อ้ายเสินเดินมาหน้าร้านพลางมองหาลูกค้าคนใหม่ ผ่านมาแล้ว 14 วันที่เถ้าแก่หายตัวไปโดยไม่ส่งข่าวติดต่อกลับมา พวกเขาจึงต้องเลี้ยงลูกสาวเถ้าแก่แทน นับเป็นประสบการณ์ที่วุ่นวายไม่น้อย ถึงอย่างนั้นกลับรู้สึกสนุก แต่ละวันพวกเขาจะต้องวางแผนตลอดว่าจะพาเป่าเป้ยออกไปเล่นที่ไหนดี

ทันใดนั้นพวกเขาก็พบว่าเป่าเป้ยน้อยที่นอนมาทั้งวันลืมตาตื่นแล้ว อีกฝ่ายยังคงมองพี่สาวที่ขึ้นไปนอนบนตักด้วยดวงตาแป๋วแหววแต่ก็แสดงให้เห็นถึงความสงสัยภายในนั้น

“ มาม้าเหยอ ? ”

เด็กสาวตัวน้อยใช้มือจิ้มที่ปากพลางเอียงคอด้วยท่าทางสงสัย ท่าทางของเธอทำให้อีกฝ่ายถอดแว่นตาออกแล้วเข้าไปกอดอย่างเอ็นดูอีกครั้ง นับเป็นเวลา 1 ปีแล้วที่เธอจากลูกสาวไป ตอนนั้นอีกฝ่ายเป็นเพียงเด็กตัวน้อยๆไม่สามารถคลานได้เลยด้วยซ้ำ ความทรงจำในวัยเด็กส่วนมากขาดหาย แต่เด็กสาวตรงหน้ากลับจำเธอได้จนจินม่ายน้ำตาคลอ

“ ใช่แล้วจ้ะ มาม้าเอง มาม้าของเป่าเป้ยไง หนูเป็นเด็กดีหรือเปล่าเอ่ย ”

จินม่ายกลัวคนอื่นจะได้ยินจึงกระซิบกับเด็กสาว เพียงแต่ว่ารอบตัวของเธอกลับปรากฎม่านพลังคลุมทับจึงแสดงท่าทางตกใจเพราะคิดว่าผู้อาวุโสตามมาพบ  แต่เมื่อมองออกไปรอบๆพบว่าคนอื่นๆมีม่านพลังคลุมทับเช่นกันเธอจึงรู้ว่ามันคือพลังที่ใช้ปิดกั้นเสียง

“ เป่าเป้ยเป็นเด็กลี ป๊ะป๋าบอกว่าเป่าเป้ยเป็นเด็กลีมากๆย้วย ”

“ เหรอจ๊ะ คิดถึงมาม้าไหมเอ่ย ” เด็กสาวใช้นิ้วจิ้มแก้มของตนเองราวกับกำลังคิดบางอย่าง 

จินม่ายเห็นท่าทางลูกสาวรู้สึกเอ็นดูมาก จากพัฒนาการของเธอดูท่าจะรวดเร็วกว่าเด็กคนอื่นๆ

“ คิดถึงมักมัก ”

“ คิดถึงมากๆเลยเหรอ ไหนขอแม่หอมหน่อย ”

เด็กสาวเอียงแก้มให้ผู้เป็นแม่หอมจนครบสองข้างแล้วขอหอมแก้มแม่ทั้งสองข้างเช่นเดียวกัน 

แต่แล้วจินม่ายกลับแสดงสีหน้าลำบากเมื่อพบว่าแสงจากข้างนอกหมดลงไปแล้ว การอยู่ที่นี่นานเกินไปอาจจะทำให้เกิดอันตราย ซึ่งเธอไม่รู้เช่นกันว่าตอนนี้มีคนรู้ว่าเธอหายไปแล้วหรือยัง

“ จาไปแย้วเหยอ  ” เด็กน้อยทำหน้าเศร้า ดวงตาทั้งสองเหมือนจะร้องไห้ออกมา

จินม่ายเห็นท่าทางของลูกสาวทำเพียงกัดฟันอดทนอดกลั้น เธอไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้นานเพราะอันตรายจะมาเยือน

“ จะไปแล้วจ้ะ ฝากบอกป๊ะป๋าด้วยนะว่าแม่มาหาแล้วอย่าไปบอกใครล่ะว่าแม่มาหานะ ”

เด็กน้อยพยักหน้าหงึกหงึก แม้จะตัวเล็กเฟยหลังกับลุงอ้ายกลับสอนหลายอย่างทำให้รู้ความหมายที่อีกฝ่ายแสดงออกมา

“ นอนด้วยกันได้ไหม ”

“ นอนไม่ได้จ้ะ ถ้ามีโอกาสแม่จะกลับมาอีกนะ เป่าเป้ยช่วยดูแลคุณพ่อด้วยนะ ”

เด็กสาวพยักหน้าหงึกหงึกแล้วสั่นกลองป๋องแป๋งบอกลาผู้เป็นแม่ จนอีกฝ่ายเดินออกจากร้านไป

อ้ายเสินไม่รู้ว่าทำไมเป่าเป้ยจึงแสดงสีหน้าเหมือนจะร้องไห้ เขาจึงเข้ามากอด ดูเหมือนว่าเป่าเป้ยจะชอบพี่สาวที่เข้ามาไม่น้อยจนร้องไห้เมื่อต้องจากกัน

“ ป๊ะป๋าใกล้มายังเหยอ ”

“ ป๊ะป๋าเป่าเป้ยใกล้จะกลับแล้วครับ เล่านิทานอีก 2 ครั้งก็น่าจะกลับมาแล้ว ”

เด็กสาวหันมองประตูทางออกอีกครั้งหนึ่ง ก่อนจะเช็ดน้ำตาแล้วสั่นกลองป๋องแป๋งต่อ เธอยังไม่ได้แนะนำตุ๊กตาให้แม่รู้จักเลย อีกฝ่ายกลับจากไปเสียก่อน

เฟยหลงเห็นว่าได้เวลาอาหาร มันจึงขยายส่วนหัวแล้วพาคุณหนูกลับขึ้นข้างบน เหตุการณ์ในวันนี้ทำให้มันตกใจไม่แพ้กันเพราะภรรยาของเถ้าแก่กลับมา  มันไม่รู้จักอีกฝ่าย แต่เรื่องที่ทำให้เถ้าแก่มีปัญหามากที่สุดคือเรื่องเกี่ยวกับภรรยา มันจึงพอจะรู้ว่าเธอเป็นใครหลังจากสมัครสมาชิกเลยคอยอำนวยความสะดวกให้