วรัญญู

"หนูค่ะ"

ฉันรับโทรศัพท์พี่หมอมาดู และอ่านข้อความที่อยู่ในแอพพลิเคชั่นไลน์กลุ่มที่พี่หมอเปิดหน้าข้อความไว้

j. ไอ้หมอออ มึงเอาไลน์กูให้ใคร!!

u.กูไม่ได้ให้ไลน์ กูให้เบอร์

J.ไลน์หากูอยู่เนี้ย ถามว่าบ้านกูขายเพชรจริงมั้ย แล้วก็ส่งรูปนี้มาให้กูดู

ฉันใช้นิ้วสไลด์หน้าจะมือถือลงมาเพื่อจะดูรูปว่าเป็นรูปอะไร   โอ้..แม่เจ้า!!ไอ้โอ๋ทำไมกล้าแบบนี้

ฉันมองรูปผู้หญิงใสชุดนอนสายเดี่ยวบางๆนั่งแลบลิ้นอยู่บนเตียงนอนอย่างอึ้งๆ แถมยังโนบราด้วย อีเมอยากเป็นลมมันไม่อายแต่เรานี่สิอายโอ้ยย

B. มึงก็คุยๆไปเหอะไอ้เจน้องเขาอ่อยขนาดนี้แล้ว5555

J.กูคุยไม่ลงมึงดูหน้าดิยังกะโรคจิตในหนัง

N. เหมาะกับมึงดี แต่งเลยกูจะใส่ซองให้เยอะๆ

J.ไอ้ห่าคุณอาท แล้วนี้ไอ้ต้นเรื่องไปไหน มาเคลียร์เลย คุณเธอส่งข้อความมาจนโทรศัพท์กูจะพังแล้ว

ฉันอ่านแค่นี้แล้วยื่นโทรศัพท์คืนพี่หมอ เราสองคนมองหน้ากันแล้วยิ้มๆต่างคนต่างกับมาสนใจหมูกะทะที่อยู่ตรงหน้าต่อ ไม่สนใจโทรศัพท์ที่ปิดเสียงวางอยู่ข้างๆสักนิด

 

ตี 4.00 น 

ฉันกับพี่หมอเดินมาส่งพ่อกับแม่ที่รถ เพราะพวกแกจะไปโรงพยาบาลในจังหวัด ซึ่งไกลจากที่นี่ประมาน 40 กิโลเมตร โดยพี่หมอให้การ์ดอีก 2 คนพาขับรถไป 
 

"ต้องไปตอนนี้เลยหรอแม่ ทำไมไม่รอให้สว่างก่อน"

"รอไม่ไหวหรอกลูก ยายอ้อยโทรมาบอกผัวแกทรุดหนักหน้าจะไม่เกินเช้านี้"
 

จะเท้าความให้ฟังค่ะ คือยายอ้อยเนี้ยแกเป็นเพื่อนสนิทแม่ หรือที่คนบ้านนอกเค้าเรียกกันว่าเสี่ยว...บ้านเรากับบ้านแม่อ้อยสนิทกันมาก มากจนเขายอมเอาที่ไปจำนองเพื่อเอาเงินให้แม่มารักษาพ่อ ตอนพ่อป่วยหนัก พระคุณนี้ฉันก็ไม่เคยลืมเหมือนกัน ส่วนที่ ที่แกเอาไปจำนองให้พ่อฉันก็ไปเอาออกมาให้ครบแล้วหลังจากแกฟื้นมาได้ปีกว่า 

"ฝากน้องด้วยนะ ญูลูก"

"ครับแม่ ไม่ต้องห่วงครับ"

เราทั้งสองพร้อมกับการ์ดอีกสองมองรถขับออกไปจนพ้นสายตา จึงหันหลังพากันเข้าไปในตัวบ้านเพื่อนอนหลับต่อ

"คุณญูครับ ผมกับเจ๋งจะออกไปเฝ้าหน้าบ้านนะครับ เราเหลือกันแค่สองแล้วต้องระวังหน่อย มีอะไรเรียกได้เลยนะครับ"

"ไม่มีอะไรแล้วพี่ พวกนั้นมันเจอจับหมดแล้วพี่ไปพักผ่อนกันเลย"

"แต่...."

"ไม่มีแต่ครับ พี่กลับรีสอร์ทได้เลย สายๆจะได้ขับรถกลับกรุงเทพกันอีก"

"ครับ"

ตกลงกันได้ก็ต่างพาแยกย้ายกันไป ฉันกับพี่หมอเข้าบ้าน ส่วนพี่การ์ดทั้งสองกำลังขับรถพี่หมอออกไปเหตุที่การ์ดทั้งสองต้องใช้รถพี่หมอเพราะฟอร์จูนเนอร์สีดำอีกคันการ์ดใช้ขับพาพ่อกับแม่ไปโรงพยาบาล

"พี่หมอลงไปนอนข้างล่างเลย"

"ไม่เอาพี่เหงานอนด้วย"

"ไม่ได้ลงไปเดี๋ยวนี้ ถ้าพ่อกับแม่กลับมาตอนนี้จะทำยังไง"

"ถ้าพวกท่านกลับมาตอนนี้พี่เข้มจะโทรบอกเราเอง"

"เจ้าเล่ห์"

สุดท้ายก็ใจอ่อนยอมให้พี่หมอเข้ามาจนได้ นึกโกรธตัวเองเหมือนกันแหละไม่เคยใจแข็งกับคน คนนี้ได้เลยไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม 

"ห้องนี่อยู่ตั้งแต่เล็กเลยหรอ"

"ใช่ค่ะ สงสัยอะไรค่ะ"

"เคยพาผู้ชายขึ้นมาที่ห้อมมั้ยครับ"

"ไม่เคยค่ะ ดีใจด้วยนะค่ะ พี่หมอคนแรก"

"ดีใจจัง มะเดี๋ยวพี่ให้รางวัล"

"โนค่ะ นอนเลยไม่ให้อะไรทั้งนั้น"

ฉันหนีขึ้นเตียงแล้วนอนหันหลังให้ ในใจตอนนี้ภาวนาขอขมาปู่ย่าตายายทั้งหลายที่หลานเอาผู้ชายขึ้นมานอนบนห้องทั้งๆที่ยังไม่ได้ผูกข้อไม้ข้อมือสู่ขวัญกัน

สั้นหน่อยนะค่ะ แต่ตอนที่ติดเหรียญจะยาวนะค่ะไม่สั้น คุ้มกับที่คุณซัพพอร์ตแน่นอน