ฮวาเสี่่ยวซี จอมป่วน (จบ)

เฟยหลงยังคงนอนนิ่ง ดวงตาเหม่อมองเพดานว่างเปล่าราวกับไม่ได้ยินคำถามของฮวาเสี่ยวซีเขายังคงจมดิ่งอยู่ในห้วงความคิดที่สับสนวุ่นวาย ความเจ็บปวดที่ยังคงรบกวนจิตใจปะปนกับความรู้สึกอิจฉาและความปรารถนาที่ไม่ได้รับการเติมเต็ม

ฮวาเสี่ยวซีเห็นดังนั้นก็ยิ่งเป็นกังวลนางขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ยื่นมือไปแตะที่ไหล่ของอี้เฟยหลงเบาๆ"ท่านพี่... ได้โปรดบอกข้าเถิดว่าเกิดอะไรขึ้น ท่านเงียบไปเช่นนี้ข้าเป็นห่วงเหลือเกิน" เสียงของฮวาเสี่ยวซีแผ่วเบาเต็มไปด้วยความห่วงใยที่จริงใจแรงสัมผัสที่อ่อนโยนปลุกอี้เฟยหลงให้หลุดออกจากภวังค์ เขากะพริบตาช้าๆก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ พลิกกายกลับมาเผชิญหน้ากับฮวาเสี่ยวซีดวงตาของเขาแดงก่ำเล็กน้อย บ่งบอกถึงค่ำคืนที่ไม่ได้หลับใหล

อี้เฟยหลงตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและแหบพร่า"เสี่ยวซี... ข้าแค่... ต้องการเวลา" เขามองสบตาฮวาเสี่ยวซีครู่หนึ่งก่อนจะหลุบตาลงอีกครั้ง ราวกับไม่กล้าสบตาเธอตรงๆมีความรู้สึกบางอย่างที่หนักอึ้งอยู่ในน้ำเสียงนั้นซึ่งฮวาเสี่ยวซีสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใน "ค่ำคืนนี้...มันมีเรื่องราวมากมายเกินกว่าที่ข้าจะเข้าใจได้ในตอนนี้"เขาเว้นจังหวะไปชั่วครู่ ลมหายใจแผ่วเบาอี้เฟยหลงยกมือขึ้นลูบใบหน้าตัวเองอย่างช้าๆ ราวกับจะปัดเป่าความคิดที่รบกวนจิตใจ"ข้าขอ

เวลาเพียงลำพังได้ไหม... สักพัก" เสียงของเขาขาดห้วงไปเล็กน้อยแสดงถึงความอ่อนล้าทั้งทางกายและใจอี้เฟยหลงยังคงไม่ได้บอกกล่าวถึงความรู้สึกที่แท้จริงทั้งหมดเพียงแต่ขอเวลาเพื่อที่จะได้จัดการกับความสับสนภายในใจของเขาเอง

อี้เฟยหลงยังคงกอดรัดฮวาเสี่ยวซีแน่นเมื่อได้ยินถ้อยคำตัดพ้อและยอมรับความจริงจากปากนางร่างกายของเขาเริ่มสั่นเทาเล็กน้อยความเจ็บปวดจากการถูกแบ่งปันกัดกินลึกเข้ามาในใจ แม้จะพยายามทำความเข้าใจแต่มันก็ยากนักที่จะยอมรับ

ฮวาเสี่ยวซีเห็นแววตาที่เจ็บปวดและสับสนของอี้เฟยหลงนางยิ่งรู้สึกปวดใจไปด้วย นางขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้น กอดร่างสูงใหญ่ของเขาเบาๆซบหน้าลงบนหน้าอกแกร่ง พยายามส่งผ่านความอบอุ่นและความห่วงใยไปให้ฮวาเสี่ยวซีเอ่ยเสียงแผ่วเบา เต็มไปด้วยความอาทร "ท่านกังวลเรื่องใดหรือไม่สบายใจเรื่องใดก็บอกข้าเถิดท่านพี่ หรือว่าข้าทำอะไรให้ท่านพี่ไม่

พอใจ ท่านบอกข้ามาเถอะนะหากการกระทำของข้าทำให้ท่านพี่เสียใจ ข้าเองก็เสียใจเช่นกัน"นางเงยหน้าขึ้นมองอี้เฟยหลงแวบหนึ่ง ก่อนจะซบลงไปอีกครั้งพยายามปลอบประโลมเขาด้วยสัมผัสที่อ่อนโยนและน้ำเสียงที่จริงใจ"ท่านต้องการหรือไม่เจ้าคะ ข้ายินดีทำให้ท่านได้เสมอ"

อี้เฟยหลงรับรู้ถึงความอ่อนโยนและน้ำเสียงสั่นเครือของนางพยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย "เสี่ยวซี... เจ้าไม่ได้ทำอะไรผิด...ข้าต่างหากที่..." เสียงเขาขาดหายไปอีกครั้งไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกที่ตีกันอยู่ในอกได้อย่างไร ความหึงหวงที่กัดกินใจเมื่อเห็นภาพบาดตาบาดใจเมื่อคืนความปรารถนาที่ไม่ถูกเติมเต็ม และความกลัวว่าจะสูญเสียนางไปให้ผู้อื่นมันหนักอึ้งจนเขากลัวจะระเบิดออกมา

นางกล่าวกับอี้เฟยหลงอีกครั้ง"ท่านจำได้ไหมเจ้าค่ะข้าแรกที่พวกเราพบกัน ข้าปีนต้นไม้คิดจะแกล้งท่านท่านจับข้าได้ และตำหนิว่าข้าไม่เป็นกุลสตรี ตอนนั้นข้าเสียใจมากและตอนที่พวกเราแก้พิษปลุกกำหนัดด้วยกันท่านก็ยังเป็นคนแรกของข้าข้ารักท่านพี่เฟยหลงเจ้าค่ะ ไม่ว่าท่านจะไม่รักข้าแล้ว ข้าก็ยังรักท่านหากการที่พวกเราทั้งสี่อยู่ด้วยกันแล้วท่าน

เจ็บปวดข้ายินดีปล่อยท่านไปพบกับหญิงอื่นที่ดีกว่าข้าเจ้าค่ะข้าไม่อยากเห็นท่านเป็นทุกข์" ฮวาเสี่ยวซีกล่าวจบก้มลงจูบปากอี้เฟยหลง

ริมฝีปากนุ่มของนางสัมผัสกับเขาอย่างอ่อนโยนอี้เฟยหลงตัวแข็งทื่อในตอนแรก แต่ไม่นานก็ยอมรับสัมผัสนั้นปล่อยให้ความอ่อนโยนของนางซึมซับเข้ามาในหัวใจเขาไม่เคยคิดเลยว่าถ้อยคำเหล่านี้จะออกจากปากนางได้น้ำตาของฮวาเสี่ยวซีรินไหลลงมาอาบแก้มขณะที่จูบเขา ความเจ็บปวดที่แสดงออกอย่างชัดเจนของนางทำให้หัวใจของอี้เฟยหลงบีบรัดเขาเกลียดตัวเองที่ทำให้คนรักของเขาต้องเสียใจมากขนาดนี้

อี้เฟยหลงยกมือขึ้นประคองใบหน้าของฮวาเสี่ยวซีอย่างแผ่วเบาผละจูบออกช้าๆดวงตาแดงก่ำของเขาจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาของนาง"เสี่ยวซี... เจ้าพูดอะไรออกมา... ใครบอกว่าข้าไม่รักเจ้า"เสียงของเขาแหบพร่าเต็มไปด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน"ข้าไม่เคยคิดจะปล่อยเจ้าไปให้ใครทั้งนั้น...ไม่ว่าจะเป็นใครหน้าไหนก็ตาม" เขา

พยายามกลั้นอารมณ์ที่ปั่นป่วนไว้ในอกดึงร่างบางเข้ามากอดแน่นราวกับกลัวว่านางจะหายไป"สิ่งที่ข้าเจ็บปวดไม่ใช่เพราะเจ้า แต่เพราะ... ข้ากลัวข้ากลัวว่าข้าจะไม่ใช่คนเดียวในใจเจ้าอีกต่อไป... ข้ามันเห็นแก่ตัว...ข้าอยากครอบครองเจ้าไว้เพียงผู้เดียว...ทั้งที่รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ในตอนนี้"

เขาฝังใบหน้าลงกับเรือนผมนุ่มของนางสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคย "เรื่องค่ำคืนที่ผ่านมา...ข้าแค่ต้องการเวลาทำใจ... ไม่ใช่เพราะข้าไม่รักเจ้าแต่เป็นเพราะความรู้สึกหลากหลายที่เข้ามาพร้อมกัน... ทั้งความรัก ความหึงหวงและ

ความต้องการที่ไม่สิ้นสุด..." อี้เฟยหลงกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีกพยายามสื่อถึงความจริงใจทั้งหมดที่เขามี"อย่าพูดว่าจะปล่อยข้าไปอีกนะเสี่ยวซี...ข้าจะไม่มีวันปล่อยเจ้าไปแน่นอน"

"ท่านรังเกียจว่าข้ามี...กับอี้หานเฟิงกับฝ่าบาทด้วย ท่านรังเกียจว่าข้าไม่ได้มีแต่ท่านเท่านั้นข้าผิดหรือเจ้าค่ะที่ข้าจำเรื่องราวของเราสองคนไม่ได้เลยทำให้ข้าเป็นภรรยาของเสด็จอาของท่าน และยังมีเจ้าอ้วนน้อยด้วย ท่าน...ข้าเสียใจที่ไม่อาจจะมอบกายมอบใจให้ท่านเพียงคนเดียวเสียแล้วถึงอย่างไรข้าก็รักท่านเช่นเดียวกับพวกเขาทั้งสอง ข้ารักท่านจริงๆ

เฟยหลงท่านเป็นรักแรกของข้า" ฮวาเสี่ยวซีกล่าวจบ หันหลังลงจากเตียงหยิบผ้าห่มบางๆ มาห่อกายแล้วเดินออกจากห้องนอนใหญ่ไป ปล่อยให้อี้เฟยหลงอยู่ตามลำพัง

ร่างสูงใหญ่ของอี้เฟยหลงทรุดลงบนเตียงเขาจ้องมองประตูที่เพิ่งปิดลงช้าๆ ดวงตาแดงก่ำจับจ้องไปยังความว่างเปล่า ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องอีกครั้งแต่คราวนี้มันหนักอึ้งกว่าเดิมหลายเท่าความเจ็บปวดที่เขาพยายามกดทับไว้ทั้งหมดปะทุขึ้นมาไม่มีฮวาเสี่ยวซีคอยกอดปลอบอีกแล้ว

"ไม่..."เสียงทุ้มแหบพร่าหลุดออกมาจากลำคอ เขายกมือขึ้นกุมขมับพยายามสลัดภาพความทรงจำเมื่อคืนออกไป ภาพของนางที่อยู่กับคนอื่นมันเสียดแทงใจเขาจนเจ็บร้าวไปทั่วทั้งอก

เขาไม่ใช่คนที่ไม่ยอมรับความจริงอี้เฟยหลงรู้ดีว่าฮวาเสี่ยวซีได้มอบหัวใจของนางให้กับทั้งอี้หานเฟิงและฮ่องเต้ไปแล้ว

และเขาก็ไม่สามารถบังคับให้นางเลือกได้ แต่การที่ต้องเห็นนางอยู่กับคนอื่นซ้ำยังต้องแบ่งปันความรักจากนางนั้น มันช่างทรมานยิ่งกว่าความตาย

"รักแรกงั้นหรือ..."เขากล่าวเสียงแผ่วเบา ประชดประชันกับโชคชะตาที่เล่นตลกจูบแรกสัมผัสแรกที่เขามอบให้ กลับกลายเป็นเพียงเศษเสี้ยวหนึ่งในชีวิตของนางไปแล้ว

อี้เฟยหลงกำหมัดแน่น กล้ามเนื้อแข็งเกร็งไปทั่วทั้งร่างความรู้สึกผิดหวัง ความอิจฉาริษยา และความเสียใจถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อนเขาไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะทำใจยอมรับเรื่องทั้งหมดนี้ได้เขาทำได้เพียงนอนนิ่งอยู่บนเตียงจมดิ่งสู่ห้วงแห่งความทุกข์ระทมที่กัดกินหัวใจไปช้าๆ