สรรพธาตุสังหารเทพ

        หลังจากที่สวี่หยุนทำการสังหารหวงเลี่ยงแล้วทั้งเขาและหลินเสี่ยวโหยวจึงเริ่มเดินทางเข้าไปในส่วนลึกของถํ้า..ยิ่งสวี่หยุนเดินเข้าไปลึกเท่าไหร่ธาตุวารีในอากาศก็เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ..สวี่หยุนเดินไปได้สักพักเขาก็พบกับหญ้าดารานํ้าเงินพร้อมกับแหล่งนํ้าที่ไม่ได้กว้างมากนัก..

        "เสี่ยวโหยวรออยู่ตรงนี้ก่อนเข้าใจหรือไม่? หากไม่มีอันตรายใดๆข้าจะกลับมารับเสี่ยวโหยวเอง.." สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน..

        "อื้ม! ข้าเข้าใจแล้วพี่ชาย!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาด้วยท่าทีน่ารักน่าเอ็นดู..สวี่หยุนเห็นท่าทีของเด็กสาวก็ยกมือขึ้นมาลูบหัวของเด็กสาวอย่างนุ่มนวลพร้อมกับวางหลินเสี่ยวโหยวลงกับพื้น..

        สวี่หยุนเดินไปทางแอ่งนํ้าขนาดเล็กด้วยท่าทีระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง..สวี่หยุนเดินไปจนถึงริมนํ้าก่อนจะนำมือของตนเองจุ่มลงไปในนํ้า...ทันทีที่สวี่หยุนนำมือจุ่มลงไปในนํ้าเขาก็แสดงสีหน้าตกตะลึงเพราะความเข้มข้นของธาตุวารีในนํ้า..สวี่หยุนสงบสติอย่างรวดเร็วก่อนจะเริ่มสำรวจรอบๆ..นอกจากแอ่งนํ้าขนาดเล็กกับหญ้าดารานํ้าเงินหนึ่งต้นก็ไม่มีสิ่งอื่นเลยในถํ้าแห่งนี้..สวี่หยุนเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าแอ่งนํ้าก่อนจะยืนครุ่นคิดอยู่สักพัก..

        'ไม่มีสิ่งใดเลยในถํ้านี้นอกจากแอ่งนํ้าเล็กๆกับหญ้าดารานํ้าเงิน..งั้นทำไมแอ่งนํ้านี้ถึงมีธาตุวารีจำนวนมหาศาลได้?' สวี่หยุนครุ่นคิดออกมาเล้กน้อยก่อนจะตัดสินใจค่อยๆก้าวเท้าลงไปในแอ่งนํ้าขนาดเล็ก..สวี่หยุนตกใจจนเกือบจะเสียการทรงตัวเล็กน้อยเมื่อพบว่าเท้าเขาเหยียบไม่ถึงพื้น..สวี่หยุนรีบชักเท้ากลับมาอย่างรวดเร็วก่อนจะจ้องมองแอ่งนํ้าขนาดเล็กอีกครั้ง..เขามั่นใจว่ามองเห็นก้นของแอ่งนํ้าขนาดเล็กได้อย่างชัดเจนแถมมันยังตื้นเป็นอย่างยิ่ง..

        สวี่หยุนหยิบเอาก้อนหินก้อนหนึ่งจากข้างๆแอ่งนํ้าก่อนจะโยนมันลงไปในแอ่งนํ้า..สวี่หยุนจ้องมองดูก้อนหินนั้นโดยที่ไม่กระพริบตาแม้แต่น้อย..แต่เมื่อมันสัมผัสกับใต้แอ่งนํ้าสวี่หยุนก็ตกตะลึงไปในทันที..มันทะลุใต้ก้นแอ่งนํ้าไปราวกับไม่ได้สัมผัสอะไรเลยสักนิด! สวี่หยุนยืนตัวแข็งทื่อไปเป็นเวลานานก่อนจะเริ่มสงบสติอารมณ์ของตนเองให้กลับมาดังเดิม..

        "...นี่มันคืออะไรกันแน่? มันเป็นภาพลวงตา? แล้วใต้นั้นมันคืออะไร?" สวี่หยุนยิงคำถามออกมารัวๆด้วยความสงสัยก่อนที่เขาจะส่ายหัวอย่างจนปัญญา..สวี่หยุนเลือกที่จะเดินกลับมาหาหลินเสี่ยวโหยวก่อนที่ตนเองจะลงไปสำรวจด้านใต้นั้น..ถึงแม้มันจะอันตรายเป็นอย่างยิ่งแต่สวี่หยุนก็เลือกที่จะลงไปข้างใต้นั้นอย่างแน่นอน..เขาเดินทางมาตั้งไกลไม่ใช่เพื่อหญ้าดารานํ้าเงินแต่อย่างใด..สวี่หยุนมาเพื่อหวังจะเพิ่มระดับความเข้าใจธาตุวารีของตนเอง!

        "..เสี่ยวโหยว..ข้าจะต้องไปสำรวจบางสิ่ง..บางทีมันอาจจะอันตรายเป็นอย่างยิ่ง..เสี่ยวโหยวเข้าไปอยู่ในมิติศิลาก่อนได้หรือไม่?" สวี่หยุนกล่าวถามหลินเสี่ยวโหยวด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน..

        "..ข้าพึ่งออกมาจากมิติศิลาเอง..แต่ถ้าพี่ชายบอกว่ามันอันตรายข้าก็จะเชื่อพี่ชาย!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาด้วยสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าอย่างรวดเร็วเป็นสดใสดังเดิม..

        "ข้ารู้ว่าเสี่ยวโหยวต้องไม่พอใจ..ขอบคุณเสี่ยวโหยวมากจริงๆที่เชื่อฟังข้า.." สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมกับยกมือขึ้นมาลูบหัวของหลินเสี่ยวโหยวอย่างนุ่มนวล..

        "อืม..กลับไปที่เมืองแล้วพี่ชายต้องอุ้มเสี่ยวโหยวทั้งวันเลยนะ!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มน่ารักน่าเอ็นดูก่อนจะเข้ามากอดสวี่หยุนในทันที..สวี่หยุนหัวเราะออกมาเพราะคำพูดของเด็กสาวก่อนจะหยิบเอาแผ่นศิลาออกมาทำให้รอยแยกระหว่างมิติอยู่เบื้องหน้าสวี่หยุนในขณะนี้...

        "พี่ชาย..ระวังตัวด้วย!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาขณะที่กำลังเดินเข้าไปในมิติศิลา..สวี่หยุนยิ้มออกมาก่อนจะผงกหัวรับคำของหลินเสี่ยวโหยว..

        หลังจากหลินเสี่ยวโหยวเข้าไปในมิติศิลาสวี่หยุนก็ปรับอารมณ์ของตนเองให้กลายเป็นสงบนิ่งก่อนจะเดินไปที่ริมแอ่งนํ้าอีกครั้ง..

        "ถึงแม้ข้าจะไม่ได้ต้องการมันเลย..แต่ในเมื่อข้าสังหารหวงเลี่ยงที่เป็นศิษย์สายในของสำนักกระบี่ล่องนภาไปแล้วก็ช่วยไม่ได้..ปล่อยมันไว้ตรงนี้ก็เสียของด้วย.." สวี่หยุนถอนหายใจออกมาก่อนจะเดินไปเก็บหญ้าดารานํ้าเงินมาราวกับมันไม่มีค่าอะไรกับเขาเลยแม้แต่น้อย..หลังจากสวี่หยุนเก็บเอาหญ้าดารานํ้าเงินลงไปในผลึกลมปราณธาตุแล้วสวี่หยุนก็มองลงมายังแอ่งนํ้าอีกครั้ง..

        สวี่หยุนยังคงหยิบเอาหินขึ้นมาหนึ่งก้อนโยนลงไปในแอ่งนํ้าเช่นเดิมเพื่อความแน่ใจ..เมื่อสวี่หยุนเห็นก้อนหินจมลงไปใต้ก้นของแอ่งนํ้าอีกครั้งเขาก็ค่อยๆก้าวเท้าลงไปทันที..สวี่หยุนไม่ได้เหยียบถึงพื้นแต่อย่างใดทำให้เขาต้องลงไปในแอ่งนํ้าทั้งตัว..เมื่อสวี่หยุนทะลุใต้ก้นของแอ่งนํ้ามาเขาก็ตกตะลึงในทันที..มันลึกเป็นอย่างยิ่ง!

        ขนาดสวี่หยุนที่มีระดับความเข้าใจธาตุวารีระดับตํ่าทำให้เขาสามารถมองในนํ้าได้อย่างอิสระยังไม่สามารถมองเห็นใต้ก้นของแอ่งนํ้านี้ได้..ถึงแม้ธาตุวารีในนํ้านี้จะหนักหนาเป็นอย่างยิ่งสำหรับสวี่หยุนแต่ตอนนี้สวี่หยุนกลับรู้สึกอยากลงไปสำรวจใต้นั้นเป็นอย่างมาก..สวี่หยุนมีท่าทีลังเลสักพักก่อนที่เขาจะตัดสินใจว่าจะลงไปสำรวจใต้นั้น..หากมีอะไรผิดพลาดเขาก็จะหลบหนีเข้าไปในมิติศิลาในทันที..

        สวี่หยุนเริ่มทำการดำนํ้าลงไปเรื่อยจนได้ระยะ 200 จ้าง..ธาตุวารีรอบๆตัวของสวี่หยุนเข้มข้นขึ้นมาเล็กน้อยแต่ก็ยังไม่สามารถคุกคามสวี่หยุนได้โดยตรงหากสวี่หยุนไม่ได้อยู่ในนํ้านานเกินไป..สวี่หยุนยังคงดำนํ้าลงไปอย่างรวดเร็วจนได้ระยะทาง 500 จ้าง..ธาตุวารีในนํ้าตอนนี้เข้มข้นเป็นอย่างยิ่ง..สวี่หยุนเริ่มแน่นหน้าอกเหมือนกับอยู่ใต้ธาราขนาดใหญ่นานเกินไป..สวี่หยุนมีสีหน้าลังเลขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะกัดฟันแน่นและดำนํ้าต่อไป..ตอนนี้ระดับความเข้าใจธาตุวารีของสวี่หยุนสามารถอยู่ใต้ธาราขนาดใหญ่นั่นได้ถึง 7 วันแล้ว..แต่ที่นี่สวี่หยุนเพียงพึ่งมาเขาก็รู้สึกแน่นหน้าอกแล้ว...

        สวี่หยุนยังคงดำนํ้าต่อไปจนได้ระยะ 800 จ้างตอนนี้สวี่หยุนเริ่มมองเห็นใต้ก้นของแอ่งนํ้าแล้ว..มันอยู่ห่างอีกเพียงแค่ 200 จ้างแต่ธาตุวารีในอากาศทั้งเข้มข้นและหนาแน่นเป็นอย่างยิ่ง..ธาตุวารีในนํ้าตอนนี้ราวกับเก็บเข็มเล็กๆจำนวนมหาศาลกำลังทิ่มแทงมาที่สวี่หยุน..สวี่หยุนเริ่มมีสีหน้าเจ็บปวดขึ้นมาก่อนจะเกิดความลังเลขึ้นมาอีกครั้ง..

        'บัดซบ! ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร..ข้ามาถึงขนาดนี้แล้วก็ขอทำให้ถึงที่สุด!' สวี่หยุนสบทออกมาในใจก่อนจะตั้งมั่นแน่วแน่แล้วว่าเขาต้องไปถึงใต้ก้นของแอ่งนํ้านี้ให้ได้..

        ผ่านไปเพียงไม่กี่อึดใจตอนนี้สวี่หยุนก็มาถึงใต้ก้นของแอ่งนํ้านี้แล้ว..สวี่หยุนพบเห็นสิ่งของที่เหมือนก้อนหินก้อนหนึ่งที่มีสีฟ้าครามกำลังเรืองแสงสีครามออกมา..บนก้อนหินมีรอยแตกเล็กๆอยู่ด้วย..เมื่อสวี่หยุนมองเห็นก้อนหินสีครามก้อนนั้นเขาก็รู้ได้ในทันทีว่าธาตุวารีจำนวนมหาศาลกำลังพุ่งออกมาจากหินก้อนนั้น..

        ตอนนี้สวี่หยุนราวกับมีกระบี่นับพันกำลังเสียบร่างของเขาซํ้าไปซํ้ามาราวกับว่าธาตุวารีในร่างของเขากำลังจะแตกสลายไปได้ทุกเมื่อ..สวี่หยุนกระอักโลหิตออกมาเล็กน้อยก่อนจะก้าวเดินไปยังหินก้อนนั้นอย่างยากลำบาก..ยิ่งสวี่หยุนก้าวเดินเข้าใกล้หินก้อนนั้นมากเท่าไหร่ธาตุวารีในนํ้าก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้นจนกระทั่งทุกก้าวของสวี่หยุนจะทำให้สวี่หยุนกระอักโลหิตออกมา..

        สวี่หยุนเดินมาอยู่หน้าก้อนหินสำครามอย่างยากลำบากก่อนจะยื่นแขนที่สั่นสะท้านไปทางก้อนหินสีครามและคว้ามันมาถือไว้ในมือ..สวี่หยุนหยิบเอาแผ่นศิลาออกมาอย่างรวดเร็วก่อนจะตั้งปลายทางของรอยแยกมิติเป็นลำธารที่อยู่ไม่ไกลมากนักกับกระท่อมที่หลินเสี่ยวโหยวอยู่..เมื่อรอยแยกมิติปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของสวี่หยุนเขาก็โยนก้อนหินสีครามเข้าไปในรอยแยกทันทีก่อนจะกระอักโลหิตออกมาอีกครั้งและเกือบจะหมดสติไปเพราะธาตุวารีในตัวของสวี่หยุนใกล้จะแตกสลายแล้ว..

        โชคยังดีที่เมื่อรอยแยกปิดลงธาตุวารีในนํ้าก็เริ่มเบาบางลงไปในทันที..ผ่านไปเพียงสามอึดใจนํ้าที่สวี่หยุนอยู่ก็เหลือธาตุวารีอยู่เล็กน้อยเท่านั้น..ถึงแม้จะเหลืออยู่เพียงเล็กน้อยแต่ธาตุวารีในตัวของสวี่หยุนในตอนนี้อ่อนแอเป็นอย่างยิ่ง..เขาทนไม่ได้เกิน 1 เค่ออย่างแน่นอน..สวี่หยุนกัดปลายลิ้นตัวเองเล็กน้อยเพื่อเรียกสติกลับมาก่อนจะตั้งปลายทางของรอยแยกมิติใหม่เป็นกระท่อมที่หลินเสี่ยวโหยวอยู่..เมื่อรอยแยกปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของสวี่หยุนเขาก็ใช้แรงทั้งหมดในการตะเกียกตะกายเข้าไปในรอยแยกมิติทันที..

        "พี่ชาย!!" หลินเสี่ยวโหยวที่นั่งอยู่บนเตียงพบเห็นสวี่หยุนออกมาจากรอยแยกมิติก็ตื่นตกใจไปในทันทีก่อนจะรีบพุ่งเข้ามาพยุงสวี่หยุน..สวี่หยุนในแรงทั้งหมดในการปิดรอยแยกมิติก่อนจะหันมายิ้มให้หลินเสี่ยวโหยวเล็กน้อยก่อนจะหมดสติไป...

        ถึงแม้ธาตุวารีในร่างของสวี่หยุนจะยังไม่ได้แตกสลายไปแต่มันก็บาดเจ็บหนักเป็นอย่างยิ่ง..สวี่หยุนต้องใช้เวลาพักฟื้นหลายวันก่อนจะฟื้นฟูธาตุวารีในร่างของตนเองให้กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง..

        ผ่านไปสองชั่วยามสวี่หยุนก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก..ถึงร่ายกายของสวี่หยุนจะฟื้นฟูขึ้นมาอย่างมากแล้วแต่ธาตุวารีของสวี่หยุนในตอนนี้ยังบาดเจ็บหนักอยู่..สวี่หยุนในตอนนี้คงจะใช้วรยุทธธาตุวารีทั้งหลายได้อ่อนกำลังลงแถมยังไม่สามารถคงสภาพหยดนํ้าในอากาศให้กลายเป็นกระบี่นํ้าได้ด้วยเช่นกัน...

        "พี่ชาย! พี่ชาย!!" หลินเสี่ยวโหยวที่กำลังร้องไห้อยู่ข้างๆเตียงไม้กล่าวออกมาด้วยสีหน้ายินดีเป็นอย่างยิ่งเมื่อเห็นสวี่หยุนที่ถูกนางลากมาบนเตียงตื่นขึ้นมา..

        "..เสี่ยวโหยว..ข้าขอโทษที่ทำให้เสี่ยวโหยวตกใจ.." สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มรู้สึกผิด..

        "พี่ชาย..ข้านึกว่าท่านจะเป็นอะไรไปซะแล้ว.." หลินเสี่ยวโหยวขึ้นมาบนเตียงไม้ก่อนจะกอดสวี่หยุนทั้งๆที่ยังร้องไห้อยู่..

        "อืม..ถึงจะยังไม่ได้ไปเยี่ยมยมบาลแต่ก็ยังนับว่าแย่อยู่นะ.." สวี่หยุนกล่าวออกมาด้วยความขำขันเล็กน้อย..ถึงจะยังไม่ได้ตกตายไปแต่ก็นับว่ารอบนี้อันตรายเป็นอย่างยิ่งจริงๆ..หากสวี่หยุนสลบไปหลังจากโยนก้อนหินสีครามเข้าไปในรอยแยกมิติเขาก็ต้องตกตายอย่างแน่นอน..

        เวลาผ่านไปสักพักในที่สุดหลินเสี่ยวโหยวก็เริ่มใจเย็นลงได้ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองสวี่หยุนพร้อมรอยยิ้ม..

        "ถึงแม้พี่ชายจะได้รับบาดเจ็บมา..แต่พี่ชายไม่ตายไปก็ดีแล้ว..แต่รอบหน้าพี่ชายต้องระมัดระวังกว่านี้เข้าใจหรือไม่!?" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาราวกับมารดากำลังสั่งสอนบุตรชายของตนเอง..

        "อะ..อ่า..ข้าสัญญาว่ารอบหน้าจะระมัดระวังมากกว่านี้.." สวี่หยุนรู้สึกละอายตนเองเล็กน้อยที่ต้องถูกหลินเสี่ยวโหยวสั่งสอนเช่นนี้..

        "ข้าหวังว่าพี่ชายจะรักษาสัญญา!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มน่ารักน่าเอ็นดูก่อนจะกอดสวี่หยุนแน่น..สวี่หยุนเห็นท่าทางของเด็กสาวก็ยิ้มออกมาเช่นกันก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบหัวของเด็กสาวอย่างนุ่มนวล..

        "อ้ะ! ใช่แล้วพี่ชาย..ก่อนที่พี่ชายจะเข้ามาที่นี่เพียงสักครู่จู่ๆอากาศที่นี่ก็สบายตัวเหมือนกับที่ป่าข้างนอกนั่นเลย!!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาด้วยสีหน้าตกตะลึง..

        "อืม..ข้าเป็นคนทำให้อากาศเป็นเช่นนี้เองเพราะเห็นว่าเสี่ยวโหยวชอบ.." สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มซับซ้อนยากอธิบาย..สวี่หยุนไม่ได้บอกเหตุผลที่แท้จริงออกมาให้หลินเสี่ยวโหยวต้องวิตกกังวล..ถึงในอากาศจะมีธาตุวารีอยู่หนาแน่นกว่าข้างนอกแต่มันก็ไม่เพียงพอที่จะทำร้ายธาตุวารีในร่างสวี่หยุน..แต่มันกลับถูกสวี่หยุนดูดซับเข้าไปเพื่อช่วยเหลือในการฟื้นฟูธาตุวารีของเขา..

        "หืม? ข้าว่าพี่ชายต้องโกหกข้าแน่ๆเลย..มันคงเกี่ยวกับที่พี่ชายบาดเจ็บขนาดนี้ใช่หรือไม่?" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาด้วยความสงสัยขณะจ้องมองสวี่หยุนราวกับกำลังจับพิรุธอยู่..

        "อะ..อ่า..มันเกี่ยวข้องกันจริงๆ.." สวี่หยุนก้มหน้าลงพร้อมถอนหายใจออกมา..ถึงแม้จะถูกหลินเสี่ยวโหยวรู้ว่าโกหกอีกครั้งแต่รอบนี้เด็กสาวไม่ได้ล่วงรู้ได้อย่างทะลุปรุโปร่งก็นับว่าสวี่หยุนมีพัฒนาการในการโกหกหลินเสี่ยวโหยวเพิ่มขึ้นไม่มากก็น้อย..

        "พี่ชายชอบโกหกข้าอยู่เรื่อยเลย..แต่ถึงเป็นอย่างนั้นข้าก็ยังชอบพี่ชายอยู่ดี!!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มสดใสก่อนจะซุกหัวเข้ามาที่อกของสวี่หยุน..

     -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------