แผนชิงรักอาจารย์หญิง

หลังจากค่ำคืนแห่งบทเรียนลับในห้องหนังสือของบิดา โลกของหลี่เหมยก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ภาพบทรักอันเร่าร้อนระหว่างใต้เท้าหลี่กับซูซินยังคงตราตรึงอยู่ในห้วงความคิดของนาง ความรู้สึกที่หลากหลายถาโถมเข้าใส่นาง ทั้งความตกใจ ความสับสน และความอยากรู้อยากเห็นที่ไม่อาจห้ามใจได้

นางนอนไม่หลับในคืนนั้น ร่างกายยังคงสั่นเครือจากประสบการณ์ที่เพิ่งผ่านไป ทุกครั้งที่นางหลับตา ภาพของซูซินที่บิดเร่าด้วยความสุขสมก็ปรากฏขึ้นมา เสียงครางหวานหูที่เล็ดลอดออกมาจากลำคอของนางยังคงก้องอยู่ในหู และสิ่งที่ทำให้นางสับสนที่สุดคือ ในจินตนาการของตัวเอง นางได้แทนที่ตัวเองเป็นซูซิน และบิดาก็ยังคงเป็นบุรุษที่มอบความสุขให้นาง

เมื่อแสงอรุณส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา หลี่เหมยลุกขึ้นด้วยความรู้สึกที่หนักหน่วง นางมองตัวเองในกระจก ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาบวมจากการร้องไห้และความสับสน นางไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับบิดาและซูซินอย่างไรในวันนี้

ขณะที่นางแต่งตัวเตรียมไปเรียนกับเหวินเซียน ความคิดต่างๆ วนเวียนอยู่ในหัว นางเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่า ความรักที่แท้จริงควรเป็นอย่างไร ควรจะเป็นความรักที่อ่อนโยนและบริสุทธิ์อย่างที่นางเคยฝันไว้กับเหวินเซียน หรือควรจะเป็นความปรารถนาที่เร่าร้อนและดุดันอย่างที่นางเห็นระหว่างบิดากับซูซิน

วันรุ่งขึ้น หลี่เหมยยังคงไปเรียนกับบัณฑิตเหวินเซียนที่ศาลากลางสวนเช่นเดิม แต่นางรู้สึกว่าสายตาที่มองเหวินเซียนนั้นเปลี่ยนไป นางยังคงเข้าหาเขาในฐานะลูกศิษย์ที่อ่อนหวานและน่ารัก แต่ในใจของนางกลับเริ่มเปรียบเทียบเขากับใต้เท้าหลี่ผู้เป็นบิดา

เหวินเซียนยังคงเป็นบัณฑิตหนุ่มผู้สุภาพอ่อนโยนเช่นเดิม เขานั่งอยู่ใต้ร่มไผ่ที่โอนอ่อนไหวไปตามสายลม ใบหน้าขาวซีดของเขาดูสงบเสงี่ยม ดวงตาใสสะอาดเต็มไปด้วยความรู้และคุณธรรม เขาสอนสั่งนางด้วยความเมตตาและอดทน ทุกคำพูดของเขาล้วนแล้วแต่เต็มไปด้วยความรู้และคุณธรรม เสียงพูดเบาๆ ของเขาเหมือนสายน้ำใสที่ไหลเซาะ แต่ในสายตาของหลี่เหมย ความสุภาพอ่อนโยนของเขากลับดูจืดชืดและไร้ชีวิตชีวา เมื่อเทียบกับพละกำลังและความเร่าร้อนที่นางเห็นบิดากระทำต่อซูซิน

นางเริ่มสังเกตรายละเอียดของเหวินเซียนมากขึ้น มือที่ขาวเนียนและนุ่มนวลของเขา ซึ่งไม่เคยทำงานหนัก ไม่มีแผลเป็นหรือรอยขรุขระใดๆ ต่างจากมือใหญ่และแข็งแกร่งของบิดาที่เต็มไปด้วยพลังและความมั่นใจ รอยยิ้มที่เจียมเนื้อเจียมตัวของเขา ซึ่งไม่เคยแสดงความปรารถนาหรือความต้องการใดๆ ต่างจากรอยยิ้มมุมปากของบิดาที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์และความมั่นใจ แววตาที่เต็มไปด้วยความประหม่าเมื่อนางเข้าใกล้ และท่าทางที่พยายามรักษาระยะห่างจากนาง ราวกับกลัวว่าจะทำผิดกฎเกณฑ์ทางศีลธรรม

สิ่งเหล่านี้ทำให้นางรู้สึกว่าเหวินเซียนนั้นช่างแตกต่างจากบิดาของนางราวฟ้ากับเหว ใต้เท้าหลี่เป็นบุรุษที่เต็มไปด้วยอำนาจ ความเด็ดขาด และความมั่นใจในตนเอง เขาไม่เคยลังเลในการแสดงความต้องการของตัวเอง ไม่เคยกลัวที่จะก้าวข้ามขอบเขตที่สังคมกำหนดไว้ ทุกการกระทำของเขาล้วนแล้วแต่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนและดุดัน ซึ่งเป็นสิ่งที่เหวินเซียนไม่มี

ความคิดเหล่านี้ทำให้หลี่เหมยเกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมา นางอยากรู้ว่าเหวินเซียนมีด้านที่ซ่อนเร้นอยู่หรือไม่ มีความปรารถนาและความเร่าร้อนที่ซ่อนอยู่ใต้ภาพลักษณ์ของบัณฑิตผู้สุภาพหรือไม่ นางตัดสินใจที่จะทดสอบเขา

"ท่านอาจารย์เจ้าคะ" หลี่เหมยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา ขณะที่ค่อยๆ เลื่อนเก้าอี้ของตัวเองเข้าไปใกล้เขามากขึ้น "ท่านอาจารย์คิดว่าความรักที่แท้จริงเป็นอย่างไรเจ้าคะ"

เหวินเซียนรู้สึกประหลาดใจกับคำถามของนาง เขายกสายตาขึ้นจากหนังสือที่กำลังอ่านอยู่ แววตาเต็มไปด้วยความสับสน "ความรักที่แท้จริงหรือขอรับคุณหนูหลี่เหมย" เขากล่าวด้วยเสียงที่สั่นเล็กน้อย "ข้าน้อยคิดว่าความรักที่แท้จริงคือความเมตตา ความเข้าใจ และความเสียสละให้แก่กันและกันขอรับ เป็นความรู้สึกที่บริสุทธิ์และสูงส่ง ไม่ปนเปื้อนด้วยกิเลสตัณหา"

หลี่เหมยยิ้มอย่างขมขื่น คำตอบของเขาช่างจืดชืดและไร้ชีวิตชีวาเหลือเกิน "เช่นนั้นหรือเจ้าคะ" นางกล่าวขณะที่เอนตัวเข้าไปใกล้เขามากขึ้น จนกระทั่งกลิ่นหอมจากผมของนางลอยมาถึงจมูกของเขา "แต่ศิษย์คิดว่าความรักที่แท้จริงอาจจะเร่าร้อนและดุดันกว่านั้นเจ้าค่ะ อาจจะเป็นความรู้สึกที่ทำให้คนเราอยากสัมผัสและครอบครองกันและกัน"

คำพูดของหลี่เหมยทำให้เหวินเซียนรู้สึกสับสน เขาถอยหลังเล็กน้อย ใบหน้าแดงก่ำขึ้นมา "คุณหนูหลี่เหมยหมายความว่าอย่างไรหรือขอรับ" เขาถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ "ความรักไม่ควรจะเป็นเช่นนั้น ความรักควรจะบริสุทธิ์และสูงส่ง"

หลี่เหมยไม่ตอบทันที นางเพียงแต่ยิ้มอย่างมีเลศนัย ดวงตาคู่สวยจ้องมองเขาอย่างเจาะลึก นางเห็นความกระวนกระวายในแววตาของเขา เห็นวิธีที่เขาพยายามหลีกเลี่ยงสายตาของนาง เห็นวิธีที่มือของเขาสั่นเล็กน้อยขณะที่จับหนังสือ

นางตัดสินใจที่จะรุกเร้าเขาหนักขึ้น เพื่อดูว่าเขาจะมีความ "ดุดัน" ซ่อนอยู่บ้างหรือไม่ นางแกล้งตั้งคำถามที่ลึกซึ้งและยั่วยวน เพื่อบีบให้บัณฑิตหนุ่มแสดงตัวตนที่แท้จริงออกมา

"ท่านอาจารย์เจ้าคะ" หลี่เหมยกล่าวพร้อมกับขยับเข้าไปใกล้เหวินเซียนมากขึ้น จนลมหายใจของนางรดต้นคอของเขา นางจงใจให้แขนของตัวเองแตะแขนของเขาเบาๆ "ท่านอาจารย์เคยรู้สึกถึงความปรารถนาที่รุนแรงจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้บ้างหรือไม่เจ้าคะ เคยอยากสัมผัสใครสักคนจนรู้สึกเหมือนหัวใจจะระเบิดหรือไม่เจ้าคะ"

เหวินเซียนสะดุ้งเล็กน้อย ใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาจนถึงหู เขารีบผละตัวออกห่างอย่างสุภาพ "คุณหนูหลี่เหมยไม่ควรพูดเรื่องเช่นนี้ขอรับ" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะหนักแน่น แต่กลับฟังดูสั่นเครือ "เราเป็นอาจารย์กับลูกศิษย์กันขอรับ ไม่ควรพูดถึงเรื่องเช่นนี้"

หลี่เหมยสังเกตเห็นความกระวนกระวายในท่าทางของเขา วิธีที่เขาหลีกสายตา วิธีที่เขาจับหนังสือแน่นขึ้น และที่สำคัญที่สุดคือ วิธีที่เขาไม่ได้ลุกขึ้นหนีไปทันที นั่นหมายความว่าส่วนหนึ่งของเขาสนใจในสิ่งที่นางพูด

"เช่นนั้นหรือเจ้าคะ" หลี่เหมยกล่าวด้วยเสียงที่เย้ายวนขึ้น นางเอื้อมมือไปแตะมือของเขาเบาๆ "แต่ศิษย์คิดว่าท่านอาจารย์กำลังปิดบังความรู้สึกบางอย่างอยู่เจ้าค่ะ ศิษย์เห็นวิธีที่ท่านมองศิษย์ เห็นวิธีที่ท่านพยายามรักษาระยะห่าง แต่ในแววตาของท่านมีบางอย่างที่มากกว่าความเคารพต่อลูกศิษย์"

เหวินเซียนรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า เขาดึงมือออกจากการสัมผัสของนางอย่างรวดเร็ว "คุณหนู... คุณหนูพูดอะไรขอรับ" เขาพูดด้วยเสียงที่แหบแห้ง "ข้าน้อยไม่เข้าใจ"

แต่หลี่เหมยเห็นความจริงในแววตาของเขา นางเห็นความปรารถนาที่เขาพยายามซ่อนไว้ เห็นวิธีที่เขามองร่างกายของนางแล้วรีบหันหน้าหนี เห็นวิธีที่เขาหายใจหอบเมื่อนางเข้าใกล้

"ท่านอาจารย์เจ้าค่ะ" นางกระซิบเบาๆ ขณะที่เอนตัวเข้าไปใกล้เขามากขึ้น "ศิษย์รู้ว่าท่านรู้สึกอย่างไรกับศิษย์ ศิษย์เห็นวิธีที่ท่านมองศิษย์เมื่อคิดว่าศิษย์ไม่ทันสังเกต เห็นวิธีที่ท่านกลั้นหายใจเมื่อศิษย์เข้าใกล้ ทำไมท่านไม่ยอมรับความรู้สึกของตัวเองเล่า"

คำพูดของหลี่เหมยทำให้เหวินเซียนรู้สึกสับสนและหวั่นไหว เขารู้สึกถึงความกดดันและความเปลี่ยนแปลงในแววตาของคุณหนูหลี่เหมยที่ดูจะ "ท้าทาย" และ "เรียกร้อง" มากกว่าเดิม จนเขาเริ่มทำตัวไม่ถูก เขารู้สึกผิดต่อซูซิน แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าความงามและความเย้ายวนของหลี่เหมยนั้นช่างน่าดึงดูดใจเหลือเกิน

"ข้าน้อย... ข้าน้อยแต่งงานกับซูซินแล้ว" เขาพูดด้วยเสียงที่สั่นเครือ "ข้าน้อยไม่ควรมีความรู้สึกเช่นนี้กับใคร"

หลี่เหมยยิ้มอย่างเข้าใจ "แต่ท่านก็มีความรู้สึกเช่นนั้นใช่หรือไม่เจ้าคะ" นางถาม "ท่านอยากสัมผัสศิษย์ใช่หรือไม่เจ้าคะ"

เหวินเซียนไม่สามารถตอบได้ เขาเพียงแต่จ้องมองหน้านางด้วยความปรารถนาและความขัดแย้งที่ปะปนกัน

หลี่เหมยรอคำตอบจากเขาอยู่นาน แต่สิ่งที่นางได้รับกลับเป็นเพียงความเงียบและการหลีกเลี่ยง เหวินเซียนไม่กล้าที่จะแสดงความรู้สึกที่แท้จริงของเขาออกมา ไม่กล้าที่จะก้าวข้ามขอบเขตที่สังคมกำหนดไว้ ไม่กล้าที่จะทำตามความปรารถนาของตัวเอง

หลังจากบทเรียนที่น่าผิดหวังนั้น หลี่เหมยเดินกลับบ้านด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วน ความขัดแย้งในใจของนางเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างรุนแรง นางยังคงโหยหาความรักที่แสนดีจากเหวินเซียน ความรักที่บริสุทธิ์และสูงส่งที่นางเคยฝันไว้ แต่อีกใจกลับเริ่มเสพติดความตื่นเต้นเร้าใจที่ได้เห็นจากบิดา ความเร่าร้อนและความดุดันที่ทำให้นางรู้สึกมีชีวิตชีวา

นางเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่า ความรักที่แท้จริงควรเป็นอย่างไร ควรจะเป็นความรักที่อ่อนโยนและสุภาพอย่างที่เหวินเซียนเสนอ หรือควรจะเป็นความปรารถนาที่เร่าร้อนและไม่สามารถควบคุมได้อย่างที่นางเห็นระหว่างบิดากับซูซิน

เมื่อนางกลับถึงบ้าน นางเห็นซูซินกำลังสอนเด็กๆ ในสวน ใบหน้าของซูซินดูสงบเสงี่ยมและบริสุทธิ์ ไม่มีร่องรอยใดๆ ของความเร่าร้อนที่นางเห็นในคืนที่แล้ว แต่หลี่เหมยรู้ความจริง นางรู้ว่าใต้ภาพลักษณ์ของอาจารย์หญิงผู้สุภาพนั้น ซูซินเป็นผู้หญิงที่เต็มไปด้วยความปรารถนาและความเร่าร้อน

นางสังเกตเห็นวิธีที่ซูซินมองไปทางห้องทำงานของใต้เท้าหลี่ เห็นรอยยิ้มเล็กๆ ที่เล่นอยู่มุมปากของนาง เห็นวิธีที่นางแตะต้นคอของตัวเองเบาๆ ราวกับกำลังนึกถึงการสัมผัสของใต้เท้าหลี่

ความอิจฉาเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของหลี่เหมย นางอิจฉาที่ซูซินได้รับความรักและความปรารถนาจากบุรุษที่แข็งแกร่งและมั่นใจอย่างบิดา ในขณะที่นางเองกลับติดอยู่กับบุรุษที่อ่อนแอและขี้ขลาดอย่างเหวินเซียน

ในวันต่อๆ มา หลี่เหมยยังคงเฝ้าสังเกตเหวินเซียนต่อไป นางพยายามหาวิธีต่างๆ เพื่อกระตุ้นให้เขาแสดงความดุดันและความเร่าร้อนออกมา นางจงใจแต่งตัวให้เย้ายวนมากขึ้น จงใจเข้าไปใกล้เขามากขึ้น จงใจสัมผัสเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ

บางครั้งนางเห็นประกายของความปรารถนาในแววตาของเขา เห็นวิธีที่เขามองร่างกายของนางแล้วรีบหันหน้าหนี เห็นวิธีที่เขาหายใจหอบเมื่อนางเข้าใกล้ แต่เขาไม่เคยกล้าที่จะทำอะไรมากกว่านั้น

ความผิดหวังของหลี่เหมยเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ นางเริ่มรู้สึกว่าเหวินเซียนไม่ใช่บุรุษที่นางต้องการ เขาไม่สามารถให้ความตื่นเต้นและความเร่าร้อนที่นางปรารถนาได้

ในขณะเดียวกัน นางก็เริ่มมองบิดาด้วยสายตาที่แตกต่างไป นางเริ่มสังเกตความแข็งแกร่งของเขา ความมั่นใจในตัวเอง และวิธีที่เขาไม่เคยลังเลในการทำสิ่งที่ต้องการ นางเริ่มเข้าใจว่าทำไมซูซินถึงยอมทำเช่นนั้นกับเขา เพราะเขาเป็นบุรุษที่แท้จริง บุรุษที่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไรและไม่กลัวที่จะไปเอามา

หลี่เหมยยังคงเฝ้าสังเกตเหวินเซียนต่อไป แต่ตอนนี้นางทำเพื่อความสนุกมากกว่าความหวัง นางหวังว่าสักวันหนึ่งเขาจะแสดงความดุดันและความเร่าร้อนออกมาให้นางเห็น เหมือนกับที่บิดาของนางเคยทำกับซูซิน แต่นางก็ไม่รู้ว่าวันนั้นจะมาถึงหรือไม่ และนางก็ไม่รู้ว่าเมื่อวันนั้นมาถึงแล้ว นางจะยังคงปรารถนาเขาอยู่หรือไม่

เพราะตอนนี้ ใจของนางเริ่มหันไปหาบุรุษที่แข็งแกร่งและมั่นใจกว่า บุรุษที่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไรและไม่กลัวที่จะไปเอามา บุรุษที่สามารถทำให้นางรู้สึกเหมือนผู้หญิงที่แท้จริง

แม้ว่าบุรุษคนนั้นจะเป็นบิดาของนางเองก็ตาม