พลิกตำนานสามก๊ก:ตั๋งฮวง

ตอนที่หนึ่งร้อยสิบห้า เซ็กเธาว์ 4

ลมพัดผ่านข้างหูฝุ่นผงปลิวโปรยดั่งเมฆา

ยอดอาชาวิ่งตัดผ่านสายลม

สภาพรอบข้างกลายเป็นภาพพร่าเลือน

ประสาทสัมผัสของเราตาหูจมูกหรือประสาทสัมผัสที่รู้ตัวไม่ใช่ประสาทสัมผัสทั้งหมดของมนุษย์

เมื่อผมยังไม่สามารถทะลวงขีดจำกัดในด้านพลังของตนเอง

ผมจึงเลือกใช้สิ่งที่ตนเองได้เปรียบจากความรู้ยุตปัจจุบันสัมผัสประสาทสัมผัสของมนุษย์ที่คนในยุคนี้ยังไม่ค่อยจะมีคำอธิบาย

ประสาทสัมผัสในร่างกาย

ร่างกายของเราหัวใจเต้น ย่อยอาหารขับเหงื่อต่างๆได้โดยประสาทสัมผัสที่รู้สึกตัวของเราไม่ต้องสั่งการแบบมีจิตสำนึกเอง

ในช่วงเวลาที่ร่างกายของผมและเซ็กเธาว์กลายเป็นหนึ่งเดียวกันเมื่อเซ็กเธาว์ห้อตะบึงออกมานั้นผมสำรวจร่างกายตนเองและอีกทางหนึ่งก็สำรวจร่างกายเซ็กเธาว์ด้วย

ในร่างกายของเซ็กเธาว์นั้นมีดวงไฟกองหนึ่งอยู่

ไม่ใช่ดวงไฟที่มอดแต่คือดวงไฟที่ร้อนแรงสีแดงที่อยู่กลางใจ

ผมไม่ได้เพิ่มเปลวไฟแต่ขจัดสิ่งที่ขัดขวางการลุกขึ้นของเปลวไฟออกไป

ฮี้

เซ็กเธาว์ยกขาขึ้นสูงกว่าห้าเมตรเมื่อวัดจากความยาวทั้งลำตัว

ฟั่บ ฟั่บ

เซ็กเธาว์สะบัดคราบสีดำออกจากร่างกายของตนเอง

นี่คือวิธีที่ผมยังใช้แผนเดิม

ทั้งสัตว์และคนร่วมมือกัน

เซ็กเธาว์มีร่างกายเหนือธรรมชาติแต่ขาดสติปัญญาของมนุษย์

ผมมีปัญญาของมนุษย์แต่ขาดคุณสมบัติพิเศษของร่างกาย

เมื่อผมขับของเสียอกจากร่างกายก็ทำให้ผมมีร่างกายเนหือมนุษย์ขึ้นแข็งแรงขึ้น ว่องไว สมองดีขึ้น

และเซ็กเธาว์นั้นเองก็ได้ผลลัพธ์เช่นเดียวกัน

เหงื่อที่ไหลออกมาจากคอและรูขุมขนเป็นสีดำ

เซ็กเธาว์ยิ่งวิ่ง ยิ่งเหงื่ออออกยิ่งแข็งแกร่ง

สีขนและกล้ามเนื้อยิ่งขับของเสียออกยิ่งเงางาม

ใกล้เคียงกับม้าสวรรค์ในตำนานเมื่อครานั้น