Puppy Love จดหมายรักระหว่างนายและฉัน (จบ)

        ในวันถัดมาชวีเสี่ยวปอถูกโทรศัพท์ปลุกให้ตื่นขึ้นมา

        พูดให้ถูกก็คือ ถูกเสียงวิดีโอคอลของเวินลี่โทรมาปลุกจนตื่นในขณะนั้นเขาคลำหาโทรศัพท์มือถือย่างสะลึมสะลือ แล้วจึงกดรับสายแต่หัวสมองของเขากลับรู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่างผิดปกติไป ชวีเสี่ยวปอจึงถีบมันออกไปในทันทีจากนั้นถึงค่อยพูดทักทายกับโทรศัพท์ไป

        การกระทำทั้งหมดเกิดขึ้นจนเสร็จสิ้นในคราเดียว ไม่ได้มีการหยุดกลางคัน

        “ยังนอนอยู่อีกเหรอลูก? ” เวินลี่อยู่ริมทะเลทั้งยังมีเสียงลมพัดฟู่ฟู่ดังเข้ามาในวิดีโอคอล “อยู่บ้านคนเดียวเป็นยังไงบ้าง?กินข้าวแล้วหรือยัง? ”

        “กินอิ่ม ใส่เสื้อผ้าอุ่นครับ” ชวีเสี่ยวปอขยี้ตาสายตามองกวาดไปเซี่ยเจิงที่นั่งอยู่บนพื้นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความงุนงงพร้อมกับผ้าห่มที่ม้วนขดตัวกันอยู่เขาอยากที่จะหัวเราะออกมาแต่ก็ไม่กล้า จากนั้นจึงตอบกลับเวินลี่ไป“พ่อกับแม่เที่ยวให้สนุกเถอะครับ ไม่ต้องเป็นห่วงผม”

        “ให้ลูกมาด้วยกันก็ไม่เอา” เวินลี่อดไม่ได้ที่จะบ่นออกมาในขณะนั้นชวีเสี่ยวปอก็ได้ยินเสียงชวีอี้เจียที่ไม่ได้อยู่ในจอดังขึ้นมาว่า“ลูกกว่าจะได้หยุดสักที คุณไม่ปล่อยให้ลูกได้นอนตื่นสายสักหน่อยเลยเหรอ”เวินลี่โบกมือไปมา แล้วจึงพูดขึ้นว่า : “พอแล้วๆไม่พูดแล้ว พ่อของลูกไม่ชอบที่แม่พูดเยอะ ถ้าเงินไม่พอก็โทรมาหาแม่นะ”

        “ได้เลยครับ” ชวีเสี่ยวปอทำมือโอเคขึ้นมากับโทรศัพท์แล้วจึงพูดร่ำลากับเวินลี่

        หลังจากนั้นเขาก็รีบโยนโทรศัพท์ไว้ด้านข้างรีบกระโดดลงจากเตียงไปดึงเซี่ยเจิงขึ้นมา

        “เดี๋ยวๆ เดี๋ยวๆ ให้ฉันตั้งสติก่อน”เซี่ยเจิงยังคงนั่งอยู่ตรงนั้นไม่ได้ขยับเขยื้อน แต่มือกลับม้วนผ้าห่มเก็บเข้ามา“ทำไมฉันถึงตกจากเตียงมานั่งอยู่ที่พื้นได้”

        “ฉันถีบเองแหละ” ชวีเสี่ยวปอหัวเราะขึ้นมา“พอแม่โทรมาฉันก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมานิดหน่อย เลยไม่ได้ยั้งแรงไว้”

        “ถูกแฟนถีบจนตกเตียงนี่รู้สึกแบบนี้นี่เอง” เซี่ยเจิงกลืนไม่เข้าคายไม่ออกส่ายหน้าไปมา จากนั้นจึงจ้องมองไปยังชวีเสี่ยวปอ “อรุณสวัสดิ์นะ คุณแฟน”

        “อรุณสวัสดิ์” ชวีเสี่ยวปอจุ๊บลงไปที่ริมฝีปากของเซี่ยเจิงหนึ่งทีและในที่สุดเขาก็ดึงเซี่ยเจิงขึ้นมาอย่างรู้สึกพออกพอใจ

        “แปดโมงแล้วเหรอเนี่ย” เซี่ยเจิงฟุบลงไปบนเตียงอีกครั้งพลางมองนาฬิกาแล้วจึงถามขึ้นว่า : “นายจะนอนต่อไหม? ”

        โดยปกติตอนอยู่บ้านตัวเองถ้าตื่นขึ้นมาในเวลานี้ชวีเสี่ยวปออาจจะกลับไปนอนอีกครั้ง ทว่าเมื่อครู่ที่พลิกตัวไปมาเช่นนั้นจึงไม่ได้รู้สึกง่วงอะไรแล้วแต่ชวีเสี่ยวปอก็ยังดึงแขนของเซี่ยเจิงมาพร้อมทั้งยกศีรษะขึ้นไปหนุนบนแขนของเขา : “ไม่นอนแล้ว นอนไม่หลับด้วย วันนี้นายมีอะไรที่ต้องทำไหม? ”

        ทันทีที่ชวีเสี่ยวปอขยับ ตอผมแข็งๆ บนศีรษะของเขาก็ถูไปมาบนแขนของเซี่ยเจิงเซี่ยเจิงสูดลมหายใจเข้าไป :

        “อยากจะไปซื้อหนังสือที่ร้านหนังสือสักหน่อยแต่ก็ไม่ได้จำเป็นจะต้องซื้อขนาดนั้น ถ้านาย...”

        “งั้นก็ไปกัน” ชวีเสี่ยวปอลุกขึ้นมานั่ง“ฉันรู้สึกว่าตั้งแต่ฉันขึ้นมอต้นมา ฉันก็ไม่ได้ไปร้านหนังสืออีกเลย”

        “ได้” เซี่ยเจิงถูกเขาพูดขัดจังหวะขึ้นมาอันที่จริงประโยคที่ยังพูดไม่จบก็คือ “ถ้านายอยากไปเดตอะไรทำนองนี้ก็ได้นะ”แต่ดูแล้วชวีเสี่ยวก็เหมือนว่าจะรู้สึกสนใจร้านหนังสืออยู่ไม่น้อยเขาจึงไม่ได้พูดออกไป

        ทั้งสองคนนอนเล่นกันอยู่บนเตียงอีกสักพักใหญ่ถึงจะลุกขึ้นมาในตอนที่ชวีเสี่ยวปอเปิดประตูออกไปก็เห็นแม่ของเซี่ยเจิงกำลังนั่งดูทีวีอยู่บนโซฟาพลางแทะเมล็ดแตงโมไปด้วย

        “อรุณสวัสดิ์ครับคุณป้า” ชวีเสี่ยวปอรีบทักทายออกไป

        “เอ๊ะ? เสี่ยวปอมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? ” ท่าทางของแม่เซี่ยเจิงดูประหลาดใจอยู่ไม่น้อยจากนั้นจึงวางเมล็ดแตงโมลงพลางปัดมือเล็กน้อย

        “เมื่อคืนกลับมาดึกน่ะครับ ก็เลยนอนที่นี่เลย”เซี่ยเจิงโพล่ออกมาจากทางด้านหลังของชวีเสี่ยวปอ “กินข้าวเช้าหรือยังครับ?”

        “กินแล้วจ้า !” แม่ของเซี่ยเจิงชี้ไปยังห้องครัว“มีโจ๊กแล้วก็ซาลาเปาทอด ลูกสองคนกินไหม? อุ่นร้อนสักหน่อยก็ใช้ได้แล้ว”พูดจบก็ลุกขึ้นไปอุ่นอาหารเช้าให้พวกเขาทั้งสองคน

        ชวีเสี่ยวปอจึงรีบเข้าไปขว้างเอาไว้ “คุณป้าดูทีวีไปเถอะครับเดี๋ยวพวกเราไปอุ่นกันเอง” พูดจบก็ดันเซี่ยเจิงไปด้านหน้าทั้งสองคนคนหนึ่งอยู่หน้าคนหนึ่งอยู่หลังเดินเข้าห้องครัวไป

        อันที่จริงเขาอยากที่จะเข้าไปจับมือกับเซี่ยเจิง อีกทั้งยื่นมือออกไปแล้วด้วยแต่ก็ต้องชักมือกลับเข้ามาซะก่อน

        เมื่อนึกถึงความสัมพันธ์ของเขาและเซี่ยเจิงในตอนนี้แล้วยิ่งตอนอยู่ต่อหน้าแม่ของเซี่ยเจิงแบบนี้ชวีเสี่ยวปอจึงรู้สึกอายขึ้นมานิดหน่อย

        แต่เมื่อคิดดูแล้วก็ไม่ได้ถึงขั้นนั้นเพราะก่อนหน้านี้เขากับเซี่ยเจิงก็เคยจับมือโอบไหล่อะไรทำนองนี้มาก่อนและสิ่งเหล่านี้ก็ล้วนเป็นการแตะเนื้อต้องตัวที่ธรรมดาทั่วไปแต่สรุปแล้วคือความรู้สึกภายในหัวใจของเขาต่างหากที่เปลี่ยนไป

        ทันทีที่คิดขึ้นมาว่าคนคนนี้เป็นแฟนของตัวเอง ชวีเสี่ยวปอจึงอดไม่ได้ที่จะไม่นึกถึงเซี่ยเจิง

        ต้องไม่ให้แม่ของเซี่ยเจิงเห็นถึงลาดเลาอะไรบางอย่างจนทำให้เซี่ยเจิงต้องเกิดเรื่องเดือดร้อน

        ให้ตายเถอะ การมีความรักทำให้คนต้องเสแสร้ง !

        “ทำไมนายถึงดูแปลกๆ ยังไงไม่รู้” แต่ชวีเสี่ยวปอกลับนึกไม่ถึงว่าเมื่อเดินเข้ามาในห้องครัวเซี่ยเจิงก็จับมือของเขาเอาไว้ทันที“นายไม่อยากกินซาลาเปาทอดใช่ไหม? ”

        “เปล่า”ชวีเสี่ยวปอรู้สึกว่าน้ำเสียงของเซี่ยเจิงฟังดูเหมือนกำลังโอ๋เด็กน้อยอย่างไรอย่างนั้นเขาจึงหัวเราะขึ้นมา พร้อมทั้งพูดตามตรงออกไปว่า : “ฉันกลัวคุณป้าจะมองออกเข้าน่ะ”

        “คิดมากเกินไปแล้ว” เซี่ยเจิงลูบหลังของเขาอย่างเบามือ“เรื่องแบบนี้แม่ของฉันเข้าใจช้าจะตายไปก่อนหน้านี้แม่เจอจดหมายรักในกระเป๋านักเรียนฉันแต่เปิดขึ้นมายังไม่ทันจะได้ดูก็โยนทิ้งไปซะแล้ว”

        “ถ้างั้นก็สบายใจขึ้นมาหน่อย” ชวีเสี่ยวปอหัวเราะแหยๆ ขึ้นมาสองครั้งที่จริงแล้วเขาอยากจะบอกว่าเรื่องเช่นนี้กับการเจอจดหมายรักมันไม่เหมือนกันเลยสักนิดแต่กลับรู้สึกว่าถ้าพูดออกมาก็คงจะทำให้เสียบรรยากาศน่าดูจึงจบบทสนทนาไว้แต่เพียงเท่านี้

        หลังจากที่ทั้งสองคนอาบน้ำและทานอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ออกจากบ้านร้านหนังสือถือว่าอยู่ไม่ไกลจากบ้านของเซี่ยเจิงเท่าไหร่ผ่านไฟจราจรไปสามครั้งก็ถึงแล้ว ทั้งสองคนไม่ได้รีบร้อนอะไร เลยตัดสินใจค่อยๆเดินไปเรื่อยๆ

        “สบายสุดๆ ” ชวีเสี่ยวปอตบไปบนท้องที่กินจนอิ่มแปล้จากนั้นก็บิดขี้เกียจยืดตัวไปทางดวงอาทิตย์ “เมืองไทยมีอะไรดีกันฉันยอมนอนตื่นสายอยู่ที่บ้าน กินซาลาเปาทอดแล้วออกมาเดินเล่นที่ร้านหนังสือกับแฟนดีกว่า”

        “อืม เงื่อนไขไม่สูงเลยจริงๆ ”เซี่ยเจิงมองชวีเสี่ยวปอที่ยกแขนขึ้นมาจนเผยให้เห็นเอวของเขา“ถึงยังไงซาลาเปาทอดก็มีพอสำหรับนายอยู่แล้ว”

        “นี่ เซี่ยเจิง” ชวีเสี่ยวปอจิ้มเข้าไปที่ด้านข้างเอวของเซี่ยเจิงอย่างแรง“ฉันรู้สึกไม่เหมือนเดิมนิดนึง”

        “อะไรไม่เหมือนเดิม? ” เซี่ยเจิงมองเขา

        “ไม่รู้สิ” ชวีเสี่ยวปอเกาศีรษะ“แต่รู้สึกอยู่ตลอดเลยว่าบนหน้ามีคำเพิ่มขึ้นมาคำหนึ่ง” เมื่อพูดถึงตรงนี้ชวีเสี่ยวปอจึงพูดเน้นเสียงออกมาทุกคำว่า “ฉันมีแฟนแล้ว นายรู้สึกแบบนี้ไหม?”

        เซี่ยเจิงหลุดหัวเราะออกมา แต่ก็พูดขึ้นว่า : “รู้สึก แบบนี้ไม่ใช่ว่านายอยากจะอวดหรือไง? หรือว่าให้ฉันไปซื้อโทรโข่งให้ดีแล้วนายก็เอาไปประกาศว่านายออกจากกลุ่มคนโสดเรียบร้อยแล้ว”

         “ให้มันน้อยๆ หน่อย !”ชวีเสี่ยวปอยื่นนิ้วชี้ออกมาแนบลงไปที่ริมฝีปากพร้อมทั้งทำเสียงชู่ออกมาแต่ฟันเขี้ยวที่แสดงให้เห็นว่าเขามีความสุขกลับไม่ได้หายไปเลย

        “เอ้” ทันใดนั้นเซี่ยเจิงก็ถอนหายใจออกมา “เรื่องของพวกเราสองคนนายจะบอกซือจวิ้นไหม? ”

        “บอก...มั้ง” ชวีเสี่ยวปอพูดออกไปตามสัญชาตญาณแต่ก็อดไม่ได้ที่จะลังเลขึ้นมา เขายังไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลยจริงๆเพราะระหว่างเขากับซือจวิ้นจริงใจต่อกันมาโดยตลอดไม่เคยปิดบังอะไรอีกฝ่ายเลยสักครั้งเดียว

        ทว่าเรื่องนี้กลับต้องครุ่นคิดให้ดีสักหน่อย

        เพราะยังมีเรื่องอื่นที่สำคัญยิ่งกว่าความจริงใจ

        ซือจวิ้นจะเข้าใจและรับได้หรือเปล่า

        เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ หัวใจของชวีเสี่ยวปอก็เต้นแรงขึ้นมา

        “อย่าเพิ่งบอกดีไหม? ” เขาทำเสียงจิ๊ปาก“หรือไม่ก็เดี๋ยวฉันหาโอกาสคุยกับเขาเอง? นายจะว่าอะไรไหมถ้าจะให้ซือจวิ้นรู้เรื่องนี้?”

        ชวีเสี่ยวปอรู้สึกว่าท่าทีของเซี่ยเจิงก็สำคัญมากเหมือนกันนี่ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ระหว่างเพียงแค่เขาและซือจวิ้นแต่การเปิดเผยรสนิยมทางเพศให้คนอื่นได้รับรู้สิ่งนี้ก็เป็นเรื่องที่ท้าทายสำหรับเซี่ยเจิงเช่นกัน