พลิกตำนานสามก๊ก:ตั๋งฮวง

ตอนที่หนึ่งร้อยสี่ ฟ้าดินไร้เมตตาปฏิบัติต่อสรรพสิ่งราวสุนัขฟาง

ฟู่ แผนของผมได้ผล

เอาคนที่ผมเล็งไว้และมีชื่ออยู่ในบริเวณนครลั่วหยางมารวมกันในทีเดียวได้และกวาดล้างมันทีเดียว

เสียดายผมไม่สามารถลาก กองซุนจ้านเล่าเปียว ซุนเกี๋ยน หันซุย ม้าเท้ง ฯลฯ

ที่อยู่ห่างไกลคนละทิศกับนครหลวงได้

แต่อย่าหวังว่าผมจะปล่อยคนที่อยู่ในขอบเขตที่ผมเอาสายฟ้าจากสวรรค์เผาพวกเขาได้ไป

หากพ่อมดเก่งกาจจริงจะมีกองทัพไว้ทำไม?

คือสิ่งที่จอร์จ อาร์ อาร์มาร์ตินหรือสายเอทิสม์วัตถุนิยมจะกล่าวดูถูกพ่อมด

คำตอบก็คือง่ายๆมาก

พ่อมดอาจจะฆ่ากองทัพไม่ได้แต่ฆ่าผู้นำทัพนั้นเหลือเฟือ

ว่าแม้แต่เรื่องราวของมหาศึกชิงบัลลังก์ของจอร์จอาร์ อาร์ มาร์ตินเองก็ตามก็ต้องยอมรับว่าต่อให้มีกองทัพที่ใหญ่ที่สุดในเจ็ดอาณาจักร

มันก็ป้องกันคำสาปที่มาลอบสังหารเราไม่ได้

ดังนั้นบทเรียนของท่านผู้นำในจักรวรรดิต่างๆคือ

อย่าไปกวนส้นเท้าพวกพ่อมด

ว่าเดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อย

แม้แต่โจโฉก็จนปัญญากับพวกพ่อมดหมอผีบางคนที่เล่นงานตนเองและหนีไปได้

เมื่ออยู่ต่อหน้าฟ้าผ่าของสวรรค์ทุกคนก็เป็นแค่สุนัขฟาง

ทุกคนพยายามหาว่าโจโฉโง่เขลาเสียสติที่หวาดกลัวภูตผีในวัยชรา

การโง่หรือฉลาดนั้นตัดสินกันข้อเท็จจริงหนึ่งคือ

เวทย์มีอยู่จริงหรือไม่?

หากมีอยู่จริงการไปหาเรื่องจอมเวทย์นั้นก็เรียกว่าโง่เขลาสิ้นดีโดยเฉพาะจอมเวทย์ที่เจ้าคิดเจ้าแค้นและใจแคบอย่างผม

ว่าคนที่ใจดำยอมทรยศคนทั้งโลกไม่ยอมให้โลกทรยศพวกเขาควรจะภาวนาไม่ให้เจอคนนิสัยแบบเดียวกัน

แบบเดียวกับจักรวาลกิมย้งที่จูหยวนจางทำท่าเป็นฮ่องเต้อยู่ได้เพราะเจอคนใจดีใจกว้างคุณธรรมเทียมฟ้าอย่างเตียบ่อกี้

หากไปเจอคนใจแคบเจ้าคิดเจ้าแค้นอย่างอุ้ยเสี่ยวป้อ

จูหยวนจางที่ทำร้ายพี่น้องพรรคฟ้าดินคงเป็นปุ๋ยไปนานแล้ว

คนที่ได้รับโชคดีจากสวรรค์ไม่รู้ว่าตนเองโชคดีที่ไม่ได้เจอคนใจแคบอย่างอุ้ยเสี่ยวป้อหรือผม

กาเซี่ยงคงจะเสียใจที่ไม่ยอมรับรองเท้ายางจากผมตอนที่เขาพยายามหาที่กำบังหลบสายฟ้าอยู่ตอนนี้