เพลิงเล่ห์ฤดี

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นเป็๲เวลาตี 5 หญิงสาวผู้มาใหม่จัดการตนเองให้ทันก่อนไปทานข้าวเช้าพร้อมหน้าพร้อมตากับคนในบ้าน

"ชุดนักศึกษาอยู่ไหนนะ จำได้ว่าก็เอาไว้ในนี้นี่หน่า" หญิงสาวพ่นลมหายใจออกมาอย่างเนื่อยๆ

"บ้าจริง ลืมรีดชุดได้ไง" ม่านฟ้าไม่รอช้า นำเครื่องแต่งกายมารีดจัดทรงให้เป็๲ระเบียบ กระโปรงพีทยาวถึงตาตุ่มเผยให้มองถึงบุคลิกว่าเป็๲คนเรียบร้อย

"6 โมงกว่าแล้วมาทานข้าวเถอะม่านฟ้า เดี๋ยวจะต้องไปมหาวิทยาลัยอีกจะสายเอาได้" ฤดีผายมือให้ม่านฟ้ามานั่งข้างตนอย่างที่เคย เดชณรงค์นั่งที่มุมหัวโต๊ะ ส่วนลิษานั่งทางขวามือของเดชณรงค์

"ค่ะคุณอา" ม่านฟ้ารวบกระโปรงก่อนนั่งรับประทานอาหารเช้า

"หลับสบายดีหรือเปล่าม่านฟ้า" เดชณรงค์เอ่ยถามผู้ที่เข้ามาอาศัยใหม่

"ค่ะคุณลุง"

"คุณเดชคะ ฤดีจะให้ป้านวลดูแลม่านฟ้าด้วยคุณจะว่าอะไรหรือเปล่า"

"แล้วแต่คุณเลยครับ ความเรียบร้อยภายในบ้านคุณจัดการได้ทุกอย่างตามความเหมาะสม"

"คุณน้าคะ ป้านวลเป็๲คนของคุณน้าไม่ใช่หรอคะทำไมคุณน้าถึงจะไปให้ป้านวลไปดูแลยัยม่านฟ้าด้วย" ลิษาพูดเชิงไม่พอใจปากเบ้ไปมาด้วยความหมั่นไส้

"เพราะน้าไว้ใจป้านวลไง"

"คุณน้าคะ"

"ป้านวลคะ ดูแลม่านฟ้าให้เหมือนดูแลฤดีด้วยนะคะ เพราะม่านฟ้าก็คือคุณหนูของบ้านหลังนี้ด้วยอีกคน"

"ค่ะคุณหญิง" สาวรับใช้ตอบรับด้วยความเต็มใจ

"คุณน้าคะ ทำไมต้องให้ใครไม่รู้ไม่ใช่ครอบครัวของเรามาเป็๲คุณหนูของบ้านเราด้วยคะ ลิษาไม่ยอมหรอกนะคะ"

"ลิษา มีมารยาทหน่อยสิ ม่านฟ้าเขาเป็๲ลูกของเพื่อนคุณอาของหลานนะ"

"ลิษา อาว่าก็ดีนะหลานจะได้มีเพื่อนด้วยไงล่ะ" เดชณรงค์พูดเสริม

"ไม่ค่ะ มันจะมาแย่งความรักของคุณอากับคุณน้าของลิษาไป ลิษาไม่ยอมคุณอาจัดการให้ลิษาหน่อยสิคะ บอกคุณน้าให้หน่อยว่าลิษาไม่ยอม"

"ลิษาฟังอานะ บ้านหลังนี้เป็๲บ้านของคุณน้าฤดีไม่ใช่บ้านของอา แถมบริษัทก็เป็๲ของน้าฤดี ลืมไปแล้วหรอ!!! ที่เรามีทุกวันนี้เพราะใคร"

"คุณอาไม่เข้าข้างลิษา หรือว่าคุณอาจะรักมันมากกว่าลิษา"

"อาไม่ได้คิดแบบนั้นนะหลานรัก"

"คุณน้าคะ" ลิษาหันไปพูดเสียงอ้อนกับฤดี

"ลิษาหลานน้าไม่คิดแบบนี้สิ ยังไงลิษาก็ยังเป็๲หลานของน้า ทำไมคิดแบบนี้คะไม่มีใครมาแทนที่ลิษาของน้าได้หรอกนะ" ฤดีลุกจากเก้าอี้อ้อมไปโอบกอดลิษาจากด้านหลัง

"ลิษากลัวคุณน้าไม่รักลิษา"

"น้ารักลิษาที่สุด ทานข้าวนะคะ"

"ลิษาก็รักคุณน้าค่ะ" ลิษาหอมแก้มคุณน้าของเธอด้วยความน้อยใจ ม่านฟ้าก็นั่งเงียบนึกแต่โทษตัวเองที่เป็๲คนทำให้คนในบ้านทะเลาะกันเพราะเธอหรือเปล่า

????สายเรียกเข้า????

ม่านฟ้าก้มมองโทรศัพท์ของตนที่มีเพื่อนของเธอโทรมา ม่านฟ้ามองหน้าฤดีและเดชณรงค์เพื่อเป็๲การขอนุญาต

"รับสายก่อนเถอะ" เดชณรงค์ตอบรับความปราถนาของม่านฟ้า หญิงสาวย่ำสาวเท้าไปยังพื้นที่โล่งทันที

ว่ายังไงญาดา : ม่านฟ้า

ญาดา : ฉันได้ข่าวเ๱ื่๵๹พ่อของแก

เห้อ... ฉันเครียด : ม่านฟ้า

ญาดา : วันนี้แกมาเรียนมั้ย

อื้ม แล้วจะเล่าให้ฟัง : ม่านฟ้า

ญาดา : โอเค

"คุณอา" ม่านฟ้ารีบเก็บโทรศัพท์ทันที "ฟ้าอิ่มแล้วค่ะคุณอา"

"แต่อาเห็นว่าหนูฟ้ายังไม่ได้ทานสักคำเลยนะ เป็๲อะไรหรือเปล่า"

"เปล่าหรอกค่ะ" ม่านฟ้าตอบปฏิเสธแม้ในใจเธอไม่ได้คิดอย่างนั้น

"อาดูออกนะว่าฟ้าไม่โอเค อาต้องทำอย่างไงให้หนูฟ้าไม่ต้องกังวล"

"ถ้าลิษาเขาเลิกพูดจาแบบนั้นค่ะ แต่คงจะเป็๲ไปไม่ได้หรอกค่ะ เพราะลิษาเป็๲หลานรักของคุณอากับคุณลุง"

"ม่านฟ้า" ฤดีได้แต่ถอนหายใจเพราะมันก็เป็๲อย่างที่หล่อนพูด

"ช่างเถอะค่ะ ฟ้าก็พูดอะไรไม่ได้ทำได้แค่อดทน ทำเป็๲ไม่รู้สึกอะไรแม้ในใจจะรู้สึกอยู่ไม่น้อยก็ตามค่ะ"

"ไปเรียนเถอะนะ อ่ะ!!! เอาเงินไปใช้" ฤดีหยิบเงินจำนึงหนึ่งใส่มือของม่านฟ้า

"คุณอาคะ ฟ้าว่ามันเยอะเกินไปแค่ฟ้ามาอยู่ฟ้าก็เกรงใจจะแย่อยู่แล้วค่ะ"

"อาบอกแล้วไงว่าอาจะดูแลเราให้เสมือนคนในครอบครัว ฟ้าเป็๲หลานอาเงินนี่อาให้เราเอาไปใช้เดือนละ 40000 พอไหม"

"พอค่ะ ขอบคุณค่ะคุณอา" ม่านฟ้ายกมือไหว้ขอบคุณอย่างเกรงใจ

"ตั้งใจเรียนนะ ตอนเย็นเจอกัน"

"ค่ะคุณอา"

"ป่ะเดี๋ยวอาไปส่งขึ้นรถ ป่านนี้คนขับรถรอแย่แล้ว " ฤดีเดินมาส่งม่านฟ้าและลิษาขึ้นรถเพื่อให้ทั้งสองนั้นทำหน้าที่ของตนเองนั่นก็คือการเรียนหนังสือ

มหาวิทยาลัยสินธนบุรี

"ยังไงเล่ามายัยฟ้า" ญาดาแก๊งค์เพื่อนสาวที่สนิทถามขึ้น

"พ่อฉันถูกฟ้องล้มละลาย แถมเป็๲หนี้อีกตั้งหลายล้านพ่อก็เลยเอาฉันไปอยู่กับเพื่อนพ่อ"

"อ้าวหรอ!!! จากคนที่บ้านรวยมากๆ"

"อื้ม ชีวิตก็แบบนี้แหละ"

"แล้วคนที่บ้านนู้นเขาดูแลแกดีไหม"

"ดีนะ แต่หลานของบ้านนั้นไม่ชอบฉันนะสิ เพราะกลัวว่าฉันจะไปแย่งความรัก"

"หื้ม... เด็กไม่รู้จักโตนะสิ"

"เรียนที่นี่อ่ะ ปี 1 คณะนิเทศศาสตร์"

"ทนเอาหน่อยนะแก"

"ไม่รู้จะอดทนไปได้แค่ไหน แค่เมื่อวานกับวันนี้ทำฉันอึ้งพูดไม่ออกเลย"

"แกมาอยู่กับฉันไหมล่ะ"

"ขอบใจมากนะดา แต่พ่อกับแม่ฉันให้อยู่กับคุณลุงกับคุณอา ก็ไม่อยากขัดใจเดี๋ยวพ่อกับแม่จะไม่สบายใจเอา" ม่านฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนใจ

"แล้วนี่แกมีเงินใช้ไหมไม่มีบอกพวกเราได้นะ"

"ฉันมี คุณอาให้ฉันใช้เงินเดือนละ 40000"

"40000 เลยหรอ เขาคงเอ็นดูแกมาก"

"แต่มากไปก็ไม่ได้ หลานคุณอาจ้องแต่จะหาเ๱ื่๵๹มาให้ฉัน"

"เห้อ!!! ชีวิตแกนี่นะ"

"ไม่สนุกเอาซ้ะเลย" เวลาผ่านไปพอสมควรถึงเวลาพักเที่ยงนักศึกษาต่างคณะก็พากันมารับประทานอาหาร มีนักศึกษากลุ่มหนึ่งหยุดอยู่ตรงที่โต๊ะของม่านฟ้า

"เนี่ยคนนี้แหละที่ฉันบอกว่าที่บ้านล้มละลาย หนีหัวซุกหัวซุนมาอาศัยบ้านคุณน้าของฉัน แถมยังอยากจะเป็๲หลานรักด้วยมั้ง ไม่รู้ว่าไปขออะไรคุณน้าฤดีถึงได้ยอมให้ป้านวลคนรับใช้ข้างกายคุณน้ามาดูแลตัวเองด้วย แถมคุณน้าฤดียังบอกให้คนในบ้านเรียกมันว่าคุณหนูเหมือนฉัน" ลิษาพูดประณามกล่าวลือม่านฟ้าอย่างเสียหาย หารู้ไม่ว่าเ๱ื่๵๹ที่ตนกล่าวไม่เป็๲ความจริง

"หื้มจริงหรอลิษา แล้วอย่างนี้คุณน้าของเธอจะยกมรดกให้มันหรือเปล่า" เพื่อนสนิทลิษาเอ่ยขึ้น

"ไม่มีทางฉันเป็๲หลานของคุณน้า มรดกต้องตกเป็๲ของฉันคนเดียว"

"น้าของลิษาไม่มีลูกหรอ"

"ไม่มีคุณน้าฤดีทำหมันน่ะเลยไม่มีลูก คุณน้าเลยรักและเอ็นดูฉันเหมือนลูกคนนึง"

"เธอก็เป็๲แค่หลานของคุณลุงเดชที่เป็๲สามีของคุณอาฤดี ไม่ใช่หลานแท้ๆของคุณอาสักหน่อย" ม่านฟ้าเอ่ยโต้กลับ

"แต่คุณน้ากับคุณอาก็เป็๲สามีภรรยาถูกต้องตามกฏหมาย และฉันเป็๲หลานไม่ใช่คนอื่นที่มาอาศัยในบ้านเหมือนเธอ"

"แต่คุณลุงเดชกับคุณอาฤดีก็รับฉันเป็๲หลานอีกคน"

"เธอมันก็แค่ลูกเพื่อนพ่อไม่ใช่หลานในไส้แท้ๆของคุณอา"

"ขอพูดไว้ก่อนเลยนะ ฉันไม่เคยคิดจะแย่งความรักของคนในบ้าน อีกอย่างคุณลุงก็อาสารับฉันมาดูแลเอง ฉันไม่ได้ขอร้องให้คุณลุงเอาฉันมาซ้ะเมื่อไหร่"

"แกไม่ได้ขอแต่พ่อกับแม่แกขอไง ลับหลังคุณอากับคุณน้าปากดีจังนะ"

"แล้วทำไมฉันจะต้องยอมให้เธอมาว่าฉันอยู่คนเดียว"

"พ่อกับแม่ไม่สั่งสอนหรอ หรือที่ผ่านมาเป็๲ผู้ดีจอมปลอม พ่อกับแม่แกจับฉลากมาเป็๲ผู้ดีหรอ"

"ว่าฉันได้แต่มาว่าพ่อกับแม่ฉันไม่ยอม" ถาดข้าวที่วางอยู่บนโต๊ะถูกสาดใส่ตัวของลิษาด้วยฝีมือของม่านฟ้า

"กรี๊ดดดด!!! ฉันจะฟ้องคุณอากับคุณน้า แกโดนไล่ออกจากบ้านแน่"

"เชิญ" ม่านฟ้ากล่าวคำพูดหนักแน่นก่อนที่จะหลบหนีไป

๰่๥๹เวลาเลิกเรียนคนขับรถนั้นได้มารับเธอทั้งสองเมื่อลิษาขึ้นรถก็สั่งให้คนขับรถออกรถทันทีโดยไม่ให้รอม่านฟ้า เมื่อหญิงสาวเห็นรถที่บ้านขับออกไปก็พอจะเดาได้ว่าเป็๲ฝีมือของลิษาที่ไม่ยอมให้ตนนั้นขึ้นรถกลับด้วย

เวลาผ่านไปพอสมควรเป็๲เวลาใกล้ 6 โมงเย็นม่านฟ้าเพิ่งจะกลับมาถึงบ้าน ทุกคนในบ้านต่างก็นั่งรอตรงโซฟาที่ห้องนั่งเล่น

"สวัสดีค่ะคุณลุง คุณอา" ม่านฟ้ายกมือไหว้โดยไม่รู้ว่าก่อนที่ตนจะมาถึงบ้านลิษานั้นฟ้องอะไรที่ไม่เป็๲ความจริงไปแล้วบ้าง

"ทำไมเพิ่งจะกลับมาถึงบ้าน ทำไมไม่ขึ้นมากับรถของที่บ้านเรา" เดชณรงค์ถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"รถไม่ได้รอฟ้าเลยนะคะ ฟ้ามาถึงหน้ามอ.รถก็ออกไปแล้ว"

"ไม่จริงค่ะคุณอาเดช ลิษาเห็นม่านฟ้ายืนคุยกับผู้ชายคนขับรถเรียกก็ไม่ยอมขึ้นบอกให้คนขับรถขับออกไปเลย"

"ไม่เป็๲ความจริงค่ะ" ม่านฟ้าปฏิเสธทันควัน

"ลิษาถ่ายรูปมาด้วยค่ะ เผื่อคุณอากับคุณน้าไม่เชื่อ" ลิษาชูโทรศัพท์เปิดภาพที่หล่อนกับผู้ชายยืนคุยกันอยู่หน้ามหาวิทยาลัย

"ม่านฟ้าตอบลุงมาหน่อยว่าเ๱ื่๵๹จริงไหม" เดชณรงค์ถามอย่างใจเย็นเธอคิดว่าม่านฟ้าเป็๲เด็กดีเหมือนที่เพื่อนของตนเคยกล่าว

"ฟ้าคุยกับเพื่อนคนนี้จริงค่ะ แต่เขาเป็๲สาวสองอีกอย่างเราก็แค่คุยงานกลุ่มที่พรุ่งนี้จะต้องนำเสนอ ราก็แค่แบ่งข้อมูลกันทำำ แล้วฟ้าก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเกิดเ๱ื่๵๹แบบนี้ ฟ้าคุยกับเพื่อนเ๱ื่๵๹งานจริงๆค่ะ"

"อื้ม โอเคงั้นอีกเ๱ื่๵๹ให้อาฤดีเขาจัดการนะ ผมจะไปอาบน้ำ"

"ค่ะ" ม่านฟ้าพ่นลมหายใจออกมาอย่างน้อยสิ่งที่เธอพูดก็มีคนเชื่อ

"ม่านฟ้าอาถามอะไรหน่อยสิ"

"ค่ะคุณอา"

"ฟ้าได้สาดอาหารใส่ลิษาหรือเปล่า" ฤดีถามยังเสียงเงียบ สุขุม ฟังดูน่ากลัวอยู่ลึกๆ

"ค่ะ" ม่านฟ้าไม่ได้ปฏิเสธแต่อย่างใดเพราะนั่นมันคือเ๱ื่๵๹จริง

"ทำไม" คิ้วของฤดีเริ่มขมวดผูกกันเป็๲ปม

"คุณอาฤดีก็ลองถามลิษาดูสิคะ ฟ้าก็อยากรู้ว่าลิษาเขาจะพูดว่าอย่างไร"

"ลิษา" เสียงเรียบต่ำเรียกชื่อหลานรักพลางเปยตามองอย่างสงสัย

"ก็ม่านฟ้ามันมาว่าลิษาก่อนนะคะ ลิษาทานข้าวอยู่แต่แม่นี่เดินมาจากไหนไม่รู้ อวดอ้างว่าได้เข้ามาอยู่ในบ้านคุณน้า พูดกับลิษาว่าจะแย่งความรักของคุณอากับคุณน้าไปจากลิษา" ลิษาแสร้งเล่นบทละครน้ำเน่าใส่น้าฤดี

"ไม่จริงค่ะ ลิษานั่นแหละค่ะที่เดินมาต่อว่าม่านฟ้าที่กำลังทานข้าวอยู่ บอกว่าม่านฟ้าคือผู้ดีจอมปลอมพ่อกับแม่จับฉลากมาเป็๲ผู้ดี แถมยังว่าพ่อแม่ไม่สั่งสอน ม่านฟ้าก็เลยโมโหเลยสาดอาหารใส่ลิษาค่ะ"

"ทำไมถึงทำอย่างนั้นล่ะลิษาไปว่าม่านฟ้าทำไม"

"นี่คุณน้าเชื่อมันหรอคะ คุณน้ารักมันมากกว่าลิษาหรอคะ"

"ไม่ใช่อย่างนั้นนะ น้าแค่ไม่อยากให้เราไปพูดจาแบบนั้นใส่กัน"

"แต่ลิษาไม่ได้เป็๲คนพูด คุณน้ารู้จักลิษาดีนะคะ แล้วมันเป็๲ใครมันพูดอะไรคุณน้าก็เชื่อมันแถมยังมองว่าลิษาเป็๲คนผิด"

"น้ายังไม่ได้กล่าวหาว่าใครผิด ที่น้าถามว่ามันเกิดอะไรขึ้นแค่อยากจะรู้สาเหตุก็เท่านั้น"

"ถ้าคุณน้าเชื่อมันก็ไม่ต้องมาถามลิษา คุณน้าต้องรู้จักลิษาดีสิ" จริงอย่างที่ลิษาพูดที่ผ่านมาลิษาเป็๲เด็กดีมาตลอดหรือลิษาพูดจะเป็๲เ๱ื่๵๹จริง

"ม่านฟ้า สรุปจริงอย่างที่ลิษาพูดไหม" ฤดีถามเสียงเรียบอีกครั้งไม่รู้จะเชื่อใครดี

"ก็สุดแล้วแต่คุณอาจะตัดสินใจเชื่อใครเลยค่ะ ฟ้าไม่ใช่หลานคุณอาพูดอะไรคุณอาก็คงไม่เชื่ออยู่แล้ว"

"ม่านฟ้า อายังไม่ได้ตัดสินว่าใครถูกหรือผิด"

"แต่คุณอาก็เชื่อที่ลิษาพูดมากกว่าที่ฟ้าพูดใช่ไหมคะ เพราะที่ผ่านมาลิษาเป็๲เด็กดีมาตลอด แต่พอวันนึงมีฟ้าเข้ามาเ๱ื่๵๹แบบนี้มันก็เกิดขึ้น ทุกคนคงจะมองว่าต้นเหตุก็มาจากฟ้า"

"อาจะยังไม่ตัดสินใครทั้งนั้น แต่ขอรู้เหตุผลได้ไหมม่านฟ้าว่าทำไมถึงจะต้องทำรุนแรงโดยการสาดอาหารใส่กัน"

"คุณอาพูดแบบนั้นก็หมายความว่าเข้าข้างลิษาหรอคะ ถ้าคุณอาเชื่อแบบนั้นคุณอาก็ไม่ต้องถามอะไรม่านฟ้าหรอกค่ะ ในเมื่อลึกๆแล้วคุณอาก็มองฟ้าเป็๲คนผิดที่ทำเกินกว่าเหตุใช่ไหมคะ"

"ไม่ใช่นะม่านฟ้า อาก็แค่ไม่เข้าใจว่าจะต้องทำกันถึงขนาดนี้เลยหรอ"

"ก็เขามาต่อว่าพูดถึงพ่อแม่ฟ้าอย่างเสียๆหายๆ จะให้ฟ้าทนฟังทั้งๆที่มันไม่ใช่เ๱ื่๵๹จริงหรอคะคุณอา" เสียงของม่านฟ้าเริ่มสั่นคลอน

"แต่ผู้ดีเขาไม่ทำกันอย่างนี้นะฟ้า"

"ค่ะ ฟ้ามันผู้ดีจอมปลอมจับฉลากมาได้เหมือนที่ลิษาบอกนั่นแหละค่ะ" น้ำตาไหลนองอาบแก้มด้วยความน้อยใจที่ไม่มีความเห็นว่าเธอนั้นจะเป็๲ผู้ถูกกระทำ หากทว่าหลานรักยังไงก็เป็๲หลานรักเรามันก็แค่คนอื่น

"คุณน้าคะ ลิษาไม่ถือโทษโกรธม่านฟ้าหรอกค่ะ"

"ลิษาขึ้นไปอาบน้ำเถอะ ม่านฟ้าด้วย"

"ค่ะ" ม่านฟ้าถือกระเป๋าขึ้นไปบนห้องอย่างอิดโรยภายในใจแตกสลายเป็๲เสี่ยงๆ หล่อนทิ้งตัวลงบนเตียงนอนคว่ำระบายความทุกข์ใจผ่านน้ำตาออกมา

"ฮึกๆๆ" เสียงสะอื้นผ่านลำคอทำให้คนที่ย่างกายเข้ามาในห้องหยุดมองก่อนที่จะเดินไปนั่งที่เตียงเพื่อปลอบคนที่ร้องไห้

"ม่านฟ้า" เสียงนุ่มเรียกคนเล็กมือบางลูบศีรษะเป็๲การปลอบให้คนร้องไห้นั้นหยุด

"คุณอา" ม่านฟ้ารีบเช็ดน้ำตาแล้วลุกขึ้นนั่งในท่าทีปกติ

"ร้องทำไมกัน อาไม่ได้ไม่เชื่อม่านฟ้านะ แค่อยากหาความจริงแต่สิ่งที่ม่านฟ้ากระทำอาว่ามันไม่สมควร เราควรใช้วิธีอื่นที่ดีกว่านี้"

"คือเงียบๆให้เขาพูดต่อว่าฟ้าอยู่ฝ่ายเดียวหรอคะคุณอา"

"ไม่ใช่ค่ะ เราตอบโต้ได้ต้องเป็๲วิธีของคนฉลาดเข้าใจไหม เราทำแบบนี้ต่อให้มีเหตุผลมากมายมันก็ฟังไม่ขึ้นเพราะรูปธรรมแล้วลิษาเข้าโดนกระทำเข้าใจที่อาพูดใช่ไหม"

"ค่ะ ขอโทษที่ทำให้คุณอาไม่สบายใจนะคะแล้วก็ขอโทษที่แสดงกิริยาที่ไม่น่ารักกับคุณอา"

"ไม่เป็๲ไรค่ะ อาไม่ถือโทษโกรธม่านฟ้าหรอกนะ"

"ขอบคุณนะคะ"

"ไม่ร้องแล้วนะคนดีของอา" ฤดีดึงม่านฟ้าเข้ามาโอบกอด ศีรษะของม่านฟ้าอยู่ใต้หน้าอกของเธอ

"ไม่ร้องแล้วค่ะ"

"คืนนี้อาจะนอนเป็๲ม่านฟ้านะ"

ฤดีนอนข้างๆ ม่านฟ้าหญิงสาวซุกที่หน้าอกของหล่อนมือก็สวมกอด คุณหญิงของบ้านมองด้วยความเอ็นดู มือลูบผมดกดำเงางามอย่างทะนุถนอม "ฝันดีนะม่านฟ้า"

หญิงสาวข้างกายเธอเป็๲หญิงผู้น่าสงสาร เพราะเธอนั้นไม่ได้อยู่ร่วมกับบิดามารดาเหมือนแต่ก่อน หากหญิงสาวจะคิดว่าตนเองไม่เหลือใครมันก็คงจะจริง แต่ทว่าฤดีอยากจะเปลี่ยนความคิดของม่านฟ้า เธอเองมองว่าหากใครมารังแกม่านฟ้าเธอแค่เพียงอยากจะปกป้อง เพราะในบ้านหลังนี้ไม่มีญาติพี่น้องของม่านฟ้าให้เป็๲ที่พึ่งทางจิตใจเสียเลย