ตอนที่ 16 คนรักเก่า
....................................................................................................................................
18.00 น.
่เปลี่ยนกะของเ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในชั้นจอดรถใต้ดินใต้อาคารสูง 25 ชั้นอันเป็สถานที่ทำงานของแม็ก
ตอนนี้เขากำลังนั่นมองข้อมูลเกมส์บนเว็บบร์อดในมือถือในห้องพักของเ้าหน้าที่ รปภ. จู่ๆก็มีเสียงของบอยเรียกชื่อของเขาดังขึ้น
“เฮ้..แม็ก ไปๆ ออกเวรแล้ว ประชุมๆ”ร่างของบอยพร้อมกลุ่มเพื่อนๆรปพ.อีก2- 3 คนพากันเดินมาจากจุดเฝ้าประจำของพวกเขา ก่อนจะชวนแม็กกลับบ้านสาเหตุที่บอยและเ้าหน้าที่รปพ.คนอื่นๆพากันมาหาแม็กก็เพื่อจะชวนกันไปประชุมสรุปงานก่อนที่จะเลิกงานและส่งมอบงานประจำวันให้กับเวรยามชุดใหม่นั่นเอง
“ครับพี่”แม็กเงยหน้าตอบ พร้อมกับลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่แล้วเดินออกจากประตู่ จากนั้นก็เดินเข้ารวมกลุ่มกับคนอื่นๆเพื่อพากันไปยังห้องประชุมด้านหลัง
“เอ้อ!..แม็กเห็นพี่บอยบอกว่านายเล่นเกมส์เหลอมันเป็เกมส์อะไรล่ะ ใช่เกมส์ที่เล่นประจำรึเปล่า”เดชาเพื่อนร่วมอาชีพของแม็กหาเื่คุยระหว่างเดินเพื่อฆ่าเวลา
“เปล่าครับพี่ เป็เกมส์ใหม่ที่เพิ่งเปิดเมื่อต้นเดือนนะครับ”แม็กตอบ
“อ้าว! นึกว่ายังเล่นเกมส์เดิมอยู่เสียอีกมิน่าเมื่อวานพี่เข้าไปเล่นะโหานายผ่านช่องสื่อสารคอแทบแตกไม่ตอบมาสักคำที่แท้ได้ของใหม่นี่หว่า เป็ไงบ้างสนุกรึเปล่า”เดชาถามเพราะอันที่จริงเขาเองถ้าพอมีเวลาว่างก็มักจะเข้าไปเล่นเกมส์เสมือนจริงบ้างเหมือนกันเพื่อคลายเครียดบางครั้งก็จะพบกับคนรู้จักในเกมส์ที่เล่นประจำ
เกมส์เสมือนจริงในปัจจุบันกลายเป็กีฬาที่มีคนนิยมมากอันดับหนึ่งของโลกไปแล้วถึงกับมีการจัดการแข่งขันและบางมหาวิทยาลัยก็มีการเปิดการเรียนการสอนในสาขาวิชาที่เกี่ยวข้องกับโลกเสมือนจริงเลยทีเดียว
“ก็สนุกดีครับพี่ เอ้อ!พี่บอยเดี๋ยวก่อนกลับบ้านไปที่ร้านขายของกับผมหน่อยสิว่าจะซื้อของไปฝากต้นกับตาลหน่อยน่ะพี่” แม็กหมายถึงลูกของบอยนั่นเอง
“อะฮ่า ถูกหวยรึไงกันถึงกับมีเงินซื้อของฝากให้หลานได้แล้วของพี่ไม่มีบ้างรึไง นี่มันลำเอียงรักแต่หลานนี่หว่า เอ!...วันนี้มันไม่ใช่วันหวยออกนี่นาไปรวยอะไรมาวะแม็ก”บอยถามด้วยความสงสัย เพราะปกติต่างคนต่างก็รู้กันว่าค่อนข้างไม่มีเงินโดยเฉพาะ่ปลายเดือนแบบนี้ บางครั้งยังต้องขอยืมกันใช้เลยแต่เขาก็ดีใจที่แม็กรักลูกของตนเหมือนเป็หลานแท้ของเขาเองเพราะทั้งสองสนิทกันมากนั่นเอง
“ก็..เล่นเกมส์แล้วมันฟลุ๊กๆได้เงินมาใช้น่ะครับพี่”แม็กตอบ ส่วนบอยและคนอื่นๆที่เดินมาด้วยกันพอได้ยินแบบนี้ก็เกิดอาการตาโตขึ้นมาทันที
“เฮ้ย! เอาจริงดิถ้าเล่นเกมส์แล้วรวยแบบนี้พี่จะเปลี่ยนอาชีพจากเป็ยามไปเป็นักเล่นเกมส์เอ้า! ฮ่าฮ่าฮ่า”บอยพูดเล่นๆปนหัวเราะแบบสนุกสนานเพราะเขาไม่เชื่อว่าแม็กจะได้เงินมาจากการเล่นเกมส์
“เฮ้ย! แม็กมีเกมส์ดีๆที่ได้เงินมาใช้คล่องๆก็บอกกันบ้างนะพวกเราพี่น้องกันนี่หว่า ห้ามลืมกันนะเว้ย!”เดชารีบพูดแซวแม็กทันทีเขาเองก็ไม่เชื่อว่าแม็กได้รับเงินมาจากการเล่นเกมส์
“จริงๆเดี๋ยวผมจะไปลาออกจากงานเลย จะสมัครเล่นวันนี้เลย เอ้า!”สมจิตเพื่อน รปภ.อีกคนที่เดินมาด้วยกันก็รีบผสมโรงด้วยเพราะคิดว่าเป็เื่โจ๊ก ส่วนบอยไม่พูดเพราะเขาไม่ชอบเล่นเกมส์นั่นเอง
มันจะมีที่ไหนกัน เล่นเกมส์แล้วได้เงิน!
เขาสงสัยว่าแม็กน่าจะอำพวกเขาเล่นมากกว่า!
“ถ้าพวกพี่ไม่เชื่อก็ตามใจครับ......” แม็กไม่อยากอธิบายมากนัก ถึงแม้เขาจะอธิบายไปก็คงไม่มีใครเชื่อหรอกเล่นเกมส์แล้วได้เงินมาใช้ เพราะคนอื่นๆเขามีแต่นำเอาเงินไปเล่นเกมส์กันทั้งนั้นยิ่งเดชาและสมจิตนี่เรียกได้ว่าถูกคนรักของพวกเขาด่าทุกวันเลยก็ว่าได้เื่เอาเงินไปเล่นเกมส์
บรื้นๆๆๆ...เอี๊ยดๆๆ.....
“เอ้ย!..แม็กระวัง....”เสียงของบอยและคนอื่นๆต่างก็ร้องเสียงหลงด้วยความใเพราะจู่ๆก็มีรถเก๋งคันหนึ่งพุ่งตัดหน้าอย่างกะทันหันและรวดเร็วจนเกือบชนร่างของแม็กอย่างฉิวเฉียด จากนั้นรถคันนั้นก็ขับเลยผ่านไป
“โอ๊ะ!..” แม็กรีบขยับร่างถอยกลับอย่างรวดเร็วโชคดีที่เขาหลบได้ทันถ้าไม่เช่นนั้นคงต้องาเ็หนักอย่างแน่นอน
“เฮ้ย! มันอะไรกันวะขับรถอย่างกับจะรีบไปตาย”บอยบ่นด้วยอารมณ์ที่เริ่มฉุนเฉียวกับการขับรถด้วยความเร็วในพื้นที่คับแคบแบบนี้นี่มันลานจอดรถใต้ดินนะ ไม่ใช่สนามแข่งรถ
“นั่นมันรถของนายประพันธ์ ผู้จัดการฝ่ายตลาดนี่นาแล้วยังนั่งควงไปกับ.....อ้า! น้องเกศราแฟนเก่าเ้าแม็กนี่นาใช่รึเปล่า”สมจิตมองเห็นร่างคนขับและจำได้ว่าเป็รถของผู้จัดการฝ่ายตลาดและหญิงสาวคนหนึ่งนั่งไปด้วยกัน
“เกศรา”แม็กพึมพำชื่อของหญิงสาวคนหนึ่ง
เกศรา พินิจชัย เป็สตรีสาวร่างบอบบาง เธอสูง 165 เิเหน้าตาน่ารักผิวขาว ดวงตาเศร้าๆ ทำงานเป็เ้าหน้าที่ฝ่ายการตลาดของบริษัทบางกอกโฆษณาซึ่งเป็บริษัทที่ทำสัญญาจ้าง รปภ.จากบริษัทที่แม็กทำงานอยู่เกี่ยวกับการรักษาความปลอดภัย
เกศราเป็คนรักเก่าของแม็กทั้งสองคบหากันมาั้แ่สมัยเรียนอยู่มหาวิทยาลัย เธอเป็รักแรกของแม็กทั้งสองเคยสัญญากันว่าจะร่วมกันทำงานเก็บเงินเพื่อก่อร่างสร้างตัวด้วยกันแต่พอแม็กได้ทำงานที่บริษัทรักษาความปลอดภัยเกศราก็ได้ทำงานที่บริษัทบางกอกโฆษณาแห่งนี้เช่นกัน
แต่ความบังเอิญในโลกนี้กลับมีจริงบริษัทรักษาความปลอดภัยที่แม็กทำงานได้ส่งตัวแม็กมาทำงานที่ตึกเดียวกันกับที่บริษัทของเกศราตั้งอยู่
ครั้งแรกแม็กคิดว่ามันน่าจะดีสำหรับทั้งสองคนที่ได้ทำงานใกล้กันแต่เหตุการณ์กลับไม่เป็เช่นนั้น เพราะหลังจากที่เกศราเข้ามาทำงานไม่นานนายประพันธ์ สยามกิจ ก็ได้เข้ามาแทรกระหว่างกลางของทั้งสองคนเขาได้เข้ามาจีบเกศราโดยอาศัยตำแหน่งและอำนาจเงินตราจนทำให้เกศราเริ่มไขว้เขวในที่สุดและตัดสินใจบอกเลิกกับแม็กในเย็นวันหนึ่งพร้อมกับเปิดเผยการคบหาของทั้งสองต่อสังคม
เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้แม็กเริ่มหลบหนีจากความรักและผู้หญิงเพราะคิดว่าที่เกศราบอกเลิกกับตนอาจเป็เพราะเขาจนเกินไปตำแหน่งงานที่ทำก็ต่ำเกินไป ทำให้เขาไม่กล้าที่จะเริ่มรักใครได้อีกครั้งแล้วจริงๆ
เพราะความจน!เพราะไม่มีเงิน!
เขาไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้ ใครบ้างที่อยากเกิดมาจน!
ถ้าทำได้เขาก็อยากเกิดมาร่ำรวยเหมือนลูกเศรษฐีคนอื่นๆ! แต่มันคือโชคชะตาใครสามารถกำหนดได้ จริงหรือไม่!
แม็กได้แต่ยอมรับความจริงอันเ็ปรวดร้าว! พยายามทำใจและลืมความรักครั้งแรกที่แสนหวานเขาเริ่มใช้เวลาว่างเข้าไปเล่นเกมส์เพื่อให้ลืมความเ็ปในจิตใจของตนเอง จะได้ไม่ต้องคิดมากเพราะชีวิตของเขาต้องก้าวไปข้างหน้า
เขาแอบมองสาวสวยหลายคนที่น่าสนใจแต่เขารู้ตัวดีว่าวันนี้เขาเองยังไม่พร้อมและไม่กล้าจะรักกับใครอีกครั้ง
“แม็ก..ยังไม่หายเ็ปและยังเสียใจอยู่หรือ” บอยถามด้วยความเป็ห่วง เขารู้จักกับแม็กและเกศราดีและเขาก็รู้สึกสงสารน้องชายคนนี้มากเช่นกันเขารู้ว่าแม็กเสียใจมากแค่ไหนตอนที่เลิกกับเกศราเขารู้สึกเกลียดผู้หญิงคนนั้นที่ทำให้น้องชายของเขาเสียใจแต่อีกใจหนึ่งเขาก็คิดว่าดีแล้วที่แม็กเลิกกับเกศราได้อย่างน้อยเขาก็ไม่อยากให้แม็กแต่งงานกับผู้หญิงที่เห็นแก่เงินคนนั้น คนที่กล้าทำร้ายจิตใจของผู้ชายดีๆคนหนึ่ง
“ไม่เป็ไรแล้วครับพี่ ผมทำใจได้นานแล้ว”แม็กบอกกับบอย เพื่อให้เขาสบายใจ
“เฮ้ย! อย่าคิดมากเลยเื่มันผ่านไปแล้วผู้หญิงใช่ว่ามีคนเดียว ทำใจให้สบายดีกว่า เอาละ! ไปที่ห้องประชุมกันเถอะ เดี๋ยวหัวหน้ารอนานแล้วแกก็จะพาลดุพวกเราอีก”เดชากล่าว เขาเองก็พอรู้อะไรอยู่บ้าง แม้จะรู้สึกเห็นใจแม็กแต่เื่ของความรักมันบังคับกันไม่ได้ มันช่วยไม่ได้จริงๆ
“โอเค”ทุกคนต่างก็ส่งเสียงรับพร้อมกันจากนั้นทุกคนก็พากันไปห้องประชุมเพื่อสรุปงานและแยกย้ายกันกลับบ้านของตน
แม็กได้ชวนบอยไปหาซื้อของใช้เล็กๆน้อยๆและเสื้อผ้าไปฝากหลานชายทั้งสองคนก่อนที่จะแยกทางกับบอยแล้วขึ้นเดินไปขึ้นรถไฟฟ้าใต้ดินเพื่อกลับบ้านใน่เวลานั่นเองเขาก็ได้ยิงเสียงเพลงบรรเลงขึ้นมาเบาๆเป็เพลงที่นักดนตรีข้างถนนเลือกมาร้องเพื่อแลกกับเงินเขาจึงหยุดฟังด้วยความรู้สึกที่เ็ป
เพลง....นอกจากชื่อฉัน
ใช่เขายังคงคิดถึงเกศรา คนรักเก่าของเขา ยิ่งฟังยิ่งเ็ปในหัวใจ
แม็กไม่รู้ว่าเกศรายังคงคิดถึงเขา เหมือนที่เขายังคิดถึงเธอรึเปล่าแม่ว่าตอนนี้ความเ็ปจะไม่มากเหมือนเดิมแล้วแต่ความรักครั้งแรกมักจะยืมยากจริงๆ พอเพลงจบเขาก็หันร่างเดินไปขึ้นรถไฟฟ้าใต้ดินด้วยอารมณ์ที่เ็ปเขาคิดว่ามันคงใช้เวลาอีกสักพัก ที่เขาจะสามารถลืมรักครั้งแรกนี้ได้จนหมดสิ้นเมื่อนั้นเขาจะกลายเป็คนใหม่ที่เข็มแข็งกว่านี้....ใช่มันจะผ่านไปจากชีวิต.....ของเขา
ทันทีที่แม็กกลับมาถึงบ้านเขาก็ทรุดนั่งลงบนโซฟา เขาหลับตาเล็กน้อยนึกถึงเนื้อเพลงที่ยังคงดังก้องในสมองของเขาเบาๆความเศร้ากลิ้งในแววตา
จำอะไรได้บ้างไหม
เกี่ยวกับฉันคนเก่า
เพลงเดิมๆที่เคยเป็ของเรา
เธอยังร้องยังฟังอยู่ไหม
ไม่รู้ว่าความรู้สึกในตอนที่มันดึกๆ
เธอยังเหงายังเหมือนวันเก่าๆอยู่ไหม
ไม่รู้ว่าภาพแววตาที่เธอได้เคยมองมา
จะเปลี่ยนไปสักแค่ไหน
นอกจากชื่อฉันมีสิ่งอื่นอีกไหม
ที่เธอยังใส่ใจและพอจำมันได้อยู่
เศษจากความรักยังเหลือไหมก็ไม่รู้
ในความทรงจำเธอยังจะมีฉันอยู่
บ้างไหม
ตักของฉันที่เธอคุ้น
ที่เคยหนุนเมื่อก่อน
วันนี้ก็ไม่มีใครได้นอน
ยังเก็บไว้รอเธอเสมอ
ไม่รู้ว่าความรู้สึกในตอนที่มันดึกๆ
เธอยังเหงายังเหมือนวันเก่าๆอยู่ไหม
ไม่รู้ว่าภาพแววตาที่เธอได้เคยมองมา
จะเปลี่ยนไปสักแค่ไหน
นอกจากชื่อฉันมีสิ่งอื่นอีกไหม
ที่เธอยังใส่ใจและพอจำมันได้อยู่
เศษจากความรักยังเหลือไหมก็ไม่รู้
ในความทรงจำเธอยังจะมีฉันอยู่
บ้างไหม
นอกจากชื่อฉันมีสิ่งอื่นอีกไหม
ที่เธอยังใส่ใจและพอจำมันได้อยู่
เศษจากความรักยังเหลือไหมก็ไม่รู้
ในความทรงจำเธอยังจะมีฉันอยู่
นอกจากชื่อฉันมีสิ่งอื่นอีกไหม
ที่เธอยังใส่ใจและพอจำมันได้อยู่
เศษจากความรักยังเหลือไหมก็ไม่รู้
ในความทรงจำเธอยังจะมีฉันอยู่
บ้างไหม
![[จบ] ยุทธการพิชิตวังหลังฉบับองค์หญิงน้อยจอมป่วนผู้ถูกญาติ ๆ อ่านใจ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1747306204_88552006.webp)
11K
