ก็ลมมันเย็น...
“ฝันดีนะ”
“ฝันดี”
ฉันกับวินเตรียมตัวแยกย้ายกันไปพักผ่อนเมื่อเราทั้งคู่ได้เดินมาถึงหน้าห้องของตัวเองแล้ว
ห้องฉันอยู่ติดกับห้องเขาเป็โรงแรมหรูที่ราคาดูแววว่าจะแพงจนกระเป๋าสตางค์ฉีกได้แถมชั้นที่เราเข้าพักยังเป็ชั้นบนสุด วิวดีสุด และเป็ห้องที่ดีที่สุดอีกด้วย
ตอนแรกฉันตั้งใจว่าจะพักห้องธรรมดาก็พอแต่วินบอกว่าเขาได้ Gift Voucher มาจากการจองห้องพักผ่านแอปพลิเคชันหนึ่ง
เป็โปรหนึ่งแถมหนึ่งที่ไม่รู้จะแชร์กับใครและเขาเองก็ไม่คิดว่าจะมีโอกาสได้มาพักที่นี่อีก ทิ้งไว้เฉยๆ ก็เสียดายจึงเสนอยกมันให้ฉันแบบฟรีๆ นั่นคือเหตุผลที่ฉันได้มาเหยียบห้องพักหรูหราขนาดนี้
เราสองคนแยกย้ายกันเข้าห้องของตัวเองเขาเองก็คงเหนื่อยเพราะวันนี้เราใช้พลังงานกันค่อนข้างสูง ทั้งร่างกายและหัวสมอง
ระหว่างนั่งรถกลับมาโรงแรมพวกเราไม่ได้พูดคุยอะไรกันเลยตลอดทาง ฉันเอาแต่คิดถึงเื่ไมลล์และงานแต่งของตัวเองที่ยังไม่ได้บอกใครว่าต้องล้มเลิกส่วนวินเมื่อเห็นฉันกำลังเคร่งเครียดก็คงไม่กล้าชวนคุย
ความจริงก็ยังอยากอยู่คุยกับเขาก่อนมีหลายเื่ที่อยากถาม แต่รู้สึกเกรงใจมากกว่าเพราะวันนี้รบกวนเขามาเยอะแล้ว
เมื่อเข้ามาด้านในและเสียบคีย์การ์ดเสร็จสรรพดวงไฟในห้องก็สว่างวาบ ปรากฏภาพความอลังการของห้องพักที่ทำเอาฉันรู้สึกไม่กล้าแตะหรือััส่วนใดเลยกลัวจะทำข้าวของเขาเสียหายและไม่มีปัญญาจ่ายไงล่ะ
เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นยังดูใหม่เอี่ยมข้าวของถูกจัดวางไว้อย่างเป็ระเบียบเรียบร้อยมีอาหารและขวดไวน์แดงวางอยู่บนรถเข็นกลางห้องโถง
รู้สึกแปลกใจไม่น้อยเพราะยังไม่ได้เอ่ยปากสั่งอะไรขึ้นมาแต่อาจเป็บริการพิเศษของห้องพักระดับนี้ก็เป็ได้ จึงเลือกที่จะทิ้งความสงสัยและเดินผ่านไปยังห้องน้ำ
ตั้งใจว่าจะจัดการความสกปรกของร่างกายตัวเองก่อนแล้วค่อยกลับมาดื่มด่ำกับอาหารและเครื่องดื่มทีหลังสภาพเหนียวตัวแถมเหม็นเหงื่อขนาดนี้ คงไม่มีกะจิตกะใจนั่งกินอะไรตอนนี้หรอก
เพราะได้พักห้องระดับนี้จึงมีอ่างอาบน้ำจากุชชี่อยู่ในห้องน้ำด้วยฉันจึงไม่รอช้าที่จะเปิดน้ำอุ่นและลงไปแช่เพื่อผ่อนคลายร่างกายที่วันนี้เผลอใช้งานมันหนักไปหน่อยจนรู้สึกเมื่อยล้าพอสมควร
ฉันใช้เวลาในห้องน้ำไปนานร่วมชั่วโมงก่อนนุ่งชุดคลุมอาบน้ำของโรงแรมออกมายังห้องโถงภายในไร้สิ่งปกปิดของสงวนทั้งบนและล่าง เพราะไม่ได้เตรียมอะไรจากบ้านมาสักอย่าง
ตอนขากลับมาโรงแรมก็มัวแต่คิดนู่นนี่จนลืมแวะซื้อเสื้อผ้ามาด้วยครั้นจะใส่ของเก่าก็รู้สึกไม่สะดวกใจเท่าไหร่เล่นซับเหงื่อจนชุ่มขนาดนั้นใครจะทนใส่เข้าไปไหว
คืนนี้คงต้องนอนแบบโล่งๆอย่างนี้ไปก่อน พรุ่งนี้เช้าชุดชั้นในที่ใช้แชมพูซักและตากเอาไว้ก็น่าจะแห้งพอดีหวังว่าจะไม่มีอะไรผิดพลาดไปจากที่วางแผนไว้ละกันนะ
ฉันเดินมาหยุดอยู่ตรงรถเข็นของรูมเซอร์วิสก่อนเอื้อมมือหยิบขวดไวน์ขึ้นมาดู กวาดตามองตัวหนังสือที่ระบุอยู่บนผิวขวดผ่านๆอย่างไม่ได้ใส่ใจมากนัก รู้แค่ว่าเป็ไวน์ยี่ห้อดังที่แพงไม่แพ้ราคาห้องพัก
ได้กินไวน์ดีแบบนี้ในห้องพักหรูขนาดนี้แถมวิวด้านนอกยังสวยสะกดตาอีก ดูลงตัวสุดๆ นี่ถ้าไม่ติดว่าฉันกำลังมีเื่กลุ้มใจมันคงเป็ค่ำคืนสุดพิเศษที่แสนจะมีความสุขมากๆ แน่เลย
ฉันเดินถือขวดไวน์ที่พึ่งลงมือเปิดออกมาบริเวณนอกระเบียงผืนน้ำทะเลที่ถูกเกลียวคลื่นซัดกระทบฝัง หยอกเย้าแสงจันทร์กระจ่างจนเกิดเป็ประกายแสงระยิบระยับ
กระแสลมทะเลพัดมาปะทะหน้าเบาๆจนประสาทััของจมูกรับรู้ได้ถึงกลิ่นความเค็มแถมเส้นผมที่ปล่อยสยายละแผ่นหลังก็ปลิวไสวไปมา แต่ฉันกลับไม่สนใจที่จะรวบมัดหรือยกมือเกลี่ยทัดใบหู
“รสชาติดีแฮะ”
หลังยกขวดทรงสวยในมือกระดกขึ้นดื่มของเหลวด้านในเพื่อลิ้มลองรสชาติแล้วก็อดที่จะออกปากชมไม่ได้เพราะมันให้ความรู้สึกอร่อยสุดๆ
อย่างว่าแหละขึ้นชื่อว่าของแพงน้อยครั้งที่จะเจอของไม่ดี
“ออกมารับลมเหมือนกันเหรอ?”
จังหวะที่กำลังชื่นชมทัศนียภาพเบื้องหน้าและดื่มด่ำกับรสชาติของไวน์ในมือจนไม่ทันสนใจอย่างอื่นก็ได้มีเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากทางฝั่งซ้ายมือ
เมื่อหันไปมองยังบริเวณระเบียงของห้องข้างๆที่ห่างกันประมาณสองเมตรเห็นจะได้จึงพบว่าเป็วิน
เขากำลังยืนเปลือยส่วนบนโชว์แผงอกใส่เพียงกางเกงนอนขายาวตัวเดียว และทอดสายตามองมาทางฉันด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม
เส้นผมสีดำสนิทดูคล้ายว่าผ่านการสระมาหมาดๆยังคงเปียกแต่ไม่ถึงกับชุ่ม มีหยดน้ำเกาะประปรายให้เห็นทั้งบริเวณศีรษะและใบหน้า
เขาจะรู้ตัวไหมนะ? ว่าเกือบทำเืกำเดาฉันแทบพุ่ง
“นาย...ยังไม่นอนเหรอ?”
ฉันเกิดอาการเขินขึ้นมากะทันหันเพราะสายตามันดันไปโฟกัสตรงส่วนที่ชวนให้เืลมสูบฉีดกล้ามหน้าอกเป็มัดโคตรเร้าอารมณ์ แถมแขนยังล่ำดูหนั่นแน่นน่ากัดอีกโคตรแพ้ผู้ชายหุ่นแบบนี้เลย ไมลล์ยังดูเซ็กซี่ไม่เท่าวินเลยด้วยซ้ำ
“ยังไม่ค่อยง่วงน่ะ”
“อ่อ...”
เพราะความเขินอายทำให้ฉันไม่กล้าที่จะพูดอะไรต่อกลัวคนข้างๆ จะจับน้ำเสียงได้ว่ากำลังหวั่นไหวจึงเลือกที่จะยกขวดไวน์ขึ้นกระดกดื่มแก้เก้อ
“อร่อยไหม?”
“อร่อยสินายยังไม่ได้ชิมเหรอ?”
“ไม่อ่ะฉันไม่ได้สั่งขึ้นมา”
“อ้าวฉันก็ไม่ได้สั่งนะ แต่ทำไมในห้องฉันมี?”
ถึงกับเกิดอาการเหวอเมื่อเ้าของGift Voucher ไม่ได้กินแต่คนใช้ของฟรีจากเขากลับได้กินซะอย่างนั้น
“ฉันเป็คนสั่งให้เองแหละคิดว่าเธอน่าจะหิวแล้วก็คงจะอยากดื่มด้วย”
“รู้สึกเกรงใจจังมันไม่ใช่ถูกๆ เลยนะ ฉันว่าเดี๋ยวฉันโอนเงินคืนให้นายดีกว่า”
ฉันแสดงสีหน้าและอาการออกมาอย่างชัดเจนว่ากำลังรู้สึกแย่สุดๆคล้ายตัวเองเป็ภาระให้เขายังไงก็ไม่รู้
“ไม่ต้องหรอกฉันเต็มใจ”
“แต่...”
“ถ้ารู้สึกไม่ดีฉันกินด้วยก็ได้ถือว่าฉันซื้อมากินเองแล้วแบ่งเธอ โอเคไหม?”
ฉันหยุดครุ่นคิดอยู่สักครู่กับข้อเสนอแม้จะรู้สึกเกรงใจมากและอยากชดใช้คืนให้แต่ดูท่าแล้ววินน่าจะไม่ยอมให้ทำแบบนั้นอย่างแน่นอนจึงคิดว่าวิธีที่เขาเสนอก็ดูใช้ได้อยู่เหมือนกัน
“ตามนั้นก็ได้อ่ะ”
ฉันพยายามยืดแขนเพื่อส่งขวดไวน์ไปให้วินดื่มด้วยทว่าแม้จะยืดจนสุดทั้งเขาและฉัน มันกลับยังมีความยาวที่ไม่เพียงพอและเสี่ยงต่อการที่ขวดจะหลุดร่วงตกลงไปยังด้านล่างจึงต้องกลับมาตั้งหลักใหม่กันอีกครั้ง
“วิธีนี้ไม่เวิร์กเท่าไหร่เดี๋ยวฉันไปหานายที่ห้องดีกว่า”
“จะมาที่ห้องเหรอ?”
สีหน้าวินดูใเล็กน้อยเมื่อฉันเสนอวิธีที่คิดว่าดีกว่าการยื่นของให้กันบนชั้นสูงสุดซึ่งมีความห่างของระเบียงพอสมควรแบบนี้
“ไม่สะดวกเหรอ?”
“สะดวกสิแต่เดี๋ยวฉันขอเก็บห้องสัก 5 นาทีนะ พอดีรื้อของออกจากกระเป๋าเดินทางไว้”
“ได้สิงั้นเดี๋ยวอีก 5 นาทีฉันค่อยไปละกัน”
เ้าของหุ่นสุดแซ่บพยักหน้ารับก่อนผลุบเข้าไปด้านในส่วนฉันยังคงยืนมองวิวอยู่ที่เดิมอีกสักระยะเพื่อรอเขาจัดการธุระของตัวเอง
กระแสลมที่จู่ๆก็พัดมาอย่างแรง จนชายชุดผ้าคลุมอาบน้ำเปิดขึ้นทำให้นึกขึ้นได้ว่าตัวเองลืมสิ่งสำคัญไปอย่างหนึ่ง และไม่สมควรอย่างยิ่งที่จะไปหาผู้ชายที่ห้องในสภาพแบบนี้
เวรละไง!ไม่มีชุดชั้นในให้ใส่!!
3K
