ชะตาฟ้า ข้าลิขิต

หนี่ซุนฉิงเหลือบมองไปยังรายชื่อและขณะนี้เหลือเพียงแค่ผู้สมัครคนสุดท้ายเท่านั้น “หยุนเฟยหยาง ก้าวออกมาข้างหน้า”

ดวงตาของจางหลินเบิกขึ้น พลางพึมพำกับตัวเอง “ในที่สุดก็ถึงตาข้าแล้ว”

จากนั้นเขาก็เดินออกจากแถวและมายืนอยู่ต่อหน้าหนี่เหอพลางประสานมือ “หยุนเฟยหยาง ขอคำชี้แนะ”

ฝูงชนแสดงสีหน้าเบื่อหน่าย และอยากจะให้การทดสอบจบลงเร็วๆ

เพราะพวกเขามั่นใจว่าท้ายที่สุดสถานะผู้ติดตามจะต้องตกเป็นของหงเสี้ยวเทียนอยู่ดี

แต่ชายชราหนี่หลงถิงที่ไม่ได้ตั้งใจมองการทดสอบตั้งแต่แรกกลับปิดตำราอย่างกะทันหัน และเงยหน้าขึ้นมาจ้องมองที่จางหลินด้วยรูม่านตาที่หรี่ลง

ความเบื่อหน่ายบนใบหน้าของเขาหายไป แต่ถูกแทนที่ด้วยการแสดงออกที่ตั้งแต่รอบางสิ่งบางอย่าง

หนี่เหอเองก็ยิ้มอย่างเป็นกันเอง “เจ้าสามารถใช้อาวุธที่ถนัดได้ตามใจชอบ”

แม้ว่าชายตรงหน้าจะถูกนำตัวมาโดยคุณหนูน้อยของตระกูลหนี่ แต่เขาก็ไม่ได้คิดที่จะลำเอียง และออมมือให้แก่จางหลินแม้แต่น้อย

สิ่งสำคัญที่สุดในการเฟ้นหาผู้ติดตามก็คือต้องเป็นผู้ที่สามารถปกป้องหนี่ซวงได้ในทุกสถานการณ์ 

หากจางหลินไม่มีความสามารถ ก็คงต้องโทษความอ่อนแอของตนเองเท่านั้น!

จางหลินที่กำลังประสานมือกลับส่ายหน้า “ข้าจะใช้มือเปล่าสู้ ท่านสามารถออกวรยุทธ์ได้โดยที่ไม่ต้องเกรงใจ”

ความหยิ่งผยองที่แสดงออกมาโดยจางหลินทำให้รูม่านตาของหนี่เหอหดลีบลง แม้แต่หนี่ซุนฉิงก็มีการแสดงออกที่มืดมนเล็กน้อย

คำพูดที่ทะนงตนของจางหลินทำให้ผู้คนในตระกูลหนี่เริ่มมีทัศนคติด้านลบกับเขาในทันที 

แม้แต่หงเสี้ยวเทียนที่นั่งมองข้างสนามก็ยังแสดงออกถึงความเหยียดหยาม “หึ! รนหาที่ตาย!”

กลับกันการแสดงออกของหนี่ซวงไม่ได้มีความวิตกกังวลเลย ราวกับนางมั่นใจว่าจางหลินจะสามารถผ่านการทดสอบครั้งนี้ไปได้

ซึ่งนั่นทำให้หงเสี้ยวเทียนรู้สึกประหลาดใจ ‘เป็นไปได้ไหมว่าหยุนเฟยหยางผู้นี้จะแข็งแกร่งจริงๆ?’

‘ไม่! ไม่น่าจะเป็นไปได้!’

‘ต่อให้มันแข็งแกร่งแค่ไหน ก็มิอาจลบช่องว่างระหว่างผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตขัดเกลาและขอบเขตหลอมรวมได้อย่างแน่นอน!’

การแสดงออกของจางหลินทำให้คิ้วของหนี่เหอย่นเข้าหากัน “หากเจ้าได้รับบาดเจ็บขึ้นมา ข้าจะไม่รับผิดชอบ”

จางหลินวางมือลงและตั้งท่าเตรียมต่อสู้ “อะไรก็ได้ที่ท่านสะดวก”

ใบหน้าของหนี่เหอเริ่มหมองคล้ำ

[เจ้าหนุ่มนี่ชักจะเหิมเกริมเกินไปแล้ว!]

[หากข้าไม่สั่งสอนเขาสักเล็กน้อย เขาคงไม่หลาบจำ!]

ฝ่ามือที่พริ้วไหวของหนี่เหอถูกยกขึ้นมาในระนาบหน้าอก ก่อนที่เขาจะกล่าวเบาๆ “เตรียมรับมือ…”

พรึ่บ!

ด้วยการแตะปลายเท้าเข้ากับหินอ่อน ร่างของหนี่เหอก็หายไปจากสายตาของทุกคนอย่างกะทันหัน!

ความเร็วที่หนี่เหอแสดงออกมา ทำให้หนี่หุนลั่วอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าอย่างเวทนา “ดูเหมือนว่าเจ้าหนูนั่นจะทำให้พี่เหอโกรธจริงๆ”

แม้ว่าคนอื่นๆจะมองไม่เห็นความแตกต่างของความเร็วที่หนี่เหอแสดงออกมา แต่สำหรับผู้ที่มีพลังยุทธ์เหนือกว่าขอบเขตลึกซึ้งย่อมตระหนักได้ว่า ความเร็วที่หนี่เหอใช้ในตอนนี้ เป็นความเร็วที่สูงที่สุดที่ผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตลึกซึ้งจะทำได้

คล้ายว่าหนี่เหอต้องการจะสอนบทเรียนครั้งใหญ่ให้แก่จางหลิน ว่าเขาไม่ควรจะเย่อหยิ่งจนเกินไป

ดวงตาของหงเสี้ยวเทียนส่องประกายด้วยแสงเย็น มันกำลังจ้องมองอย่างไม่ละสายตา หมายจะจดจำความพ่ายแพ้ของจางหลินไว้ให้ขึ้นใจ!

พรึ่บ!

ชั่วอึดใจเดียวร่างของหนี่เหอก็ปรากฏขึ้นด้านหลังของจางหลินราวกับภูตผี พร้อมกับฝ่ามือที่ส่งออกไปเป็นเส้นตรงหมายจะบดขยี้ความมั่นใจของจางหลินให้หมดสิ้น!

แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น จางหลินได้พลิกตัวกลางอากาศ ทำให้ฝ่ามือของหนี่เหอพลาดเป้าไปอย่างไม่คาดคิด!

“อะไร!?” หนี่หุนลั่วและเหล่าผู้อาวุโสที่เห็นปฏิกิริยาตอบสนองที่รวดเร็วของจางหลินก็อ้าปากค้างด้วยความตกใจ

หากมองดูด้วยสายตาของพวกเขาจะเห็นได้ว่า ในช่วงเวลาที่จางหลินพลิกตัว เป็นเวลาเดียวกันกับที่หนี่เหอปรากฏตัวขึ้นอย่างพอดิบพอดี!

นั่นหมายความว่าจางหลินสามารถคาดเดาการโจมตีของหนี่เหอได้อย่างแม่นยำ และเขาก็เคลื่อนไหวล่วงหน้าเพื่อเป็นการหลบหลีกกระบวนท่านั้นได้ดั่งใจนึก!

สัญชาตญาณการต่อสู้ของเขาเฉียบคมมาก!

ร่างของหนี่เหอที่กำลังลอยอยู่กลางอากาศและกำลังส่งฝ่ามือไปข้างหน้าก็มีการแสดงออกที่ตกตะลึงเช่นกัน

แต่ก่อนที่เขาจะได้ปลดปล่อยกระบวนท่าต่อไป จู่ๆ จางหลินกลับใช้แขนซ้ายคว้าแขนที่ยื่นออกมาของหนี่เหอ เขาเหวี่ยงร่างของหนี่เหอด้วยพละกำลังอันดุร้าย ไปยังนอกขอบเขตวงกลมด้วยเสียงคำราม!

ร่างของหนี่เหอถูกเหวี่ยงอย่างรุนแรงและมิอาจตอบโต้ได้! ราวกับว่าเขากำลังถูกกระชากด้วยพละกำลังอันครอบงำของสัตว์วิญญาณ!

ปัง!

แผ่นหลังของหนี่เหอกระแทกเข้ากับพื้นหินอ่อนอย่างแรงจนเกิดรอยร้าว! เขาสำลักน้ำลายออกมาเต็มปากด้วยเสียงครวญครางในลำคอ!

ฉากที่น่าเหลือเชื่อนี้ทำให้บรรยากาศโดยรอบเงียบสงัด ดวงตาของทุกคนแข็งค้างด้วยความตกใจราวกับว่าวิญญาณหลุดออกจากร่างไป

จางหลินที่ยังอยู่ในขอบเขตวงกลมเพียงประสานมือไปที่ร่างของหนี่เหอ “ออมมือแล้ว”

เมื่อกล่าวจบเขาก็ก้าวออกจากขอบเขตวงกลมในทันทีภายใต้สายตาที่ตกตะลึงของทุกคน

“ยอดเยี่ยม!” หนี่ซวงก็กระโดดโลดเต้นที่เห็นว่าจางหลินสามารถทำให้หนี่เหอพ่ายแพ้ได้ในกระบวนท่าเดียว

สายตาของนางไม่ผิดพลาด!

หยุนเฟยหยางผู้นี้มีพรสวรรค์ที่ไม่ธรรมดา!

หนี่หุนลั่วที่กำลังอ้าปากค้างทำได้เพียงกระพริบตาปริบๆด้วยความไม่เชื่อ “จะ-เจ้าหนูนั่น...ฝึกฝนมาอย่างไรกันแน่?”

จากความคาดหวังก็ค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจ จากความประหลาดใจก็ค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นความปิติยินดี

หยุนเฟยหยางคือชายหนุ่มที่มีพรสวรรค์ที่สุดที่เขาพบเจอมา

หนี่เหิงเหยียนเองก็ไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นผลลัพธ์นี้กับตา ว่าผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตขัดเกลาสามารถเหวี่ยงร่างของผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตหลอมรวมให้ออกจากขอบเขตได้ในกระบวนท่าเดียว

“ปะ-เป็นไปไม่ได้! มันจะเป็นไปได้อย่างไร!?” ดวงตาของหงเสี้ยวเทียนเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ ริมฝีปากของมันสั่นเครืออย่างตื่นตระหนก

ในขณะที่คนอื่นๆกำลังตกตะลึงอยู่กับผลลัพธ์ มีเพียงแค่หนี่หลงถิงเท่านั้นที่กำลังลูบเคราและพยักหน้าเบาๆกับตนเอง “ดูเหมือนว่าสัญชาตญาณของข้ายังคงเฉียบแหลมอยู่ เจ้าหนูนั่นเกิดมาเพื่อเป็นนักฝึกฝนศิลปะการต่อสู้อย่างแท้จริง”

หนี่ซุนฉิงที่ตั้งสติได้ก็รีบวิ่งเข้าไปประคองหนี่เหอขึ้นมาอย่างตื่นตูม “น้องเหอ”

หนี่เหอที่ลุกขึ้นมาได้ก็สำลักเล็กน้อย เขาหันไปหาจางหลินและเอ่ยถามด้วยสีหน้าที่ยังงุนงงไม่หาย “เจ้า...เจ้าทำได้อย่างไร?”

จางหลินที่ยืนมองในระยะไกลเพียงแค่ประสานมือ “หากท่านไม่ออมมือ ข้าคงจะทำเช่นนั้นไม่ได้ ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณที่ท่านยังปรานีข้าอยู่”

หนี่เหอเกือบจะอาเจียนเป็นเลือดกับคำพูดของจางหลิน

เขาย่อมรู้ตนเองดีว่า ความเร็วที่เขาใช้เมื่อครู่นี้ต่อให้เป็นผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตลึกซึ้ง 9 ดาวก็ยังยากที่จะมองทัน ไม่จำเป็นต้องพูดถึงการสวนกลับเลย 

นั่นเรียกว่าออมมือหรือไม่?