ยอดมารดาหัวใจทระนง

หนิงเยี่ยนออกจากจวนตระกูลป๋ายไปพร้อมกับปลาหมึกอีก 2-3 ตัวในตะกร้าสะพายหลัง เธอคิดย้อนไปถึงตอนที่ออกมาจากบ้านแล้วลู่ต้ามาบอกว่าจะไปแล้ว หนิงเยี่ยนจึงลุกขึ้นเดินไปที่ตลาด ซื้อเนื้อจากคนขายเนื้อสกุลจางมา 2-3 ขีด แล้วยังซื้อกระดูกมาอีก 2 ท่อน พร้อมเส้น ธัญพืชและน้ำมันอีกอย่างละหน่อย

ยังไงที่บ้านตอนนี้ก็ไม่มีอะไรเหลือเลย ทหารปลอมสารเลวพวกนั้นมันเป็นโจรชั่ว หนิงเยี่ยนแขวะในใจไปทีนึงแล้วจึงเดินกลับหมู่บ้านไป ขณะเดินในใจก็วางแผนว่ากลับไปแล้วจะทำอาหารดี ๆ ให้ลู่ต้าสักมื้อเป็นการเลี้ยงส่ง

เมื่อกลับไปถึงบ้าน มองแต่ไกลก็เห็นเด็กยืนอยู่ที่ต้นไม้หน้าทางเข้าหมู่บ้าน มีเจ้าหนูโหย่วหยูรออยู่ใต้ต้นไม้สักพักแล้ว เมื่อมองเห็นแม่ เขารีบดีดขาเล็ก ๆ พุ่งออกไปเหมือนกระสุนปืนใหญ่ วิ่งไปถึงหน้าหนิงเยี่ยนก็ตรงเข้าไปกอดขาแม่ หนิงเยี่ยนเอื้อมมือไปจับเจ้าหนูน้อยยกขึ้นมา มองแก้มขาวนวลของเจ้าหนูในใจรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา นี่คือลูกชายของเธอ

ตอนนี้หนิงเยี่ยนมองว่าเด็กตรงหน้าเป็นความรับผิดชอบของตัวเอง ไม่ใช่แค่ความรับผิดชอบที่เจ้าของร่างเดิมทิ้งเอาไว้ให้

หนิงเยี่ยนนั้นแรงเยอะ แบกตะกร้าใส่หลังพร้อมแบกเจ้าหนูน้อยกลับไปด้วยก็ไม่รู้สึกว่าใช้แรงอะไรเลย เธอเดินกลับบ้านไปอย่างสบาย ๆ 

เมื่อเปิดประตูบ้านออก เจ้าหมาทิเบตขนม้วนก็ปีนออกมา มันวิ่งมาหาเธอแล้วตามเธอไปยังห้องครัว หนิงเยี่ยนเอาของที่ซื้อมาเก็บไว้อย่างดี เธอเดินออกไปที่โอ่งน้ำในลานบ้าน ควักเอาน้ำมาล้างมือ เจ้าขนม้วนวิ่งตามมาอ้าปากงับน้ำที่ไหลลงมา ทั้งเล่นทั้งกินอย่างซุกซน

หลังจากหนิงเยี่ยนล้างมือจนสะอาดก็เห็นลู่หานจางยืนเงียบ ๆ อยู่หน้าห้อง เวลานี้ลู่หานจางเปลี่ยนชุดเป็นสีดำ สายรัดเอวที่ห้อยหยกไว้ทำให้ทรวดทรงองเอวของเขาปรากฏออกมาอย่างเห็นได้ชัด เอวบาง ขาเรียวยาว นอกจากนั้นยังมีก้นงอน ๆ ในหัวของหนิงเยี่ยนก็คิดถึงภาพที่ผู้ชายคนนี้ไม่สวมเสื้อผ้าขึ้นมา ใบหน้าของเธอจึงเปลี่ยนเป็นสีแดง

หนิงเยี่ยนละสายตา แล้วดุตัวเองในใจ ในเวลาเดียวกันก็แอบเกลียดหนวดเคราของลู่ต้า รูปร่างดีขนาดนี้ทำไมถึงมาไว้หนวดไว้เคราเต็มหน้า ยิ่งมองยิ่งรู้สึกว่าหนวดเคราของลู่ต้ามันขวางหูขวางตามากกว่าเดิม พอคิดว่าลู่ต้ากำลังจะไปแล้ว หนิงเยี่ยนจึงคลำหากริชในตัวของเธอ เอามาวาดใส่ผู้ชายในบ้าน ขณะเดียวกันก็ตัดสินใจว่าคืนนี้จะโกนหนวดของลู่ต้าออกเสียเลย

หนิงเยี่ยนเคยช่วยชีวิตเขาเลยนะ โกนหนวดเฉย ๆ คงไม่เป็นไรหรอก ไม่น่าเป็นปัญหาใหญ่

เมื่อแอบตัดสินใจไปเองแล้ว หนิงเยี่ยนจึงเริ่มเตรียมอาหารเย็น เพราะว่าเธอกังวลจึงทำอาหารเพิ่มอีก 2-3 อย่าง ทั้งซุปกระดูก ผัดปลาหมึก ยำแตงกวา หมูสามชั้นผัดซอสแดง ผัดผัก....

“วันนี้อาหารมีเยอะจัง”

เจ้าหนูที่นั่งอยู่บนเก้าอี้มองอาหารบนโต๊ะแล้วเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ

“อ๋อ ท่านพี่ลู่ต้าจะไปแล้วไง พวกเราต้องเลี้ยงส่งเขาเสียหน่อย”

ตอนแรกเห็นอาหารบนโต๊ะมีมากกว่าปกติลู่ต้าก็รู้สึกดีใจ แต่พอได้ฟังที่หนิงเยี่ยนพูดเขาจึงรู้สึกสับสนไปหมด เขาไม่รู้ว่าเขาควรจะสนใจคำว่า ‘พี่ลู่ต้า’ หรือคำว่า ‘เลี้ยงส่ง’ กันแน่ แล้วเขาก็ไม่ใช่พี่ลู่ต้าของเจ้าหนูน้อยด้วย เขาเป็นพ่อต่างหาก

เลี้ยงส่งยิ่งแล้วใหญ่ หมอเทวดาซวีอยู่ที่โกวจื่อวาน เขาไม่จำเป็นต้องไปจากที่นี่แล้ว แต่ว่าพูดออกไปแล้วนี่สิจะทำยังไงล่ะ?

เจ้าหนูน้อยวางตะเกียบในมือลง มองไปที่ลู่หานจาง แววตาก็เผยความขื่นขมในใจ

“ท่านจะไปจริงเหรอ? ท่านไม่ชอบแม่ของข้าเหรอ? ท่านไปแล้วแม่ข้าแต่งกับคนอื่น ท่านอย่ามาเสียใจทีหลังนะ”

หนิงเยี่ยนมองไปที่เจ้าหนูน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าเจ้าลูกชายคนนี้กำลังทำให้แม่ลำบาก อะไรคือแต่งกับคนอื่น ตอนนี้เธอไม่มีความคิดจะแต่งงานด้วยซ้ำ

หนิงเยี่ยนเอาตะเกียบเคาะหัวของเจ้าหนูโหย่วหยูหนึ่งที

“กินข้าวยังไม่รู้จักเงียบปาก”

พูดจบก็หันไปหาลู่หานจาง

“เจ้าหนูมันพูดเล่นน่ะ ท่านอย่าคิดจริงไป”

ลู่หานจางส่ายหัวแล้วเอ่ยว่า

“ข้าไม่ไปแล้ว”

“…….”

หนิงเยี่ยนตะลึงงัน เหมือนเธอมารู้ทีหลังว่ากำลังถูกขืนใจ

อยากจะโต้แย้งออกไป แต่รู้สึกสถานการณ์ตรงหน้าถ้ายิ่งพูดจะยิ่งวุ่นวายไปหมด ไม่พูดออกไปแต่แรกยังจะดีเสียกว่า ปวดหัวจริง ๆ

หลังกินข้าวเย็นเสร็จ หนิงเยี่ยนยกหน้าที่ล้างจานให้หนุ่มใหญ่และหนุ่มน้อยในบ้านทำ จากนั้นเธอจึงรีบเร่งกลับมาที่ห้องนอนตัวเอง

หนิงเยี่ยนเอาถังไม้หิ้วน้ำร้อนมาถังหนึ่ง แล้วใช้มันเช็ดตัวไปหนึ่งรอบ เปิดหน้าต่างออก ลมเย็น ๆ พัดเข้ามาในห้อง ปิดมุ้งเตียง นอนลงไป หนิงเยี่ยนนอนพลิกไปพลิกมาก็นอนไม่หลับ

ในหัวหยุดคิดถึงคำที่ผู้ชายคนนั้นพูดไม่ได้

ข้าไม่ไปแล้ว

ข้าไม่ไปแล้ว!

เธอเอามือทุบหัวตัวเอง ลุกขึ้นมานั่งหลังตรงแล้วเอามือนวดคลึงหน้าผาก ยิ่งรู้สึกเหมือนกับว่าเธอใกล้ถึงวัยต้องมีความรักแล้ว ฮึ่ม! อายุทางสมองสินะ ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่เอาไอ้หนวดนั้นมาใส่ใจ

หนิงเยี่ยนลุกขึ้นยืน แล้วผลักประตูออกไป ในลานบ้านเหล่าแมลงกำลังเปล่งเสียงร้องเสียงใสไพเราะ เธอเอาปิ่นไม้ม้วนเก็บผมที่บังหน้าบังตาขึ้นไป แล้วจึงก้าวเท้าออกไปที่ลานบ้าน

ผู้ชายคนนั้นพักผ่อนไปแล้ว เธอเปิดประตูห้องของลู่ต้าแล้วขยับเข้าไป

หนิงเยี่ยนเดินไปที่เตียงทีละก้าว ทีละก้าว ภายใต้แสงจันทร์ ภาพของลู่ต้าสะท้อนอยู่ในม่านตา ค่ำคืนในฤดูร้อนอากาศอบอ้าว ผ้าห่มบนตัวของเขาถูกเตะออกไป

ร้อน ร้อนรุ่มจริง ๆ จนเลือดกำเดาจะไหลออกมา หนิงเยี่ยนโกรธตัวเองที่ไม่กินน้ำร้อนเยอะ ๆ ไม่อย่างงั้นเธอคงจะไม่เป็นคนร้อนในง่ายขนาดนี้

ผู้ชายตรงหน้านี้งดงามราวกับภาพวาด ทำเอาเธอร้อนรุ่มไปหมด คิดถึงแต่ก่อนตอนแอบดูพวกคลิปวาบหวิว แต่พอหันไปเล่นไพ่ออนไลน์แทนเลยไม่มีความรู้สึกร้อนรุ่มแบบนี้อีก

หนิงเยี่ยนถือกริชในมือขึ้นมาแล้วเอามันเข้าไปใกล้หนวดเครารก ๆ บนใบหน้าของลู่ต้า มือจับกริชให้มั่นแล้วเอามันโกนลงไปบนคางของผู้ชายตรงหน้า หนวดเคราของลู่ต้าค่อย ๆ ตกลงไปบนพื้น

พอมองเศษขนบนพื้น หนิงเยี่ยนจึงหัวเราะเบา ๆ แล้วระวังมือมากขึ้น โกนเคราออกแล้วครึ่งหนึ่ง เห็นใบหน้าที่เหมือนเป็นหยินหยางก็เอามือกุมท้อง พยายามกลั้นไว้ไม่ให้ตัวเองขำออกมา

พอเห็นหน้าของผู้ชายที่มีหนวดครึ่งเดียวขยับ หนิงเยี่ยนจึงหายใจเข้าลึก ใบหน้าแบบนี้ นี่มันตามอุดมคติของเธอเลยนะ

รูปร่างหน้าตาดุดัน เข้มแข็งและอดทน มองหนวดเคราที่ยังเหลืออยู่ครึ่งหนึ่ง หนิงเยี่ยนไม่ได้ลงมือต่อ ถ้าหากโกนหนวดของเขาออกจนหมด เขาอยู่บ้านทุกวัน แล้วผู้ชายคนนี้หน้าตาเป็นไปตามอุดมคติของเธอล่ะ ถ้าหากวันหนึ่งทนไม่ไหวไปรวบเขาขึ้นมาล่ะ? บะ..บ้าจริง หนิงเยี่ยนทุบหัวตัวเองอีกครั้ง

แต่ทว่า...การกระทำนั้นทำให้ลู่หานจางตกใจตื่น เขาลืมตาแล้วพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง มือที่เหมือนกรงเล็บจะคว้าเข้าไปที่คอของหนิงเยี่ยน

หนิงเยี่ยนเองก็รู้สึกตัวไว เธอเอาแขนขึ้นมาป้องกันคออันแสนบอบบางของตัวเองไว้

ผ่านไปแวบเดียว ลู่หานจางมองเห็นคนที่มาปรากฏในห้องเวลากลางดึกได้อย่างชัดเจน

“เจ้าเข้ามาทำอะไรที่นี่?”

พอพูด ปากของเขาก็ขยับ หนวดเคราที่เสียสมดุลยิ่งมองยิ่งน่าขำ หนิงเยี่ยนพยายามกลั้นไม่ให้ตัวเองหัวเราะออกมา ในเวลาเดียวกันก็ยกสาเหตุมาตอบแบบข้าง ๆ คู ๆ

“มะ มะ ไม่มีอะไร แค่เห็นห้องท่านไม่ได้ปิดหน้าต่าง กลัวท่านจะหนาว ในเมื่อตื่นแล้ว งั้นข้าไปนะ”

พูดจบหนิงเยี่ยนจึงหมุนตัวเดินออกไป แล้วก็ไม่ลืมที่จะปิดประตู เมื่อมั่นใจว่าหนิงเยี่ยนไปแล้ว ลู่หานจางคิ้วขมวด

“......”

หมุนตัวกำลังจะกลับไปนอน พอก้มหัวลงไปก็เห็นหนวดเคราอยู่บนพื้น

รีบยกมือขึ้นมาลูบคาง...ลู่หานจางตัวแข็งค้างแล้วเดินไปหยุดอยู่หน้ากระจกที่ไม่ค่อยได้ใช้ มองหนวดเคราที่คางของตัวเอง ชั่วขณะนั้นสีหน้าของเขาก็ไร้อารมณ์

อ่ะ..ไอ้คนตรงหน้านี่สภาพมันดูไม่ได้ ต่อให้แม่เขามาหาก็ไม่แน่ใจเลยว่าจะจำเขาได้

ถ้าไม่มองดี ๆ ก็ดูไม่ออกว่าหน้าเขาเหมือนเจ้าหนูหนิงโหย่วหยู เพียงแต่หนวดหายไปครึ่งหนึ่งแบบนี้จะออกจากบ้านยังไงเล่า!

ความทุกข์ใจของลู่หานจางนั้นหนิงเยี่ยนไม่สนใจเลยสักนิด เธอทำไม่รู้ไม่ชี้แล้วกลับไปนอนต่อ อารมณ์ดีเป็นบ้า

..............